Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

7 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// W Creepdoll

BearsFight
Straatmuzikant

BearsFight schreef:
Wij weten, jij niet. De O bijt

Ik:
Aurora Falings is een klein meisje van 17.3.Ze is een mens. Ze kan soms scherp uit de hoek komen, Maar dat is alleen als ze iets heel erg vindt of je haar goed kent. Ze heeft natuurlijk ook andere kanten, vaak is ze verlegen, durft bijna niks te zeggen en is snel bang. Ze is 1.53 meter. Haar wapen is te zien op het plaatje. Ze heeft cupmaat a75 of b75, verschilt eyebrows

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Naam: Eragon
Leeftijd: ziet er uit als 20 maar is 1000
Elf/Mens: Elf
Lengte: 1,75
Wapens: Pijl-en-Boog ,, Zwaard en Dolken
Uiterlijk:

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Eragon:

Het was lang geleden dat ik weer eens naar de Mensen wereld was geweest. Hoelang precies, dat wist ik niet meer, maar ik had er zin in. Dit keer was het wel iets heel belangrijks. De wezens van hier waren ontsnapt naar de Mensen wereld door een gemaakte poort. Zelf was ik op weg, op mijn ros, richting de poort. Ik was al enkele dagen onderweg en nam nu even rust. Maar al snel ging ik weer op weg.
De poort, waar ik door heen moest, kwam al snel in zicht en liet mijn ros sneller rijden. Het duurde niet lang, of ik was bij de poort aan gekomen en stapte af, klopte even met mijn hand op de hals van de ros en zei dat hij terug mocht gaan naar ons dorp. Snel was hij weer weg, want ik wist dat hij het hier niet prettig vond. Zelf haalde ik diep adem en keek naar de poort. De poort zou over enkele minuten open gaan waarna ik er door kon gaan. Enkele woorden sprak ik uit en sloot daarbij mijn ogen. Dan hoorde ik het geluid van de poort, dat die open ging, en opende mijn ogen. "Here we go." mompelde ik en stapte het felle licht in, op weg naar de Mensen wereld. De energie voelde ik al veranderen hoe meer ik verder de poort in liep. De energie van de Mensen wereld was altijd zo anders, alsof het uit balans was, maar dat was het nu zeker. Vele Dark Wezens waren al in de Mensen wereld, ik moest opschieten en de uitverkorenen zien te vinden.
De oude Weizen hadden gezegd hoe ik die kon vinden, hun ogen zouden moeten twinkelen en het teken zou op hun rug verschijnen. De mensen konden het teken niet zien, of voelen, alleen zien. Dus waarschijnlijk zou die uitverkorenen het al gezien moeten hebben vanaf haar of zijn 4e levens jaar.

BearsFight
Straatmuzikant

BearsFight schreef:
Aurora

De kerkklok slaat precies 8 uur als Aurora de deur achter haar dichttrekt. Het was nogal frisjes in de morgen, maar in de middag zou het warmer worden. Ze slaat haar sjaal nog een keer om haar nek en bedekt daarna haar lippen en neus met de sjaal. Ze stopt haar handen diep in haar jaszakken en haalt haar schouders op. Ze loopt het hobbelige stenen padje af wat van de straat naar haar deur leidt. Ze zat diep in haar gedachten. Vanochtend weer, Ze stond onder de douche en toen ze uit de douche stapte om zich af te drogen, zag ze in de spiegel weer dat teken, Dat teken dat vaak weer terugkwam en ''opgloeide'' Het deed geen pijn, Wat ze zelf raar vond. Ze zat zo diep in haar gedachten dat ze tegen iemand aanliep, Die haar meteen begon uit te foeteren, ''Kijk is uit waar je loopt'' Schreeuwde de man. Aurora knikte en liep snel verder. Aangekomen bij het winkeltje stapt ze het vertrek in. Het ruikt heerlijk naar cake. Ze loopt naar het broodafdeling en pakt een brood. Daarna loopt ze door naar de zuivel afdeling. Ze gaat met haar vinger langs de melkproducten en pakt dan het goede pak melk eruit.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Eragon:

