Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

16 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG My father hunts mysterieze a wolf, but i

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Hele titel: My father hunts mysterieze a wolf, but it turns out to be a friend

Met Dauntless
Wij weten jij niet.

Ik: Anno~17 jaar~weerwolf~mjw~picca 1 mens 2 wolf

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Iris Northwood ~ 17 ~ mens ~ mjw ~ Haar vader jaagt op weerwolven en is erg beschermend. Hoe graag ze ook wil zij mag van hem nooit mee gaan jagen.

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Anno
Met een ruk kijk ik op, als ik een luid schot hier niet ver vandaan hoor. Eigenlijk net als elke dag, de jagers jagen nu al jaren op hem. Sinds zijn 10e, toen hij nog een puppy was! 7 jaar dus totaal. Maar nog nooit hebben ze hem gekregen of geraakt. Al scheelde het vaak genoeg niet veel. Nog steeds heeft hij een klein litteken op zijn been als hij een mens is. Dat komt door een zilveren kogeltje waar hij op zijn 13e door is geschramd. Niet ernstig, het valt bijna niet op. Maar in het begin deed het goed zeer. Snel verander ik terug naar een mens en ren dieper het bos in. Het bos is mijn huis, al jaren. Sinds mijn ouders op mijn 10e verjaardag ontdekten dat ik een weerwolf was. De krachten van een weerwolf ontwikkelen zich als het kind 10 jaar wordt. Maar het slaat vaak een generatie over. Zeker als 1 van de beide ouders geen weerwolf is. Zo ook in mijn geval. Mijn opa was een weerwolf, maar ver voor mijn geboorte gedood door een jager. Mijn oma was een normaal menselijk meisje. Daaruit kwam mijn moeder. Mijn moeder was ook een normaal meisje. Net als oma. En daaruit kwam ik weer. Een weerwolf, net als opa. Mijn oma heeft me als kind vaak verhalen verteld over weerwolven. In het begin geloofde ik ze heilig. Maar hoe ouder je wordt, hoe minder je begint te geloven. Tot mijn 10e verjaardag dus. Die avond kreeg ik ruzie met mijn neefje. Aan pap zijn kant wel te verstaan. Opeens voelde ik me vreemd. Niet mezelf. Voor iemand het wist was ik verdwenen. Op de plaats waar ik stond, stond een klein sneeuwwit wolfje. Het wolfje vluchtte naar zijn kamer, waar oma even later ook kwam om hem te troosten en hem te helpen terug te veranderen. Toen het wolfje weer een jongentje was, zetten mijn ouders me het huis uit. Een paar maanden bleef ik bij oma wonen, tot zij stierf aan ouderdom. Toen kon ik nergens meer heen. Mijn uitvlucht werd het bos, en sinds dien ook mijn thuis. Na een tijdje rennen kom ik aan in mijn boomhut en klim er snel in. Mijn boomhut heeft geen trap of zo, veel te gevaarlijk. Nee, je moet gewoon via de takken klimmen. Die nog best ver uit elkaar staan, waardoor het klimmen moeilijk wordt gemaakt. Maar voor mij niet. Ik doe het nu al jaren. Voor mij is het een fluitje van een cent. De stemmen van de jagers komen steeds dichter en dichter bij. Af en toe verstoort een luid schot de rust in het bos, terwijl de jagers onder mijn boomhut blijven staan praten. "Die wolf moet hier ergen zijn, we moeten heb vinden" hoor ik een jager zeggen en ik bijt op mijn lip.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Zoals altijd wanneer haar vader op jacht was zat Iris thuis uit haar raam te staren, kwaad omdat ze niet mee mocht. "Je zou gewond kunnen raken." "Het is veel te gevaarlijk." "Ik wil niet dat mijn lieve kleine meisje iets overkomt." allemaal dingen die hij zei voor hij vertrok. En toch trainde hij haar. Ze kon zelfs beter met zilveren dolken omgaan dan hij en ook haar schiettechniek werd steeds beter en beter, maar mocht ze die ooit echt gebruiken, nee hoor. Ze kon wel begrijpen dat haar vader beschermend was sinds wat er met Iris moeder was gebeurd. Ze was drie geweest toen haar moeder vermoord was door weerwolven. Haar vader had al eerder op deze monsters gejaagd, maar sindsdien was hij het steeds meer gaan doen en hield hij zich steeds meer bezig met het zoeken naar de meest pijnlijke manier om hen te doden. Toen ze zich op haar kamer verveelde besloot ze naar beneden te gaan. Zolang haar vader op jacht was mocht ze het huis niet uit. Haar blik ging meteen naar de tafel waar een zilveren dolk op lag, haar vaders favoriete dolk. Normaal nam hij deze altijd met zich mee. 'Wat nu als ik zo vriendelijk ben om hem terug te brengen' dacht ze in zichzelf. Dit was de perfecte gelegenheid om het bos in te gaan om zogezegd zijn dolk te gaan brengen. Natuurlijk zou ze gewoon zelf op jacht gaan. Ze stak de dolk weg en nam ook een verdovingspistool mee. Snel deed ze haar versleten sneakers aan, ritste haar kaki jas dicht en trok een muts over haar oren tegen de kou. Ze rende het bos in, geweer in de aanslag en het geluid van het geroep van de jagers en hun schoten ontwijkend, want wanneer ze hen tegen het lijf liep zat de jacht er voor haar op. Wat maakten die trouwens een hoop lawaai, als zij een wolf was had ze ze al van kilometers ver gehoord om zich dan te gaan verstoppen.
"Ok wolfjes kom maar tevoorschijn." zei ze zachtjes en sloop verder met haar oren gespitst.

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Stil wacht Anno vanuit zijn hut tot de jagers hem gepasseerd waren. Het leek wel uren te duren! Maar gelukkig verdwenen ze na een tijdje de bossen in. Een zachte zucht verliet zijn lippen terwijl hij rustig uit de boom op de grond sprong en met een salto veilig op de grond lande. Die salto had hij eigenlijk niet nodig, maar het was altijd leuk om te doen. Even keek hij om zich heen, om er zeker van te zijn dat hier geen verdwaalde jager in de buurt was, maar veranderde toen in zijn wolvenvorm. De sneeuwwitte wolf zette zijn eerste stappen in de vochtige bladeren van het bos. Zijn eerste stappen van dit moment als wolf dan wel te verstaan. Net was hij ook nog een wolf, voor hij zijn boomhut in vluchtte. Maar wat hij zonet deed, deed er niet meer toe. Snel rende hij door het bos, in de richting van waar de jagers vandaan kwamen. In de richting van de stad, al zou hij daar uit de buurt blijven. Maar op dit moment leek het hem de veiligste omgeving. De jagers waren nu aan de andere kant van het bos, ver bij de bewoonde wereld vandaan. Dus hier zouden ze vast niet zijn. Tenzij ze waren opgesplitst. Maar na al die jaren hadden ze dat nog nooit gedaan, hoewel ze hem dan veel makkelijker zouden kunnen vangen. Als hij geen vluchtplekken meer zou hebben. Gelukkig leken de jagers dat niet in te zien. Dat was een voordeel voor hen. Ze waren soms gewoon dom. Rustig liep hij als wolf verder. zijn witte vacht viel op in het groene van de struiken en het bruine van de boomstammen en de bruine grond onder zijn poten. Zijn ogen kijken naar de grond, opzoek naar een geschikte prooi. Een klein bruin konijntje of zo. Hij zou het wel zien.
Takken braken zacht onder het gewicht van zijn poten, bladeren ritselen door mijn vacht en takjes blijven erin verstrengeld zitten. Maar dat maakte mij niets uit. Als ik terug zou veranderen, zouden ze weer op de grond vallen zonder dat ik er last van had

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Links van haar klonk er geritsel. Iris richtte het verdovingsgeweer en wandelde langzaam naar de plaats waar het geritsel vandaan kwam. Links schoot een konijn weg en Iris kon zichzelf net inhouden om te schieten. Ze had niet zoveel kogels en deze kon ze niet verspillen op konijntjes en andere dieren. Daarbij zou de verdoving veel te sterk zijn voor een klein konijntje. Ze ademde diep in en ging verder. Na een uur had ze nog altijd geen teken van een wolf te zien, zelfs geen voetsporen of uitwerpselen. Ze moest ook oppassen dat haar vader niet voor haar thuis was, want dan zou ze op heterdaad betrapt worden. Daarom besloot ze maar terug richting de stad te gaan. Ze was niet meer echt oplettend op wat er rondom haar gebeurde. Ze was voornamelijk teleurgesteld, dan ging ze eindelijk het bos in om te jagen en was er geen wolf te bekennen. Met hangende schouders wandelde ze stevig door en had niet door dat er rechts van haar iets in het struikgewas ritselde, iets dat wellicht veel groter was dan een konijntje.

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Na een tijdje heeft Anno het witte konijn gevangen. Geen jager was er in de buurt terwijl hij zich te goed deed aan het vlees van het konijntje. Zijn witte vacht werd rood. Het zelfde gelde voor de witte vacht van het konijn. Maar dat gaf niet. Door het hele bos waren waterpoelen verspreid om het bloed uit mijn vacht te wassen. Dat was ook een nadeel voor de jagers. Er waren meer plekken waar ik mijn drinken kon halen als wolf. En anders zou ik als mens gewoon kunnen gaan. Als er maar 1 poel zou zijn, zou ik waarschijnlijk allang gedood zijn. Rustig loop ik na het eten naar de dichts bijzijnde poel toe en loop erin. Een rode wolk van bloed zweeft uit mijn vacht door het water heen terwijl de stroming mijn sneeuwwitte vacht schoon spoelt. Als ik eenmaal schoon ben van al het bloed en de takjes loop ik naar de kant en schud mijn vacht uit waarna ik terug verander in een mens en rustig door het bos heen loop

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Mopperend en naar haar voeten starend wandelde Iris verder terug naar huis. Ze was boos op haar vader omdat hij haar nooit liet meegaan, op de wolven omdat deze zich verscholen hielden en vooral op zichzelf omdat ze dit tevergeefs gedaan had. Ze was zo in gedachten verzonken dat ze de gedaante voor zich niet eens in de gaten had en er recht tegenaan liep. Ze nam meteen het geweer en richtte dat, maar toen ze zag dat het een jongen was waarop ze richtte liet ze het geweer snel weer zakken. "Sorry het was niet mijn bedoeling om op je te schieten, het was een soort reflex, omdat je hier plots stond en ik tegen je aanliep en..." Iris haalde haar hand door haar krullen, iets wat ze altijd deed als ze nerveus was. Ze leek niet uit haar woorden te komen dus stopte ze gewoon midden in haar uitleg. "Wie ben jij trouwens ik heb je hier nog nooit gezien?" vroeg ze daarna lichtjes wantrouwend. Misschien was hij net verhuisd ofzo. Ze had hem alleszins nog nooit in de stad of op school gezien.

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Anno
Rustig loop ik naar het bos en bijt op mijn lip. Soms zou ik best terug willen naar de normale mensenwereld, maar het is al zolang geleden. Ik weet niet eens hoe je, je precies moet gedragen in de wereld. Ik zucht zacht en loop rustig verder als ik opeens tegen iemand op bots. Geschrokken kijk ik op en weet nog net een dierlijke grom te onderdrukken als er opeens een geweer op me gericht is. Zo te zien is het een verdovingspistool. Dat valt nog mee. Maar alsnog. "Geeft niet" zeg ik tegen haar hoewel het wel wat geeft. Ze zat dus achter mij aan. Ze moest eens weten dat ik de wolf was. "Ik ben Anno, ik ben jaren geleden verhuisd en nu weer even op bezoek" verzin ik snel. Deels klopt het. Jaren geleden ben ik naar het bos toe verhuisd. Maar dit is nu mijn huis. Niet meer mijn oude huis bij mam, pap en oma.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Leuk je te ontmoeten, mijn naam is Iris. Maar momenteel is het hier niet bepaald veilig. Ik weet niet of dat vroeger ook al zo was, maar momenteel zijn ze aan het jagen in het bos. Je mag wel even mee naar ons huis. Ik denk dat er nog een fles cola in de ijskast staat en dan kun je daar wachten tot de jacht erop zit." Haar vader zou natuurlijk ook niet zo blij zijn wanneer hij een vreemde jongen in hun huis zou aantreffen, maar het was waarschijnlijk minder erg dan dat ze alleen het bos in trok en ze kon altijd nog zeggen dat hij moest helpen met een opdracht voor school.

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Even bijt Anno op zijn lip. Het is misschien niet zo verstandig om met een jaagster mee te gaan, maar aan de andere kant kon hij het ook niet afwijzen. Ze wist dat er een wolf was en dacht dat die gevaarlijk was. Ze wist ook niet dat hij de wolf was, en dacht dat ze hem zo zou beschermen. Misschien maakte ze het alleen maar erger, maar dat wist zij natuurlijk niet. Daarbij was het al jaren geleden dat hij cola heeft gehad. Vroeger was het zijn favoriete drinken en eigenlijk had hij er wel weer eens zin in. "Als het niet teveel moeite is, dan graag" zegt hij tegen haar en glimlacht zwak. Hij moest er alleen voor zorgen dat hij zich 100% menselijk zou gedragen. Wat nog een probleempje zou kunnen worden, maar een probleempje is niet onmogelijk!

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Tuurlijk niet, het is nog maar een paar minuutjes wandelen." zei ze vrolijk terwijl ze doorwandelde. Een beetje gezelschap kon ze altijd wel appreciëren. Hun huis lag aan de rand van het bos. Het was voornamelijk gemaakt van hout en had een prachtig uitzicht op de bergen. "Je kunt misschien best je schoenen uitdoen." zei Iris terwijl ze de hare al uitschopte en in de keuken verdween. Ze nam twee grote glazen en vulde deze tot aan de rand met cola. Rustig wandelde ze terug naar de zitkamer, de glazen in haar handen in volle concentratie zodat ze niet zou morsen. "Alsjeblieft" zei ze terwijl ze het glas voor hem neerzette. "Dus is er veel verandert sinds je bent teruggekomen, of is alles nog altijd hetzelfde gebleven? Zijn er nog mensen die je kent in het dorp?" Iris was zoals altijd nieuwsgierig en wou dus alles te weten komen over deze vreemde jongen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld