Forum

De perfecte mens lijkt vandaag de dag nog een onmogelijk begrip; ieder mens heeft immers imperfecties, zelfs de idolen en zelfs zij die de hemel in geprezen worden. Toch zijn er altijd van die mensen die altijd meer willen, altijd naar meer streven en nooit stoppen tot ze perfectie hebben bereikt. Veel van deze mensen doen niet veel meer dan dromen over hun doelen, maar sommigen gaan verder dan dat. Sommigen hebben de hersenen, het geld en het materiaal om hun dromen ook echt te verwezenlijken. Zo ook een groep wetenschappers. Vanuit het diepste geheim ontwikkelen zij een speciaal serum. Dit serum staat het DNA van mensen toe zich te vermengen met het DNA van alle dieren bekend bij de mens. Helaas werkt dit serum nog niet zo goed als de wetenschappers graag zouden willen, niet alleen de goede eigenschappen van de dieren worden namelijk overgedragen aan de mens, maar ook de slechte. Bij een proefpersoon die het haaienserum, bijvoorbeeld, krijgt, kan het voorkomen dat de longen alleen nog maar zuurstof uit water kunnen halen en dat de lucht waarin wij leven ondraagbaar wordt, iets wat de wetenschappers natuurlijk niet willen hebben. Om dit soort “ongelukjes” te voorkomen, moet het serum zo veel mogelijk getest worden, en daarmee komen we bij onze karakters.
Het serum moet uiteindelijk perfect op mensen werken, dus is het vanzelfsprekend dat er menselijke proefpersonen moeten worden gebruikt, jongeren, om precies te zijn. Jongeren met een sterk immuunsysteem, een goede lichaamsbouw en een aardig stel hersens, dat zijn degene die ze zoeken. Aan de jongeren die akkoord gaan, wordt een rijke beloning beloofd, wat de – meestal kansarme, zij hebben toch niets te verliezen – jongvolwassenen meestal al snel overhaalt. Voor voorbeelden van de mutaties, moet je even bij mijn karakter kijken.
Wekenlang gaan de experimenten zoals gepland, maar als een van de proefpersonen toevallig informatie onderschept over hoe ver de wetenschappers willen gaan, gaat het mis. De proefpersoon denkt dat de experimenten de levens van de andere en van hem/haarzelf is ernstig gevaar zal brengen, dus waarschuwt hij/zij de rest. Ik heb wel een plan voor hoe het verder zal lopen, maar ik wil het ook een beetje overlaten aan jullie fantasie. ;P

#Als ik je niet ken, wil ik een voorbeeldstukje zien
#Ik doe aan vriendjespolitiek
#Karakters – vooral de mutaties – moeten door mij goedgekeurd worden
#Stukjes hoeven geen 500 woorden te zijn, maar meer dan drie zinnen moet kunnen
#Correcte spelling en interpunctie worden zeer op prijs gesteld     

Naam:
Leeftijd:
Uiterlijk:
Mutatie:
Innerlijk:
Extra:

Naam: Jaculus “Jack” Draco Anguisson 
Leeftijd: 24
Uiterlijk: Jack heeft niet een heel bijzonder of afwijkend uiterlijk; hij is niet de langste, noch de kortste, zijn haar is normaal, geen aandachttrekkende afwijkingen in zijn gezicht, hij is aardig gewoon. Hij heeft lichtbruine ogen en donkerbruin, licht krullend haar. Hij probeert zich regelmatig te scheren, maar de laatste tijd komt daar vaak iets tussen. Hij is zo’n 1.80 meter lang en niet bijzonder sterk. 

Mutatie: Aan Jack is het slangenserum toegewezen, hij werd dus deels slang. Om mee te beginnen, heeft het serum Jacks huid een beetje veranderd, zijn huid is nu wat stugger, wat droger en waterafstotend. Daarnaast kan Jack niet meer door zijn huid zweten. Verder hoeft de jongeman, als hij dat zou willen, niet met zijn ogen te knipperen, omdat – net als bij normale slangen – een doorzichtig ooglid over zijn oog heeft gevormd.Een iets minder geslaagde mutatie, is de onderontwikkeling van zijn linkerlong. In het lichaam van normale slangen is weinig tot geen plaats voor deze long, en hoewel er in een menselijk lichaam zat plaats is, heeft het serum zijn linkerlong toch aangetast. Waarschijnlijk de meest opvallende mutatie is Jacks gespleten tong. Hoewel deze niet zo dun is als die van de meeste slangen, is hij zeker niet meer de dikte van de tong van een mens. Hij kan met zijn tong op dezelfde manier ruiken als slangen, dus met zijn tong geurdeeltjes uit de lucht opvangen en zijn tong vervolgens over het orgaan van Jacobson – dit orgaan is gegroeid door het serum – strijken. Het orgaan van Jacobson analyseert de geurdeeltjes, waardoor hij dus ruikt. Ten slotte is een belangrijke mutatie Jacks giftanden. Deze tanden zijn lang en hol en staan in directe verbinding met zijn gifklieren. Als de tanden niet worden gebruikt, zitten ze naar achteren tegen het gehemelte geklapt, ze worden automatisch uitgeklapt als Jack zijn mond wijd opent. Het gif is sterk genoeg om een mens met een bijt te doden.
Innerlijk: Jack is een lastig persoon om mee om te gaan, hij komt met een handleiding, zeg maar. Zo is het bijvoorbeeld niet bijzonder moeilijk om hem boos te maken; een zin te veel op het goede – of eigenlijk op het slechte – moment is genoeg. Rustig worden is voor hem echter iets moeilijker, daarvoor heeft hij tijd alleen nodig, zonder enige interruptie. Na een tijdje komt hij wel tot de conclusie dat zijn woede eigenlijk nergens over gaat, dan zal hij ook gemakkelijk zijn excuses aanbieden. Sowieso lijkt hij bijna nooit echt gelukkig; zijn geluk gaat ten onder aan zijn zorgen over van alles en nog wat. Van kleine problemen, zoals wanneer hij de wekker vergeet te zetten en daardoor te laat bij een afspraak komt, maakt hij wereldrampen, alsof hij door die ene gemiste afspraak voor zes weken in een coma in het ziekenhuis komt te liggen. Daarnaast is hij een echte control freak, alles moet op zijn manier, de – volgens hem – enige goede manier. Als het kleinste dingetje van zijn wil afwijkt, is hij voor de rest van de dag onuitstaanbaar. Woede kan hij op dezelfde dag nog wel van zich afzetten, maar irritaties blijven soms een week door zijn hoofd spelen. Eenmaal geïrriteerd is Jack echt een klootzak; hij is dan niet bang om mensen om dingen te beledigen, sarcasme wordt zijn beste vriend en hij wil dan altijd het laatste woord hebben. Toch zijn er wel dingen die hem blij maken en die hem dan gelijk een heel ander mens maken. Weer gaat het daarbij om de kleine dingetjes; een vriendelijk gezicht in zijn favoriete koffiezaak, eindelijk stilte in het park of een verkeerslicht dat op het perfecte moment op groen sprint, kan zijn hele dag goed maken en zodra hij eens echt vrolijk is, blijft hij dat ook de hele dag. Dan zal hij juist aardig en behulpzaam zijn en aanwezigheid van anderen zal hij dan juist appreciëren. Zelfs zijn zorgen worden iets positiever. Dan zal hij zich namelijk geen zorgen maken om zijn eigen problemen, maar om anderen. Om hoe het met hen gaat, om hoe hun dag was en hoe hij ze zou kunnen helpen.
Extra: Hij heeft een zoontje van zes jaar, Dylan genaamd. Hij voelt zich verplicht Dylan en zijn moeder te onderhouden, al heeft hij geen relatie met de jonge vrouw meer. Om de twee te onderhouden, heeft hij een baan moeten nemen, maar daar is hij wegens bezuinigingen ontslagen. Toch had hij geld nodig en daarom heeft hij zich aangeboden als proefpersoon. Deze informatie houdt hij liever voor zichzelf, omdat het vaak op verkeerde manieren wordt opgevat, en Jack heeft geen zin in nog meer gezeik. Verder rookte hij, maar de mutatie aan zijn linkerlong maakt dat onmogelijk.

Vroeg in de ochtend klonk er zacht geklop op de slaapkamerdeur van Melanie, wat een slaperige kreun van haar lippen veroorzaakte. "Prinses Melanie, staat u ook op. Vandaag is uw eerste schooldag. U mag niet te laat komen" klinkt de stem van de koninklijke butler. Melanie had er een hekel aan om vroeg gewekt te worden. Maar haar titel als prinses weerhield haar ervan om lekker uit te slapen. Altijd had ze wel weer koninklijke verplichtingen of lessen om haar ijskrachten onder controle te houden. "Liefde is de sleutel Melanie, onthoudt dat eens. Je bent een gevaar voor je volk" klinkt bijna elke dag de stem van haar moeder, koningin Elsa van Arrendall. Altijd weer het gezeur. Alsof het zo makkelijk was! Goed, voor moeder misschien. Omdat tante Anna zich voor haar had opgeofferd en ze het voorbeeld had gezien. Zelf had Melanie geen voorbeeld, of een ander die haar ermee kon helpen. Ze was enigst kind en haar moeder had het vaak veel te druk met haar taken als koningin om echt te helpen. Zoveel gezeur, ze werd er gek van! Hopelijk zou dat nu voorbij zijn. Nu ging ze naar een speciale kostschool. Speciaal voor de kinderen die speciale krachten hadden. Ze was benieuwd hoe het daar zou zijn.
Langzaam ging Melanie zitten en keek om zich heen. Haar bed had weer een dun ijslaagje aangezien ze zonder handschoenen sliep. Dat zou wel moeten wennen. In de nacht handschoenen aan. Altijd sliep ze zonder. Maar dan was de kans ze de volgende ochtend in een ijskamer wakker werd. Waarschijnlijk zou haar kamergenootje op school daar niet blij mee zijn. Of zij moest toevallig de zelfde krachten hebben. Maar dat betwijfelde Melanie. Voor zover ze wist, waren haar moeder en zij de enige met deze krachten. Best jammer, maar helaas. Zuchtend staat ze op van haar ijs bed, gelukkig was de rest van de kamer vandaag niet bevroren. Dat scheelde heel wat problemen.
Langzaam liep Melanie op blote voeten naar haar kleren, die aan een paspop hingen. Gister had een kleermaakster de kleren al klaar gehangen en op de juiste maat hersteld. Het was een elegant roze met blauw jurkje. Niet dat het veel voorstelde. Gewoon een normaal jurkje voor school. De kleuren maakten het balans. Ijs blauw voor haar gave, roze voor haar favoriete kleur. Langzaam trok ze haar kleren aan en deed haar haren en make-up goed. Er waren genoeg mensen in het paleis die het konden doen, maar ze haatte het dat een ander aan haar lange, blonde haren kwam. Het zelfde gelde voor haar gezicht.
Toen ze klaar was stond ze langzaam op en liep haar kamer uit. Een paar bedienden liepen al door de gangen met haar koffers en brachten ze naar de hal. Kort haalde Melanie haar hand door haar haren heen, maar liep toen naar de eetzaal waar haar moeder, tante en Olaf (De levende sneeuwpop) al op haar zaten te wachten. "Goedemorgen" zei ze slaperig en schuif aan tafel voor het ontbijt. De andere begroeten haar ook en beginnen aan het ontbijt. "Heb je er al zin in?" vroeg Olaf grijnzend en Melanie glimlacht zwak. "Een beetje wel, ja" antwoordde ze dan. "Ik zou willen dat ik met je mee kon" zei Olaf toen dromerig en begon opeens een gek liedje te zingen waar Melanie zachtjes om moest grinniken. "Wie weet kun je eens langs komen Olaf" zei ze met een glimlach en staat op als het ontbijt klaar is. "Ik ga maar" zei ze en loopt samen met de andere naar buiten waar ze in een sneeuwwitte koets stapt, getrokken door witte paarden. De koffers stonden al in de koets naast haar.
Langzaam begon de koets te rijden. Eigenlijk had ze best een hekel aan de koets, maar dat kon ze moeilijk zeggen. Dat zou onbeleefd zijn.