Ik was in het kleine bos, vlak bij het dorp, aangekomen en haalde diep adem. De energie hier was echt anders. Een rilling liep over mijn rug heen en sloot mijn ogen. Veel mocht ik niet opvallen, en liet mijn puntige oren verdwijnen. De kleding, even dacht ik na of ik er in zou lopen, of toch andere aan nam? Ik besloot andere aan te nemen.
Niet veel later had ik de kleding van hier aan en glimlachte. Deze stof voelde raar, maar het moest maar. "Goed, ik hoop dat ik je snel vind." mompelde ik en begon te lopen. Als ik al een redelijk stuk had gelopen, hoorde ik de kerkklok slaan en keek naar de toren. "8 uur" mompelde ik en schudde mijn hoofd. Tijd was hier echt zo raar, maar de tijden dat ik in de Mensen wereld was geweest, had ik veel van hun cultuur geleerd. Wij keken naar de zon hoe laat het was. Zelf lette ik niet op en voelde toen iemand tegen mij aan botsen en stapte achter uit. Mijn mond opende ik om iets te zeggen, maar al snel hoorde ik de stem van de persoon. "Mijn fout, ik lette niet op." zei ik, maar voordat ik wat verder wilde zeggen, werden mijn ogen groot. Dit was snel, de uitverkorenen liep gewoon voor mijn neus. Ongezien ging ik haar volgen naar het kleine winkeltje en deed alsof ik ook wat boodschappen ging doen. Eigenlijk moest ik wel, want in het huisje, waar ik zou verblijven de komende tijd, had niks en was in het bos. Ik pakte maar wat brood en beleg. De prijzen waren duurder geworden zag ik en zuchtte weer. "Elk jaar word het duurder." mompelde ik maar pakte toch de dingen die ik nodig had. Anders zou ik gewoon wat vers fruit uit het bos halen.
Ondertussen hielt ik haar nog in de gaten en glimlachte, ik had niet verwacht dat iemand van haar lengte de uitverkorenen zou zijn.

BearsFight
Straatmuzikant

BearsFight schreef:
Aurora

Nadat ze andere benodigde dingen gepakt had liep ze naar de kassa. Daar legde ze alle spullen op de loopband en pakte ze haar portemonnee. Ze haalt een briefje van 20 en 10 eruit. Ze krijgt een briefje van 5 terug, die ze ook in haar portemonnee stopt. Ze krijgt al haar gekochte spullen in een goedkoop plastic tasje mee. Ze pakt die van de medewerker aan en loopt naar de uitgang. De man achter haar was ook al klaar en liep achter haar aan naar de uitgang, Ze vond het wel opmerkelijk dat hij sinds die botsing haar heeft gevolgd. Ze stapte het winkeltje uit en liep verder. Haar tas scheurde en haar gekochte spullen vielen op de grond. ''Nee..'' Fluisterde ze kort en hurkte op de grond neer om de spullen te pakken. Net toen ze alles in haar handen had, Liet ze het brood vallen. ''Dit gaat nooit werken.'' Mompelde ze zacht in zichzelf. Ze hurkte neer en nam het brood tussen haar tanden. Toen ze opstond wankelde ze even en viel daarna gelijk weer op de grond. Tranen schoten in haar ogen en er rolden niet veel later tranen over haar wangen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Eragon:

Ze had me opgemerkt, en bij de kassa stond ik ook al weer achter haar. Even leek ze naar mij te kijken, maar snel liep ze door. Toen ik het winkeltje uitliep, zag ik dat haar tas scheurde, ik was net te laat met opvangen en alles lag op de grond. Dan viel alles nog een keer uit haar handen en viel zij tenslotte ook op de grond. Haar wangen zag ik nat worden en slikte even. Toch stapte ik naar haar toe en haalde een stoffen tas uit mijn tas en stopte haar spullen er in, stak mijn hand naar haar uit en glimlachte. "Alles oke?" vroeg ik en wachtte op haar antwoord.
Ergens kende ik haar van, maar dat wist ik niet precies. Misschien kwam het later naar boven, of als ik haar hand vast kon houden. Maar al snel voelde ik een steek in mijn schouder en draaide mij kwaad om, het was een Dark Creature. Nu nog maar hopen dat ze niet op de vlucht sloeg. En ik had de Dark Creature nog lang niet verwacht.

BearsFight
Straatmuzikant

BearsFight schreef:
Aurora

Ze keek toe hoe de man, of ''jongen'' haar hielp. Ze pakte de hand van de man aan en knikte, waarna ze haar tranen wegveegde. De man draaide zich om en zag een kwelling. Verschrikt keek ze naar het ding. Het ''Ding'' duwde de jongen op zij en kwam op haar aflopen. Bibberend stond ze daar, machteloos. Ze wist niet wat ze moest doen. Uit de zak van de jongen stak een handvat van een dolk. De kwelling greep naar haar maar ze kan net onder de arm heen glippen. Ze griste de dolk uit zijn tas en wees met de dolk naar de kwelling. Ze keek de kwelling boos aan. Toch wist ze dat ze bang was en dat kon hij ook voelen. Je hoorde de kwelling lachen. Aurora hielt het mes voor haar buik met twee handen vast, nog steeds met de punt op de kwelling gericht. Ze begon te reden en in een mum van tijd stak ze de dolk door zijn buik, Ze sprong opzij en gaf het een trap tegen zijn knie, waardoor het gelijk inzakte. Ze deed een stap achteruit. Ze snapte niks van wat er net gebeurt was, meestal is ze niet zo ''fel'' of ''sterk'' Ze rent naar de jongen toe en gaat naast hem staan. ''Wat is dat' vraagt ze aan de jongen. De kwelling schreeuwt en probeert op te staan, wat niet lukt.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Eragon:

Toen ze mijn hand nog had vast gepakt, voordat de Dark Creature mij aan de kant duwde, wist ik dat ik haar eerder tegen was gekomen, maar dat was tijdens een verkleed avond, Halloween of iets, dus ik kon makkelijk als mij zelf gaan. Ik haalde diep adem, wilde mijn dolk pakken, maar zij had hem al snel te pakken en ging voor mij staan. Zelf liet ik mijn zwaard te voorschijn komen toen het meisje ten aanval ging. Een glimlach kwam op mijn gezicht, zij was het zeker, haar teken gloeide op haar rug. Nog even en ze werd er één van ons, maar dan voor kort. Dan stond ze weer naast mij en glimlachte voor mij uit. "Dat is een Dark Creature, of zoals jij ze noemt, een Kwelling. Ze hebben vele namen. Sorry, ik heb je gedachten gelezen, alleen vanaf het moment dat je mijn hand pakte." zei ik toen en ging iets naar voren staan, maakte een beweging met mijn hand en kreeg mijn eigen kleding weer terug en mijn puntige oren waren weer zicht baar. Dit voelde fijn, veel beter dan die andere gedaante. "Oke, kom maar op Rauko*." grijnsde ik en stapte naar voren. De Dark Creature was al weer op gestaan met veel gekreun en geschreeuw en ging klaar staan. "Je gaat er aan Elf.!" gromde hij en sprong naar ons toe, maar voordat hij iets kon doen, had ik hem al in zijn hart gestoken en hem later door midden gereten waardoor het wezen op de grond viel. Snel pakte ik een kok en klapte de deksel er van open waarna direct het wezen in zwarte mist in de koker verdween en de deksel er op klapte. De koker was van leer met Elven tekens er op en een hengsel er aan. "Vangen, en kom mee." zei ik nadat ik de koker naar haar toe gooide, onze spullen pakte en de dolk schoon maakte en terug in zijn scheden schoof, liet weer de kleding van hier weer rond mijn lichaam verschijnen en mijn oren werden weer rond. "Ik leg je alles uit." zei ik en keek haar vriendelijk aan terwijl ik mijn zwaard op mijn rug zette die gelijk verdween. "Ik ben Eragon trouwens, aangenaam kennis te maken." zei ik en boog. "Uw, beschermer en trainer."

Rauko = Demon

BearsFight
Straatmuzikant

BearsFight schreef:
Ik probeer in ik vorm

__

Aurora

Ik keek verbaasd. In de ene hand had ik de koker vast. Ik trilde vreselijk en keek toe hoe Eragon veranderde in een ''elf'' en weer terug in een normaal mens. 'Ik.. uh i-ik ben Aurora'' Zei ik zacht. Vanaf toen snapte ik alles, De rare wezens die ik soms in het bos zag, Het teken op mijn rug. Ik moest omhoog kijken om hem aan te kijken. ''Wat moet ik met dit ding?'' Vraag ik en ik houdt de doorzichtige koker voor mij in twee handen. Ik kijk onbegrijpend naar het ''ding''. ''En wat gebeurt er als de deksel los schiet.?'' Vraag ik weer. ''En waar komen ze vandaan?'' Vraag ik weer als derde vraag.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Eragon:

Ik begon te lachen toen ze met al die vragen begon. "Als je mee loopt, dan leg ik alles uit." zei ik en stak mijn hand weer naar haar uit. "Er gebeurt niks als je de deksel er af haalt, alles wat je hoort, is gegil." zei ik en glimlachte. "Ze kunnen er niet uit als ze er eenmaal in zitten, behalve als we wat uitspreken, maar dat zeg ik nu niet en dat woord krijg je ook niet te horen, sorry." zei ik en wachtte nog steeds op haar hand.
Als ze mijn hand had gepakt, begon ik rustig te lopen, richting het bos. "Nou Aurora, wat ik je nu ga vertellen moet je goed onthouden, maar je kan het mij nog altijd na vragen als je iets niet meer weet." zei ik en keek strak voor mij uit. "Ik ben niet van hier, ik kom uit een andere wereld." begon ik en zuchtte even. "Ik ben hier heen gekomen om jou te zoeken om de Rauko's te vangen en terug te brengen, jij bent de uitverkorenen om deze Quest te voltooien. Het kan jaren duren voordat alles gevangen is, maar eerst, voordat we echt gaan beginnen mat jagen, gaan we de poort zoeken waardoor ze heen komen, maar waarschijnlijk is dat niet zo gemakkelijk." even bleef ik stil en schudde mijn hoofd. "Je hebt vast het teken op je rug gezien." zei ik en keek haar aan. Vast wel, want het bleef maar gloeien wat ik zag.

BearsFight
Straatmuzikant

BearsFight schreef:
Aurora

Ze pakte de hand van Eragon. Zijn hand voelde warm, zacht, en groot aan. Ze luisterde zwijgend naar Eragon. ''Waarom ik? Ik ben niet belangerijk, sterk of.. iets belangerijks ja..'' Zei ze zacht. ''Poort? Wat bedoel je poort?'' Ze keek naar hem en lette niet meer op waar of op wat ze liep, Ze struikelde over een tak, Ze trok aan zijn hand, Natuurlijk wel perrongelijk want ze had zijn hand nog steeds vast. ''S-sorry'' Zei ze. Hij had een schram op zijn wang en gelijkt raakte ze in paniek, haar ogen begonnen te tranen en ze begon druk met haar armen iets te zoeken om hem te helpen.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Eragon:

Weer moest ik lachen en keek haar aan. "Een poort tussen deze wereld en de wereld waar ik vandaan kom, maar die gemaakt is door een duister iemand." zei ik en zuchtte. Als ik merkte dat ze aan mijn arm trok, hielt ik haar hand steviger vast en trok haar zo omhoog zodat ze weer op haar eigen voeten stond. "En je bent wel belangrijk, hoe je net tegen die Rauko omging was zoals je geboren bent. Je komt er achter hoe alles zit." zei ik.
Een paar meter hadden we gelopen toen ik, dit keer, merkte dat ze wat zocht. "Wat is er?" vroeg ik en keek haar aan. Dan merkte ik iets over mijn wang heen lopen en ging met mijn hand er heen, "Rustig, het is niks." zei ik en legde mijn vinger toppen op de schram en sloot kort mijn ogen, "Wars Heil" mompelde ik als ik mijn ogen weer opende. "Zo, niets aan de hand." zei ik met een kleine grijns en keek haar weer aan.

((onderweg hadden we haar boodschappen bij haar thuis gebracht))

BearsFight
Straatmuzikant

BearsFight schreef:
Aurora

Vol ongeloof keek ze hem aan. De schram, Die er net nog zat, is nu weg. Je ziet er niets meer van. 'M-maar...'' mompelt ze. ''Je schram is weg, en niet zat hij er nog, Hoe kan dat?' Ze zet een stap dichterbij hem, Zo dicht dat ze bijna met haar borsten zijn buik aanraakt. Ze gaat op haar tenen staan, nu komt ze net met haar neus bij zijn sleutelbenen, Ze observeert zijn wang goed, Daarna wrijft ze met haar vingertoppen over zijn wang. ''Maar.. hij is weg?'' Zegt ze nogmaals. Ze zet weer een stap achteruit, ''Hoe kan dat?'' Vraagt ze weer. Nog steeds verward van wat er net gebeurde.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Eragon:

Meteen schoot ik in de lach, maar die verdween snel weer toen ik haar lichaam tegen de mijne aanvoelde drukken. Haar zachte vingertoppen, voelde ik over mijn wang heen gaan en glimlachte. Rustig pakte ik haar hand en hielt die vast. "Wees genezen." zei ik en glimlachte nog steeds. "Dat zei ik, in mijn taal. Als je wilt, kan ik je enkele woorden leren van mijn taal." zei ik en keek omhoog. Mijn ogen kneep ik toe. "We moeten verder." zei ik en liet mijn hand, met haar hand, zakken en begon te lopen, niet te snel, anders kon zij mij niet bijhouden. "Bij een heerlijk kopje thee vertel ik je meer oke."

BearsFight
Straatmuzikant

BearsFight schreef:
Aurora

Ze kijkt Eragon aan, Ze knijpt haar ogen even toe, het licht dat door het bladerdak kwam, was nogal fel. ''Ik hou niet van thee, Het is oké, maar ik vindt het niet zo lekker..'' Zei ze zacht. ''Alleen ik wil wel meer weten van jullie ras, hoe jullie leven en praten en die dingen allemaal'' Zegt Aurora. Langzaam en pratend lopen ze verder en verder het bos in. Steeds maar verder, Zelfs Aurora is hier nog nooit geweest. Na even durft ze het te vragen. ''W-waar gaan we eigenlijk naar toe?'' Zegt ze zacht. Het was al schemerachtig aan het worden. Ze kneep even in zijn hand toen ze iets hoorde ritselen in de struiken. ''W..wat is dat?'' Vroeg ze. Ze ging wat dichter bij hem lopen en keek angstig om haar heen. ''I-is het een rokau? Of h-hoe dat d-ding ook heet..'' Ze ze met een angstig stemmetje. Je kon het vanochtend niet zijn, Maar tijdens ze die Demon doodde, Was ze behoorlijk bang. Maar ze voelde zich wel fijn, Dat ze eindelijk iemand de baas kon zijn, In haar verleden durfde ze nooit voor zichzelf op te komen. Ze was altijd een kop of twee koppen kleiner dan iedereen en durfde nooit iemand aan te spreken als dat moest. Maar ze was verandert nu. Niet heel erg als je het vergelijkt, Maar ze durft soms wel voor zichzelf op te komen. Nog steeds is ze wel verlegen, en dat zal ze waarschijnlijk ook altijd blijven, Maar ze is minder verlegen dan vroeger. Als je haar nu beter kent, Kan ze best vrolijk en druk zijn.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld