ORPG met Stark - Forum - Virtual Popstar

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG met Stark

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Ik:
Jack Etarius//17 jaar//behulpzaam//dapper//gevoelig
Picca:

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Jack

Na nog wat gezocht te hebben, vind ik eindelijk een luik in de grond. Als ik nou eerder naar de grond had gekeken, in plaats van naar de muur, had ik het vast eerder gezien. De robijn met zijn genezende kracht in mijn linkerhand, de bazooka van de dode man op de grond ik mijn rechterhand. Ik ben klaar om te gaan. Het luik gaat met veel gekraak open. Godzijdank, er lijd een trap naar beneden. Ik zet voorzichtig een paar stappen, ik weet niet of deze trap net zo gammel is als de stoel van daarnet, dat was niet zo'n succes om daar op te gaan staan. En dan de televisie, had ik ook raar gevonden. Mezelf het podium op zien lopen, dan de bomaanslag... Ik let niet meer op en loop nu wat sneller de trap af, gelukkig houd hij het. Buiten nog een paar harde knallen. Ik sta nu voor de deur en leg mijn hand op de deurklink. Ik duw hem naar beneden en stap naar buiten, de zon komt net op. Ik zet een paar stappen en opeens word ik aangevallen, bommen komen als regen naar beneden vallen. Ik kan nu niet meer terug, ik besluit het erop te wagen om gewoon door te rennen.

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Jack

Daar, een wit gebouw. Het lijkt verdacht veel op het stadhuis in het filmpje. Ik ben buiten adem, misschien kan ik daar schuilen. De bommen zijn al verdwenen. Het lijkt net alsof ze het stadhuis niet willen raken, maar waarom mogen de andere gebouwen dat wel kapot gegooid worden? Aan de witte muur van het gebouw hangt een bordje, maar te hoog. Daar kan niemand bij, ja als je kan vliegen, of je moet een ladder hebben. Hopelijk is hier een ladder in de buurt. Ik hoor gekreun. ''Hallo? Is daar iemand.'' Zo zacht dat het nauwelijks hoorbaar is. Het komt achter het stadhuis vandaan. Stilletjes sluip ik er naar toe. Er ligt een vrouw van middelmatige leeftijd op de grond. ''Oh, gelukkig. Jij bent het, Jack,'' fluistert ze. ''Hoe weet u mijn naam?'' vraag ik. ''Vertel ik zo wel,'' ze kreunt hard. ''Mijn wond, op mijn buik, Jack.'' Ze haalt haar handen van haar buik en het bloed gutst er uit. Snel kijk ik naar de robijn. Die geeft weer net zo veel licht als daarnet, toen ik de wond in mijn arm had. Ik leg mijn hand met de robijn op de buik van de dame. Even later is er niets meer van de wond te zien. ''Heeft u misschien een ladder voor mij?'' vraag ik. ''Een ladder? Waar heb je die voor nodig? In mijn schuurtje staat er nog wel één,'' zegt ze. ''Oh, euh... Gewoon.'' Ik voel dat ik rood word. ''Loop maar met me mee.'' Ik help haar overeind en volg haar. Daar komen we aan bij een huisje. Een paar meter verder staat een schuurtje.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld