The light behind your eyes ||Speeltopic|| - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

The light behind your eyes ||Speeltopic||

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:

Dit is mijn eerste rpg op deze site, dus geen haat alsjeblieft.

Titel komt van een liedje van My Chemical Romance

Enkele tieners zijn hun beste vriend/vriendin verloren. Ze hebben grote problemen met het verwerkingsproces, voelen zich niet meer gelukkig en lijken maar niet uit hun isolatie te komen. Daarom hebben hun ouders hen naar een internaat gestuurd. Dit is niet zomaar een internaat. In het internaat volgen de tieners al hun lessen die ze op hun oude school ook volgden, maar hier krijgen ze ook therapie, groepstherapie en zijn er meer groepsactiviteiten zodat ze - hopelijk - hun verlies kunnen verwerken.
Wat er met de tieners gebeurt, bepalen wij.

Je kan dus een tiener spelen. Het liefst iemand tussen de 15 en de 19 jaar. Jonger of ouder wordt wat moeilijker ivm dat ze allemaal op een middelbare school zitten.
Ook kan je, als je dat zou willen, een leerkracht/therapeut spelen.

Enkele regels:
-Geen perfecte mensen
-Ze hebben allemaal iemand verloren en verwerken dit op hun eigen manier. Dus ja, het kan dat iemand absurd vrolijk rondloopt en dat de andere niet meer praat
-Probeer minstens twee volregels te schrijven, alsjeblieft

Ik hoop dat er mensen zijn die willen meedoen en ik plaats mijn eigen personage later

Tieners

-Perceval James (MirandaHart)
-Emilie Adams (Cynthia)
-Lucas Lakewood (SirSkittles)
-Anna de Wit (Felicia)
-Caiden Willows (Lightwood)
-Alvena Raelyn (Dauntless)
-Levi Blake (Pride)

Volwassenen

-Christopher Kretz, mentor (Sugarcoat)
-Jack Cohen, therapeut (Hoothoot)

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:
We beginnen op het moment dat ze allemaal aankomen of al net aangekomen zijn.
Ieder personage slaapt op een eigen kamer en mag deze maar op bepaalde tijdstippen betreden. Dit ivm communicatie tussen mensen, aldus de therapeuten.

Perceval
Perceval stapte zuchtend uit de auto en wierp een blik achterom, naar zijn moeder. Hij snapte niet waarom zij hem per se hier wilde hebben. Alles ging toch goed met hem? Toch? Hij liep de auto rond en opende de kofferbak. Een enkele, grijze koffer op wieltjes vulde het overgrote deel van de ruimte. Hij haalde de koffer eruit en sloot de kofferbak weer. Na de auto weer omgelopen te hebben, gaf hij zijn moeder een kus haar wang. Daar stond ze op. 'Dag, mam,' zei hij.
'Dag, Perceval. Veel plezier,' zei ze en ze trachtte een bemoedigende glimlach te produceren. Dit mislukte en dat maakte Perceval nog mismoediger. Toch glimlachte hij breed naar haar. Hij gaf haar nog een klopje op de schouder doorheen het open raam en zette dan een stap achteruit terwijl ze wegreed.
Perceval was nu wel gedwongen naar het internaat te kijken. Het was een groot en nogal oud uitziend gebouw. Toch wist hij dat het er vanbinnen modern uitzag. Zijn moeder had hem foto's laten zien. En nu zou hij alles live meemaken.
'Stilte op de set,' zei hij. Een vogel tjilpte nog. 'Stilte op de set!' zei hij nogmaals, nu luider. Hij glimlachte toen het stilletjes was. Natuurlijk maakte dit toeval hem niet vrolijk, maar hij plakte constant een glimlach op zijn gezicht.
'Scene one, take one. En... actie!' Hij greep het handvat van zijn koffer steviger beet en beklom het trapje naar de brede voordeur.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Ik stapte zuchtend in de auto. Ik wist wel waarom, maar erg prettig voelde ik me er niet bij. Ook omdat ik Elise dan weinig zie. Ik mocht hopen dat ook contact mag houden met haar. Ik ging naast Mama zitten. Ik gaf Elise een knuffel. 'We houden contact he.' 'Tuurlijk.' Ik glimlachte. De deur viel dicht en daar gingen we. Een half uur later waren we er. Mama liep mee om me nog uit te zwaaien, en te helpen met mijn koffers. We liepen naar een soort van balie. Waar ik me moest melden. Ik kreeg een sleutel. Van mijn kamer, en we liepen naar boven. Ik wist niet of ik een kamergenootje kreeg of alleen op een kamer sliep. Stiekem hoopte ik dat ik alleen op een kamer lag. Want stel nou dat ik het niet goed kan vinden met hem if haar. En wat als diegene heel druk was. Ik zuchtte. We waren er, mama hielp me nog even met uitpakken, en we liepen. Weer naar beneden. We vroegen waar ik heen moest. Toen we dat wisten. zwaaide ik mama uit, met de belofte dat we contact houden. Ik liep naar een soort aula. Waar de nieuwelingen zich moesten melden. Ik ging vooraan sitten. En wachtte af.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Haar vader was op zakenreis naar het buitenland en ook haar moeder was druk met haar werk bezig. Alvena was dus gewoon met een taxi naar het internaat gestuurd. Het afscheid was kort en ongemakkelijk geweest. Nu zij het plaatje van het perfecte gezin wel zo'n beetje geruïneerd had was de interesse die haar ouders in haar hadden nog geminderd. Alvi had niet echt zo'n sterke band met hen. Dit kwam voornamelijk omdat ze constant aan het werken waren. Ok dit zorgde ervoor dat ze niet bepaald arm waren, integendeel zelfs. Maar tijd voor de kinderen was altijd al iets waar haar ouders een tekort aan hadden.
De taxichauffeur deed ook nogal afstandelijk. "Bent u bang dat ik u ga aanvallen?" vroeg Alvi vriendelijk en de man schudde snel zijn hoofd, lichtjes geschrokken alsof hij betrapt was. 'Jeps het is duidelijk hij vindt me helemaal gestoord.' dacht ze bij zichzelf. Altijd had ze haar gesprekken met Rowan verborgen moeten houden, maar nu ze toch naar een gekkenhuis ging kon ze er net zo goed voor uitkomen. De rest van de rit brachten ze in stilte door. Gelukkig was er Rowan nog die naast haar op de achterbank zat.
"We zijn er." De stem van de chauffeur doorbrak de stilte en Alvi schrok wakker. Blijkbaar was ze in slaap gevallen. "Moet ik een van je koffers dragen?" Het was niet de chauffeur maar Rowan die dit vroeg en ze schudde haar hoofd. "Nee hoor het lukt wel."
"Wat zei je?"
"Niks" antwoordde ze snel tegen de chauffeur die ook zo snel mogelijk wou vertrekken en ook niet het kleinste spoortje van medelijden vertoonde en meteen weer wegscheurde wanneer ze haar koffers had.
"Rowan beloof me dat je me niet alleen laat, anders ga ik dit niet overleven." fluisterde ze.
"Ik zal er zelfs zijn wanneer je naar de wc gaat en je doucht. Je weet toch dat ik een professionele stalker ben."
Alfi glimlachte. "Dat is waar ook, ik was het al bijna vergeten." Ze greep haar koffer nog iets steviger vast en wandelde toen naar binnen.

Lightwood
Karaoke-ster

Lightwood schreef:
Caiden wist best dat hij niet de vrolijkste persoon was die op aarde rond liep. Hij was zich ervan bewust dat het niet goed met hem ging. Hij begreep dat hij zich anders gedroeg nu hij door een moeilijke tijd ging. Hij begreep alles wat de dokter en zijn ouders hem verteld hadden. Hij wilde het alleen niet accepteren.
Een depressie, noemde zijn moeder het. Hij was depressief. Misschien had ze gelijk, want Caiden wist niet of hij zich ooit rotter kon voelen dan dit. Hij verwaarloosde zichzelf. In de korte tijd tussen Matthews zelfmoord en nu was hij kilo's afgevallen, waardoor zijn kleding om zijn lichaam slobberde. Hij was altijd al mager geweest, maar nu zag zijn huid grauw en waren er wallen te zien onder zijn ogen, die ook deels door de vermoeidheid kwamen. Maar het maakte Caiden niet uit hoe hij eruit zag. Het maakte niet uit.
Zijn hele leven bestond nu uit een grote grijze brij en een enorme zwarte draaikolk die alle kleuren opzoog. Langzaam, beetje bij beetje, verdween al het licht en werd de wereld grauwer en grauwer. De draaikolk nam alleen het geluk. De slechte dingen liet hij achter. Iedereen liet altijd de slechte dingen achter.
Caiden wist dat als hij zijn medicijnen niet zou nemen, hij zelf in die draaikolk zou verdwijnen, en omdat zijn ouders dat wilden voorkomen was hij naar een internaat gestuurd. Het zou hem beter maken, zeiden ze. Hij zou zich gauw weer de oude voelen, zeiden ze. Nietszeggende, loze woorden. Caiden wist wel beter.
Hij stapte uit de auto en keek niet achterom toen zijn ouders hem gedag zeiden. Zijn moeder was uitgestapt en omhelsde hem, terwijl Caiden naar de grijze tegels onder hem staarde. 'Veel plezier,' was hun boodschap. Plezier. 'Succes' zou beter geweest zijn.
Caiden draaide zich om naar het gebouw voor hem, zijn rugzak over zijn schouders en de enorme weekendtas onder zijn arm. Hij had niet zoveel bezittingen, dus ook niet veel koffers. Hij had alleen zijn kleding nodig.
Aarzelend liep hij richting de trap die naar de deuren leidde.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld