THG-ORPG w/ ArticMonkeys - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

THG-ORPG w/ ArticMonkeys

Account verwijderd

schreef:
Naam: Anna Amy Wyatt
Leeftijd: 15
District: 11
Verleden:
Het verleden van Anna is niet heel uitgebreid. Vergeleken met sommige mensen uit haar district heeft ze het nog redelijk goed, maar rondkomen doet zij met haar vier broers en moeder maar net. Nog nooit heeft iemand van haar gezin een tribuut moeten zijn geworden, en dat wilt ze maar al te graag houden zo. Wel is ooit een twaalf-jarig vriendje van haar jongste broertje -Liam- geloot. Hij heeft het niet overleefd. Dit jaar is het de Honderdste Kwartskwelling. Dit jaar zou er dus iets bijzonders komen. Anna verwacht een wat bijzondere Arena aangezien ze nog niets gehoord hebben over extra tributen of dergelijke. Maar haar verleden dus, niet heel bijzonder.
Innerlijk:
Uiterlijk:
A

ArcticMonkeys
Straatmuzikant

ArcticMonkeys schreef:
Naam: Romeo Ferrerio
Leeftijd: 18 jaar
District: 12
Gezinssituatie: Het gezin waarin Romeo leeft is erg groot. Hij heeft één oudere zus, Emily, 3 kleinere zusjes, Fione, Stella en Misa en hij heeft 2 tweelingbroertjes, Luke en Thomas. Zijn moeder is omgekomen toen Romeo zo'n 12 jaar oud was en sinds die tijd heeft hij samen met Emily en zijn vader, zijn zusjes en broertjes opgevoed. Het 'huis' waar Romeo in is opgevoed zouden de meeste mensen zien als een schuur, het is een kamer met een klein raam en een grote, houten deur.
Verleden in combinatie met de Hongerspelen: Romeo heeft het geluk gehad dat hij tijdens de lotingen nog nooit eerder getrokken is. Op televisie had Romeo soms wel dingen gezien van de Hongerspelen, die beelden had hij zo goed mogelijk in zijn hoofd bewaard. Toch kon Romeo niet echt vaak naar de Hongerspelen kijken, ze hadden geen televisie in huis en ze konden niet iedere avond richting mensen uit de buurt gaan, de verhalen die Romeo gehoord had waren niet positief over de Hongerspelen, logisch ook, jongeren werden gedood door jongeren.
Innerlijk: Vanaf zijn 12e is Romeo erg zorgzaam geworden, vooral voor zijn gezin. Hij probeert om zo veel mogelijk eten te verzamelen en het is zijn doel om ervoor te zorgen dat het gezin het overleeft. Wanneer het aankomt op vele dingen kan Romeo doordraaien in dingen, zoals de zorgzaamheid, maar ook nadenken. Romeo denkt op vele momenten té veel na.
Uiterlijk: Romeo Ferrerio

Romeo
Vandaag was het de dag van de lotingen. 18 jaar. Het laatste jaar waarin Romeo mee zou doen aan de Hongerspelen, de oh zo verschrikkelijke hongerspelen. Bij het horen van die naam, moest hij al huiveren. Het spel waarin één jongen en één meisje uit ieder district in Panem, de strijd aan moesten gaan, waarin maar één iemand overleefde. Deze ochtend had hij besloten om zo lang mogelijk te blijven liggen op de grond, waarop hij sliep, maar het was hem niet gelukt. Het beloofde een 'mooie' dag te worden, de vogels floten vrolijk een deuntje en de zon scheen al fel. Ondanks het mooie weer en de vrolijke vogels, hing er een spanning in het huis. Zijn 2 broertjes zouden voor de eerste keer meedoen deze Spelen en zijn zusjes zouden ook mee moeten, de enige in zijn huis die niet mee moesten naar de lotingen waren zijn zus en zijn vader, maar die zouden er wel zijn om te kijken. Hij hoopte voor zijn broertjes en zusjes dat ze niet getrokken zouden worden, daarom had hij ze al gerustgesteld door te zeggen dat er maar een hele kleine kans was dat ze getrokken werden, maar zeker van de zaak was hij nooit. Romeo zijn naam zat 42 keer in de kom, maar dat was erg 'normaal' voor de mensen uit dit district, voedsel was nodig en dat kostte nu eenmaal vele bonnen.
Op dit moment was Romeo bezig met het strikken van de veters van Misa, Romeo zijn jongste zusje. Persoonlijk vond hij het onzin dat alle mensen zich zo op moesten tutten voor de Hongerspelen, hij probeerde er zelf zo verzorgd mogelijk uit te zien, maar dit ging moeilijk zonder schoon water of nette kleren. Veel kleren had hij niet, de kleren van vroeger waren hem te klein, dus waarschijnlijk zou hij maar in een eenvoudige trui gaan, meer had hij niet echt om te dragen, hij kon ook niet in zijn vieze T-Shirt gaan. Zodra de vetertjes van Misa gestrikt waren, glimlachte hij even scheef en ging hij even met zijn hand door haar dunne haartjes heen. Dit jaar zouden de Hongerspelen extra bijzonder worden, aangezien het een kwartskwelling ging worden, hij wist nooit wat hij zou kunnen verwachten, hoewel hij dat eigenlijk nooit wist. Over een uur zouden ze verwacht worden op het plein, wat eigenlijk meer een droge zandvlakte was, maar er waren nog genoeg dingen te doen. De tijd die hij nog had met zijn gezin, zou snel voorbij gaan, dat wist hij zeker.

Account verwijderd

schreef:
Was het half vergeten, xd
Anna
~
Vandaag waren het weer lotingen. Anna is pas vijftien dus heeft ze nog een paar jaar te gaan. Zelf was ze - tot haar opluchting - nog nooit geloot, maar niets is zeker. Met een klein papiertje kan je hele leven veranderen. Of voor hoelang je nog te leven hebt. En áls je blijft leven moet en zal je eigenlijk 'onschuldige' mensen hebben moeten doden, en Anna zou dan nooit met zichzelf kunnen leven. Want dat zijn het, of waren het. Onschuldige mensen, net als ieder ander. Het Capitool maakt monsters van de tributen, ongeacht welk district ook. Diep van binnen zijn het allemaal mensen met een hart, maar met een stap in de Arena gezet te hebben - of sommigen al met de training - zijn het brute monsters geworden, absoluut zeker van hun succes tijdens de Spelen, hoewel er maar een overblijft van de vierentwintig, de kans is zó klein ..

''Anna, het is tijd ..'' sluit Anna's moeder de stilte van bijna de hele dag af. Haar moeder slikt. Hoe bezorgd moet zij wel niet ieder jaar zijn, op deze duivelse dag.. Het hele gezin doet nu mee, afgezien van moeder. Net als jaar pakt iedereen de hand van een ander en lopen ze als een horizontale rij naar buiten. Doodse stilte valt over heel het district.

ArcticMonkeys
Straatmuzikant

ArcticMonkeys schreef:
eo Het was nog even tot ze bij elkaar geroepen werden op het plein, maar de voorbereidingen voor de lotingen leken eindeloos te zijn. Terwijl Emily de haren van Romeo in een fatsoenlijk model probeerde te krijgen, was Romeo bezig met het strikken van de vetertjes van Stella. Hij had deze ochtend niet veel woorden uitgesproken, maar aan de gespannen gezichtjes van zijn broertjes en zusjes te zien, was het ook niet het goede moment om woorden uit te spreken, tenzij ze daar zelf om zouden vragen. Het was lastig om te beloven dat niemand getrokken zou worden, Romeo wist dat hij zelf de meeste kans had om getrokken te worden, binnen dit gezin zat zijn naam het vaakst in de lotingen, wat ervoor zorgde dat er een vrij grote kans was dat hij getrokken werd. Hij had altijd tegen zijn broertjes en zusjes gezegd dat ze nooit extra bonnen moesten komen, maar áls ze dan bonnen wilden kopen, moesten ze dat op zíjn naam doen. Zodra de vetertjes gestrikt waren, streek Romeo even over de dunne haartjes van haar heen en streek hij een paar haartjes uit haar gezicht. Langzaam liep Romeo zelf naar de stapel waar kleren lagen, waaronder die van hem. De kleren van Romeo waren zeker op een hand te tellen, hij had gewoon twee simpele broeken en 3 T-Shirts, waaronder een trui en een hemd. Romeo besloot te gaan voor het beige hemd, omdat het hemd er het schoonste uitzag, hij had het dan ook niet vaak gedragen. Romeo droeg niet vaak een hemd, puur omdat hij er de gelegenheid niet voor kreeg. Hij trok zijn overhemd aan en trok een andere broek aan, een broek die nog wat netter was. Aangezien hij een paar schoenen had, trok hij dat paar ook gewoon aan. Zodra hij een luchtsignaal hoorde knallen en een aantal seconden een stem die gezegd had, dat men zich verzamelen op het plein, kwam er een zachte zucht uit de mond van hem. ,,Kom.. We moeten gaan.” Mompelde hij richting zijn broertjes, die op het moment bezig waren met elkaar. Romeo liep samen met zijn gezin richting het plein, wetend, dat dit nog wel eens de laatste keer zou worden dat ze zo als een gezin naast elkaar liepen. De lucht was bewolkt en fel wit, het licht scheen fel in zijn ogen, waardoor hij ze een beetje dichtkneep. Het plein was niet zo ver lopen. De stilte maakte dit moment absoluut niet ongemakkelijk, hij vond het eerder prettig. In alle rust kon er nagedacht worden, zonder dat er eventuele gedachtes verstoord werden. Eenmaal bij het plein aangekomen, gaf Romeo iedereen even een korte knuffel of een aai over het hoofd. Hij moest positief denken op dit moment, hij zou niet getrokken worden en niemand uit zijn gezin zou getrokken worden. Nadat het bloed geprikt was, ging Romeo tussen zijn mannelijke leeftijdsgenoten staan, in de menigte had hij zijn broertjes al zien staan, zijn zusje was niet te zien, maar dat zou ook kunnen komen doordat ze gewoon klein was. Na een aantal minuten gewacht te hebben in een ongemakkelijke stilte, terwijl vele jongeren ongemakkelijk op hun voeten bewogen, beet Romeo even op zijn onderlip. De vrouw die hij deze 8 jaren iedere dag op dit moment had gezien, verscheen weer. Dit jaar had ze een andere kleur haar, zoals ieder jaar. ,,Hallo Iedereen! Welkom bij de 100e Hongerspelen, een Kwartskwelling dit jaar!” Werd er gezegd, de tekst die Romeo ieder jaar hoorde.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld