Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
schreef:
Als je een beetje Latijn kan weet je dat 'retro in tempore' ongeveer terug in de tijd betekent. Daaruit kan je dus al afleiden dat deze ORPG gaat gaan over de oude tijden met de Romeinen. Dit verhaal gaat over twee kinderen die in die tijd leven etc etc. Hierover word nog gesproken via mail. Ook het tijdstip waarin ze leven kan besproken worden.
Een paar eisen:
*Je weet iets over de tijd waarover we schrijven aangezien er in vele stukken dingen komen uit die tijd. Als je Latijn hebt gedaan is dat natuurlijk geen probleem tenzij je helemaal niets of weinig van cultuur hebt geleerd.
*Wat ervaring zou fijn zijn.
*Je schrijft in AN en gebruikt interpunctie.
*Als ik niet weet hoe je schrijft zou een voorbeeldstukje handig zijn.
Ik zoek dus iemand die mee wilt doen aan deze ORPG. Verdere besprekingen kunnen gedaan worden via mail.
Een willekeurig voorbeeldstukje van me:
Als je een beetje Latijn kan weet je dat 'retro in tempore' ongeveer terug in de tijd betekent. Daaruit kan je dus al afleiden dat deze ORPG gaat gaan over de oude tijden met de Romeinen. Dit verhaal gaat over twee kinderen die in die tijd leven etc etc. Hierover word nog gesproken via mail. Ook het tijdstip waarin ze leven kan besproken worden.
Een paar eisen:
*Je weet iets over de tijd waarover we schrijven aangezien er in vele stukken dingen komen uit die tijd. Als je Latijn hebt gedaan is dat natuurlijk geen probleem tenzij je helemaal niets of weinig van cultuur hebt geleerd.
*Wat ervaring zou fijn zijn.
*Je schrijft in AN en gebruikt interpunctie.
*Als ik niet weet hoe je schrijft zou een voorbeeldstukje handig zijn.
Ik zoek dus iemand die mee wilt doen aan deze ORPG. Verdere besprekingen kunnen gedaan worden via mail.
Een willekeurig voorbeeldstukje van me:
Olivia draaide zich geschrokken om wanneer er angstig geschreeuw door de kille donkere gang weerklonk. Benauwd sloot ze haar armen over elkaar. Het was de stem van haar moeder, al had ze haar nooit horen schreeuwen, ze wist dat het geroep van haar moeder kwam. Haar stem klonk bang, alsof er zich een groen monster onder haar bed bevond. Onthutst zette Olivia een stap achteruit. Ze stond aan het einde van de gang, te wachten tot haar ouders terug kwamen, zoals haar vader haar gevraagd had. Al had ze geen idee wat haar ouders samen deden in het vrouwentoilet van een verlaten tankstation. Anderhalf uur geleden stond ze nog in de immens grote tuin van haar tante Pablo – het paard van haar oudere nicht – te strelen. Ze waren op hun maandelijkse visite daar. Normaal gezien bleef ze een nachtje slapen bij haar tante. Dan zouden haar ouders Olivia de volgende ochtend ophalen, maar vandaag had haar vader opeens een ontzettende haast. Nog laat in de avond vertrokken ze naar huis. Ondertussen was het al negen uur 's avonds. En voor Olivia - een vijf jarig meisje - is dat erg vermoeiend. Onderweg hadden ze gestopt voor een tankstation. Blijkbaar moesten haar ouders naar het toilet, al is het wel vreemd dat ze daarvoor sámen een vrouwentoilet instapten. Het tankstation was oud en verlaten. Her en der hingen er een paar stukken uit de muur en het stonk daar vreselijk naar rottend vlees en schimmel. Haar vader had de deur moeten inslaan om binnen te komen. Olivia was er niet van overtuigt dat de toiletten in goede staat waren, maar dit was het dichtstbijzijnde tankstation waar ze binnen konden. Een schril gekraak verbrak de tijdige stilte in de akelige gang. Met een plotselinge sprint vloog Olivia de gang door richting de deur waarachter haar ouders zaten. Nog juist voor haar hand de deur open trok hoorde ze een stil gefluister. 'Help,' wat kort gevolgd werd door een naam; 'Olivia...' Olivia stond doodstil, alsof ze geraakt werd door een verdovingspijl. Met moeite dwong ze haarzelf om de deur open te duwen. Met een klein stootje ging de deur geluidloos open, waarvan Olivia schrok aangezien dit wel een erg oud gebouw was en ongeveer alles kraakte. Wat ze achter de deur zag beval haar niet. Ze werd overwelmd door de vieze geur van ijzer. Bloed. Het was bloed. Olivia schudde haar vermoeide ogen terug wakker zodat ze de situatie beter kon bekijken. Een pijnvolle schok klemde zich rond haar hart. Er kolkte een plotselinge afgunst in haar op. Ontdaan zette ze een stap naar achter. Dit kon niet, nee nee nee. Dit kon niet, dit kon niet gebeuren. Dit mocht niet gebeuren. In de hoek van het krap kamertje stond haar vader met iets in zijn handen wat verdacht veel op een mes leek. In eerste instantie wou ze naar haar vader toelopen en vragen wat er aan de hand was, waarom hij dat in zijn handen had. Maar het antwoord op die vraag lag recht voor haar. Een paar centimeter voor haar voeten lag haar moeder roerloos neer. Ze spuugde bloed op de grond. Haar shirt was doorweekt met de rode vloeistof, net zoals er een aantal plekken haar broek sierden. Vol afgunst keek ze toe hoe haar moeder half stikte in haar eigen bloed. Zo snel mogelijk rende Olivia naar haar moeder en ging op haar hurken zitten. 'Mam? Mam! Wat is er aan de hand! Zeg iets...' Olivia trok een pruillipje op, '...alsjeblieft.' Ze wist wel dat er geen woorden meer uit haar moeders mond zouden komen. In plaats daarvan trok haar moeder langzaam de halsketting - nu vol besmeurd met bloed - af haar nek. Met een kleine beweging gooide ze hem naar Olivia en liet haar slappe hand weer vallen. Voorzichtig draaide het kleine meisje het bedeltje om. 9/04/1976 Elisabeth Sophia Roberts. De waarheid drong tot haar door. Dit kettinkje had haar moeder gekregen op haar vijfde verjaardag, net zoals haar oma het had gekregen op haar vijfde verjaardag, en vervolgens Olivia ook haar eigen kettinkje gegraveerd met haar eigen naam zou krijgen. Ze zou dit twee weken later dan vandaag moeten krijgen. Net zoals haar moeder later moest weggaan. Niet nu. Veel wist Olivia nog niet over de dood. Haar idee van dood gaan was dat de engelen je kwamen halen. Die engelen die de vieze monsters onder haar bed en uit haar kast vandaan haalden. Ze verwachtte dus elk moment witte gestalten vanuit de hemel. Natuurlijk had ze liever dat het langer duurde voor haar moeder vertrok en zich bij hun voegde. Hoopvol keek ze weer neer op haar moeder. Een opgeluchte zucht ontsnapte uit haar mond. De ogen van haar moeder waren nog steeds open, starend naar het niets, maar wel open. Opeens herinnerde ze zich dat haar vader nog steeds in de kamer aanwezig was. Ze draaide haar hoofd naar hem om. Hij keek niet eens verdrietig, de enige emotie die op zijn gezicht te zien was was een brede grijns. Hoe kon hij dit doen! Hoe kon hij hier zo blijven lachen terwijl haar moeder lag dood te bloeden?! Plotsklaps begreep ze het. Ze begreep waarom haar vader zo haastig deed, ze begreep waarom ze in een verlaten tankstation waren, ze begreep waarom haar ouders samen in een vrouwentoilet zaten en waarom Olivia aan het einde van de gang moest wachten van haar váder. Of liever gezegd; de man die haar moeder neerstak.
20
