Forum

Naam: Ray Anthony Clyve
Leeftijd: 18
Uiterlijk:

Ray heeft blond haar, waar aardig wat donkerdere plukjes tussenuit steken. Hij heeft al lang geleden opgegeven het te fatsoeneren, het zal toch altijd rommelig blijven zitten, hoe veel tijd hij er ook aan besteed. Zijn blanke huid lijkt, op wat kleine rimpeltjes onder zijn ogen na, bijna honderd procent vlekkeloos. Hij laat zijn stoppels altijd staan, zonder die voelt hij zich bijna naakt en oncomfortabel. De exacte kleur van zijn ogen ligt aan het licht. Als ze verlicht worden, zijn ze heel lichtbruin, als het ergens donker is, lijken ze bijna zwart, toch wijkt de kleur altijd naar bruin toe. Ray is lang, zo’n 1.80 meter, en breed gebouwd. Hij houdt ervan om te trainen, waardoor zijn lichaam ook in perfecte conditie blijft.
Innerlijk: Ray is, over het algemeen, best een aardige jongen. Het grootste gedeelte van de tijd lacht hij en is hij de vrolijkheid zelve. Hij lijkt altijd positief te blijven, zelfs als alle anderen de moed al lang hebben opgegeven. Vaak is hij, naast vrolijk, ook een macho. Hij probeert altijd stoer over te komen, vooral als er meiden bij zijn. Door zijn uiterlijk en zelfvertrouwen kan hij de meeste meisjes wel krijgen, maar hij vind het leuker als ze het hem een beetje moeilijk maken; hij houdt van uitdagingen. Verder is de jongemanman bijna abnormaal koppig. Hij wil altijd zijn zin en doet daar dan ook veel voor. Het moment dat hij een discussie verliest, is één van de weinige waarop de grijns zijn gezicht verlaat. Hoewel hij zich meestal als een typische tiener gedraagt, kan hij heel serieus zijn, al is dit alleen op bepaalde momenten. Bijvoorbeeld als iets helemaal fout lijkt te gaan. Velen denken dat hij dan de leiding neemt alleen maar zodat mensen denken dat hij geweldig is, maar hij is van nature gewoon een leider en hij helpt mensen graag.
Kracht: Hij kan met handbewegingen vuur creëren en met andere bewegingen dit 'afvuren'. 

Ik had altijd al moeite met vroeg opstaan, maar vandaag was erger dan ooit. De eerste dag na zes weken dat de wekker ging. Het akelige geluid veroorzaakte bijna meteen bonzende hoofdpijn, maar uit ervaring wist ik dat het zo wel weer voorbij zou gaan, na een stevig ontbijt en een snelle douche verdween het altijd wel. Met moeite kwam ik mijn bed uit en zette ik de wekker uit. Mijn vader was al naar zijn werk en mijn moeder sliep nog, dus ik had het huis voor mij alleen. Toen ik helemaal uit bed was gekomen, nam ik een korte douche, waarna ik een ontbijtje klaarmaakte. Terwijl ik rustig het ontbijt opat, besefte ik me pas dat dit best een bijzondere ochtend was; vandaag was de eerste dag dat ik naar mijn nieuwe school ging. Mijn familie verhuisde nogal vaak voor mijn vaders werk, dus ik was wel gewend aan nieuwe scholen, nieuwe leraren en nieuwe mensen. Al zeg ik het zelf, ik ben over het algemeen nogal sociaal, ik maak altijd gemakkelijk vrienden, dus ik verwachtte niets anders van deze school. Nadat ik ontbeten had en me verder had aangekleed, vond ik het wel eens tijd om te vertrekken. Ik hoefde alleen maar een tas mee te namen, aangezien de boeken op school zelf opgehaald moesten worden.  Zoals anderen het doodgewoon vonden om met de auto naar school gebracht te worden, vond ik het doodnormaal om met mijn motor naar school te rijden. Ik had de Harley al sinds ik oud genoeg was om mijn motorrijbewijs te halen. Mijn ouders waren immers niet bepaald arm en omdat ze altijd druk waren, kon ik overal mee wegkomen – volgens mij wist mijn moeder nog niet eens dat ik de motor had gekocht met haar creditcard. Ik trok mijn leren jas aan en zette een van m’n helmen op, waarna ik op weg naar school ging. Eenmaal daar aangekomen, trok het gebrul van mijn motor aardig wat aandacht en ik grijnsde; ik had het altijd al leuk gevonden om aandacht te krijgen. Anderen waren misschien bezorgd dat mensen over hun, als nieuweling, zouden gaan praten, maar ik wilde dat juist bereiken. Ik parkeerde mijn motor op de parkeerplaats van de school, die eigenlijk bedoeld was voor leraren, maar dat boeide me niet bijzonder veel. Toen ik eenmaal afgestapt was, trok ik de helm van mijn hoofd en keek ik eens rond, een kleine grijns op mijn gezicht.

Nog voordat de bel was gegaan, liep ik al de school binnen. Aan de telefoon had een of andere medewerker me verteld dat ik me voor de les moest melden bij de receptie, om mijn rooster  en mijn boeken op te halen. De receptie was niet lastig te vinden, aangezien er best een groot bord boven hing. Op mijn gemak liep ik ernaartoe. Ik stelde me voor en vertelde de receptioniste dat ik nieuw was. Met een lieve glimlach overhandigde ze me eerst mijn boeken, die ik snel in mijn tas propte, en daarna gaf ze me me mijn rooster, die ik meteen even bestudeerde. Ik merkte al snel op dat we verrassend weinig gymlessen kregen; maar twee uur per week. Gym vond ik juist het leukste, dus dat beviel me niet echt. Snel schudde ik het echter van me af, er waren op het moment belangrijkere dingen om me zorgen over te maken, zoals waar ik in vredesnaam heen moest. Ik had eerder al wel eens een korte rondleiding gehad om een indruk van de school te krijgen, maar daar was ik nu zo’n beetje alles van vergeten. Ik schoof m’n trots opzij en vroeg het gewoon. Meestal wilde ik dit soort dingen zelf uitzoeken, maar de school was redelijk groot en ik had niet alle tijd van de wereld. Daarbij zou ik gefrustreerd raken, en frustratie in combinatie met mijn krachten gaat nooit goed. Ik wilde niet zoveel mensen in gevaar brengen met mijn krachten, alleen maar omdat ik eigenwijs was. Nog even vriendelijk als eerst wees de vrouw me de weg. Na haar bedankt te hebben, liep ik de richting uit die ze aan had gewezen. Met weinig moeite had ik het klaslokaal gevonden, en precies op het moment dat de bel ging.

Toen de leraar de deur van het lokaal open had gemaakt, liepen alle leerlingen naar binnen. Velen waren al druk over hun vakantie aan het kletsen, waardoor ik een beetje uit de groep viel en waardoor ik nog liever even snel vrienden wilde maken. Meestal was het niet lastig, maar sommige klassen kenden elkaar al jaren, dan viel het soms toch niet mee om een plekje in de groep te krijgen. Ik ging achterin de klas in de hoek zitten, zodat ik niet al te veel opviel en overzicht over de hele klas had. Het was altijd prettig om alles en iedereen te zien, dan kwam niets onopgemerkt. Een paar andere jongens liepen ook in de richting waar ik zat en een zwartharige jongen ging naast me zitten. Hij kwam meteen ter zake; “Die Harley Davidson is van jou, toch?” Ik knikte, grijnzend, de Harley bracht me altijd de nodige aandacht en iedereen die iets van motoren wist, was bijna meteen onder de indruk. De jongen naast me grijnsde ook. “Mooi ding, man,” zei hij, “Ik ben Seth. Jij bent hier nieuw, toch?” Opnieuw knikte ik, waarna ik me ook voorstelde, net als de andere jongens die in de buurt zaten en mee hadden geluisterd naar het gesprek. Al snel raakten we aan de praat over motoren en auto’s, totdat de leraar vond dat het wel genoeg was en met de les begon. Tijdens de les fluisterden we nog steeds een beetje, maar ik probeerde nog steeds aandacht aan de les te besteden. We hadden Engels, waar ik best goed in was, maar ik haalde de verschillende tijden vaak door elkaar, dus ik wilde er toch wat tijd aan besteden. Onze leraar was best aardig, hij maakte veel grapjes, maar ik had zo’n vermoeden dat hij niet zou twijfelen om iemand de klas uit te sturen. Omdat het de eerste les was, gaf hij nog geen huiswerk op. Met de jongens en de aardige leraar vloog de tijd voorbij. Het was een van de weinige dagen waar ik bijna niet aan mijn kracht had gedacht, wat erg ontspannend werkte. Vooral door Seth dacht ik er niet aan; hij was zo vrolijk en druk dat je wel blij moest worden. Het was prettig om meteen zo’n goede klik met iemand te hebben. Zo had ik tenminste iets te doen tijdens lessen en pauzes en kon ik ook meteen niet meer verdwaald raken; hij zat hier immers al een paar jaar op school en hij kende het gebouw op z’n duimpje. 

Na het laatste uur wilde de directeur van de school me nog even spreken. Het was een vriendelijke man, dus ik maakte me geen zorgen. Hij vroeg wat dingen over mijn eerste schooldag, over de klas en over de leraren – vragen die ik makkelijk kon beantwoorden. Maar toen hij over mijn thuissituatie begon, werd het iets ingewikkelder. Ik vertelde mensen liever niet over mijn ouders, omdat ik geen zin had in extra aandacht of zelfs een therapeut – wat ze me op mijn vorige school hadden geflikt. Blijkbaar was het nogal bijzonder dat ouders weinig thuis waren. Het beïnvloedde mijn cijfers niet, dus ik zag het probleem niet. Gelukkig besteedde de directeur er niet veel aandacht aan, dus al snel kon ik weer gaan. Toen ik over het nu bijna lege schoolplein liep, zag ik dat een paar van de jongens die ik eerder had ontmoet op me gewacht hadden, en nu nog in de buurt van mijn motor stonden. “Hey, Ray,” riep Seth, zodra hij me had gezien. Ik zwaaide even kort naar hem en de anderen. “Hi, jongens. Waar wachten jullie op?” “Op jou! We wilden naar een koffiezaakje om de hoek, waar we altijd heen gaan. Ga je mee?” Ik glimlachte, oprecht blij met de uitnodiging. Ik kon hem echt niet aannemen. Niet dat ik iets beters te doen had of zo, ik had mezelf beloofd om wat tijd aan mijn motor te besteden. Vanaf jongs af aan had ik auto's en motors al leuk gevonden. Toen ik wat ouder werd, leerde ik hoe ze in elkaar zaten en tegenwoordig knutselde ik wel vaker aan mijn motor. Naast de Harley had ik twee jaar terug ook een oude auto gekocht, die ik nu ook aan het opknappen was. Dat soort projecten waren altijd leuk om te doen, als ik me verder verveelde. Beleefd sloeg ik Seths uitnodiging uit. Ik was blij dat hij het niet erg leek te vinden. De jongens namen afscheid en liepen van het schoolplein af. Ik zette mijn helm op en reed naar huis, waar ik mijn middag spendeerde aan mijn auto en motor.