Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

19 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// Valar Morghulis

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Voordat je door gaat is het wel duidelijk dat ik weer met Tinn ga schrijven en pls ga gewoon weg met die tere zieltjes want wij zijn niet aansprakelijk voor trauma's.

Mijn liefste Rayendir waarvoor ik nog steeds geen achternaam heb, maar ze is begin twintig en dit is haar uiterlijk n__n

De viezigheid overal op haar huid liet haar rillen van schaamte, het meisje voelde zich vies en het ergste was nog dat ze stonk. Haar haren waren opgestoken onder de kapotte muts die ze droeg, ze had meerdere doeken onder haar shirt gebonden zodat het niet op zou vallen dat ze twee bobbels had - mannen hadden die namelijk niet - en daarover had ze dan nog oude vodden. Voornamelijk haar handen had ze erg vies gemaakt, zwarte randen over haar afgebeten nagels en ze had geprobeerd wat eelt te kweken, maar dat was niet helemaal gelukt. Zelfs haar gezicht had strepen van de modder, dat was nog het ergste eigenlijk, de jeuk van die viezigheid was niet te harden. Het enige voordeel wat ze nog had was de enorme boog in haar linkerhand en de pijlenkoker op haar rug, die lieten haar iets vertrouwder voelen in deze enorme bende. Nee, met de bende bedoelde ze niet zichzelf, ze stond tussen allerlei ongure types met zwaarden zo scherp dat ze makkelijk door botten heen konden snijden. 'Luister bastaards, laat eens zien wat jullie met die wapens kunnen, geef eens een demonstratie en dan kijken we wel wat we ervan gaan maken.' Een beer van een vent stond voor hen, de woorden gromde en schreeuwde hij en heel eventjes was Rayendir benieuwd of dat de normale vorm van spraak was, maar ze wist dat ze die demonstratie zou moeten doen om hier binnen te komen. De mannen om haar heen begonnen niets ziend met hun wapens te zwaaien, doende alsof er een tegenstander aan de andere kant stond. Die techniek liet toch iets te wensen over, Rayen had een veel betere bedacht. Je kon nog een glimp zien van haar hand die omhoog ging, een pijl pakte en op de boog legde, eventjes spannen en de pijl vloog weg, om zich zo in het zand voor de man die hen toe gromde te boren. Zijn wenkbrauwen schoten omhoog en zijn blik richtte hij op het meisje, ofwel hij niet wist dat het een meisje was, om haar inschattend aan te kijken. Dit was óf een geweldige zet, óf ze was haar leven niet zeker nu, maar dat was ze toch al niet.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Ja eh ik ben te lui om iets anders te doen, dus ik heb Ramsay Bolton/Snow uit Game of Thrones aka claimed dus af. xx En ik weet niet welk plaatje ik wil dus ik doe ze allemaal.

Er waren niet veel dagen zoals deze, waarop men wist waar men heen moest komen om zich aan te sluiten bij een leger van verworpelingen, bastaards. Wanneer er echter zo'n dag was, waren ze talrijk aanwezig om toch enig nut voor hun in feite onbestaande leven te vinden. Om te sterven voor een beter doel. Ondanks de krijgers die buiten stonden, vond hij de tijd om de positie van zijn wapens te controleren en een laatste blik op zichzelf te werpen in een kleine spiegel waar enkele stukken uit waren. Met een grimas op zijn gezicht, stampte hij de deur open om de massale komst van bastaards in zich op te nemen. Ondanks het feit dat hij aan niemand de opdracht had gegeven om te controleren wie geschikt kon zijn voor deze groep, had één van de nieuwere leden die taak toch op zich genomen.
'Johannes, jongen, stop maar even.' Hij grinnikte even toen hij de pijl voor de voeten van de jongen zag, waarna hij hem een stamp in zijn zij gaf met zijn elleboog. 'Of moet ik Johanna zeggen? Wijven bemoeien zich namelijk ook met alles wat ze niet aangaat.' Zijn uitdrukking werd weer neutraal, waarna hij de pijl uit het zand trok en hem nauwkeurig bestudeerde. Diegene die hem gemaakt had, had een oog voor detail. Slappe pijlen zouden zo breken en deze was nog ietwat plooibaar, al was het zonde dat hij niet recht door het hoofd van Johannes was gegaan. 'Sorry voor het wachten, vrienden,' begon hij op een charismatische toon. 'Welkom.' Hij liet zijn ogen over de groep glijden. Er stonden mannen van alle formaten, groot, klein, dik en dun. 'Wat jullie zonet van onze lieve Johannes geleerd hebben, is orders volgen. Geen orders verzinnen, maar volgen. Dat, heren, is de eerste stap tot deze groep.' Hij keek even achterom, waarna hij voor zich uit keek. 'Dus, jullie eerste order : draai een kwartslag opzij, zodat je oog in oog staat met diegene naast je.' Iedereen deed wat van hem verwacht werd, de ene al wat aarzelender dan de andere. 'De belangrijkste regel binnen deze groep, is dat je niet bang bent voor de dood. Dat de dood... jouw vriend is, een snelle en pijnloze dood je beloning na alle trouw en loyaliteit. Om een plek moet je vechten en dat bekoop je soms met je leven.' Zijn blik gleed weer naar de pijl, maar als diegene zo goed was in pijlen maken dan in vechten, kwam hij er vast levend uit. 'Dus heren... Vecht.'

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
In alle zinnen ging het wel over mannen, ze had ook nog geen enkele vrouw gezien in het kamp, zelfs niet als slavinnen en dat sterkte haar gevoel dat ze een man moest blijven. De mannen hier gingen er ook vanuit dat er alleen mannen naar zo'n kamp zouden komen, waarschijnlijk keken ze niet eens naar het feit dat ze ietwat ielig was als man en niet kon praten. Rayendir hoefde maar een woord te spreken en iedereen zou doorhebben dat ze niet zo mannelijk was als ze probeerde te lijken, ze had een vloeiende vrouwenstem met een duidelijk accent van de 'hogere orde'. Haar vader was niet van adel, echter behoorde hij wel tot de bourgeoisie en zo had hij zijn dochter ook opgevoed. Na een tijd was ze dat helemaal zat geweest, ze haatte het leven in de stad waarbij ze een lief, luisterend meisje moest zijn dat altijd deed wat iedere man van haar vroeg, anders was ze ongehoorzaam. Niet dat het hier heel anders zou zijn - met alleen maar mannen om haar heen - maar het verschil was wel dat ze hier als ruwer bestempeld zou worden en niet alleen in aanmerking kwam met haar borduursel. 'Dus, jullie eerste order: draai een kwartslag opzij, zodat je oog in oog staat met diegene naast je. De belangrijkste regel binnen deze groep, is dat je niet bang bent voor de dood. Dat de dood... jouw vriend is, een snelle en pijnloze dood je beloning na alle trouw en loyaliteit. Om een plek moet je vechten en dat bekoop je soms met je leven. Dus heren... Vecht.'
Ook Rayen was gedraaid, een of ander zwaargewicht met een tweezijdige bijl stond een meter van haar vandaan en zodra hij de bijl hief om toe te slaan, richtte zij haar pijl op zijn hoofd en bleef hem recht aankijken. De man wist dat ze alleen maar los hoefde te laten om hem te vermoorden, het was erg simpel zo'n gevecht en zeker in haar voordeel, echter bleven de radartjes in zijn hoofd - bijna hoorbaar - draaien om een uitweg te vinden. Nonchalant haalde het meisje haar schouders op, liet de pijl zonder enige waarschuwing los en schoot de man door zijn hoofd. Doordat hij met een klap naar achteren kantelde, boorde zijn bijl zich in de schouder van de man achter hem, de laatstgenoemde kon hierdoor de klap van zijn tegenstander niet ontwijken en verloor ook het leven. Soms ging het toch vreemd in het leven. De jongeman die het door Rayen overleefd had, knikte even naar het meisje en draaide zich toen om, om weer goed in de rij te gaan staan. Ze volgde zijn voorbeeld en keek, ietwat nieuwsgierig, naar de jongeman die overduidelijk de leiding had. Zou ze haar pijl nog terug gaan krijgen, of kon ze dat beter niet gaan vragen? Niet dat ze kon praten, maar hij zou de hint wel snappen als ze naar de pijl wees. Toch nog maar even wachten totdat iedereen klaar was met vechten.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Met een brede glimlach op zijn gezicht keek hij toe hoe één voor één lichamen als lappenpoppen op de grond vielen en hoe één voor één overwinnaars zich omdraaiden - als ze dat al konden. Tevreden keek hij rond, waarna zijn oog viel op iemand met pijl en boog. De pijlen - doe hij vanaf hier wel iets minder goed zag - leken op de pijl die hij in zijn hand had en hij zette een stap naar voor. 'Jij, met je boog. Mooi werk dit, die pijlen. Stevig, dus ik wil wat testen. Hij liep opnieuw naar voren, schopte tegen de dode lichamen aan terwijl hij zich er een weg doorheen baande, waarna hij de pijl tegen de borst van de man drukte. 'Zoek alle zwaargewonden die alsnog aan hun letsels zullen overlijden, druk deze pijl door hun hart tot hij het begeeft. Peter neemt het van je over zodra de pijl breekt, een zwaard is sneller als het om restjes opruimen gaat.' Hij liep weer terug via de weg die hij eerder genomen had. 'Johannes, haal de honden en laat ze de lichtgewonden naar de barakken brengen, daar kijk ik later naar.' Alleen de mannen die nu nog overeind stonden - dat waren er overigens niet al te veel meer - waren geslaagd voor de eerste stap. Meteen ook de laatste, omdat dit de mannen waren waar hij ook iets aan zou hebben. De winnaars. Winnaars bleven winnaars als ze het niet te hoog in hun bol kregen. 'De rest mag Frederik volgen naar jullie vertrekken. Daar krijgen jullie verdere uitleg en kunnen jullie meteen wat terugdoen. Al zou ik niets proberen, ze zijn daar even aardig als ik.'
Ondertussen werden lichtgewonden weggebracht en hij bekeek de voorbijkomende mannen, waarna hij er toch ééntje tegenhield die op een brancard gedragen werd. 'Lichtgewonden, zei ik,' mompelde hij, waarna hij zijn dolk tevoorschijn haalde en tegen de hals van de gewonde man legde. 'Snel en pijnloos,' sprak hij, waarna hij het mes in één vloeiende beweging over de huid van de man trok en daarbij zijn slagader open haalde. 'Nog één fout en jij bent de volgende, hond,' siste hij tegen de man die de brancard eerder gedragen had. De zogenaamde honden waren mannen die tijdens het vechten hadden opgegeven, zich overgaven. Het waren zwakkelingen en zwakkelingen hadden de laagste positie binnen deze kampen. Ze mochten blij zijn dat ze niet zwaarder gestraft werden, maar iemand moest de vuile werkjes opknappen. 'De doden kunnen daarna ook afgevoerd worden, enige bruikbare wapens worden naar de kar gebracht.'

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Ergens vond ze het maar niets dat hij nog steeds die pijl in zijn handen had, het was háár pijl en ja, ze had hem gebruikt om op te vallen en te demonstreren dat ze een geweldige schutter was, maar dat wilde niet zeggen dat hij de pijl mocht houden? 'Jij, met je boog.' Die ene zin was al het punt waarop Rayen wist dat ze opgemerkt was, of dat een voordeel was wist ze nog niet zeker, daar had ze zo haar twijfels over namelijk. 'Mooi werk dit, die pijlen. Stevig, dus ik wil wat testen.' Hij kwam onmiddellijk op haar afgelopen en duwde de pijl tegen haar borst aan, moest hij haar nou per se aanraken? Niet dat ze er niet tegen zou kunnen dat hij haar borst voelde, maar ze was bang dat hij aan oneffenheden merkte dat er iets niet klopte en dan zou ze al helemaal de pineut zijn. 'Zoek alle zwaargewonden die alsnog aan hun letsels zullen overlijden, druk deze pijl door hun hart tot hij het begeeft. Peter neemt het van je over zodra de pijl breekt, een zwaard is sneller als het om restjes opruimen gaat.' Geweldig, dan kon ze dus ten eerste restjes opruimen en ook nog eens een goede pijl verspillen, daar had ze echt behoefte aan. Bijna mompelde ze naar hem terug dat hij het zelf moest doen, toch wist ze zich nog net in te houden en draaide weg om de pijl in het hart van de eerste zwaargewonde die ze tegen kwam te steken. Die truc lukte haar bij nog drie andere mannen die op de grond lagen te kermen, tot ze de pijl niet meer uit z'n hart getrokken kreeg en deze afbrak.
'Ga maar naar de rest, ik doe de overige zakken vlees hier.' Ze wist dat de man achter haar had staan wachten tot ze klaar was, op een of andere manier had hij haar in de gaten gehouden, de waarom bleef allen een beetje achterwege. Snel richtte ze haar blik even op hem, keek toch weer weg en ging in de richting van de plaats waar de andere mannen heen gestuurd waren, benieuwd wat ze daar dan weer aan zou treffen.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Terwijl alle opdrachten netjes uitgevoerd werden, keek hij toe hoe de pijl niet één, niet twee maar drie keer in een lichaam terechtkwam en tevreden glimlachte hij, ook toen de pijl brak. Zelfs toen hij de arm van de pijlmaker beetgreep, glimlachte hij. 'Kom met mij mee, jij krijgt wat beters dan nieuwelingenklusjes. We hebben een geweldige drankvoorraad en jij, soldaat, bent een reden om daar gebruik van te maken.' Hij liet zijn arm los, waarna hij alvast een stuk vooruit liep. Het was waar dat ze een goede voorraad hadden, drank van over heel Westeros. Ze namen mee wat ze konden gebruiken, drank was daar een onderdeel van. Het werd slechts genuttigd bij momenten zoals deze, wanneer een sterk lid de groep aansterkte. Ze zouden hem zeker nog kunnen gebruiken, eerst maar eens afwachten hoe goed hij nog kon nadenken wanneer hij dronken was.
Hij liep dieper het dorp in, de man met boog zou wel volgen. Tenminste, hij ging er vanuit dat de man slim genoeg was om hem te volgen, anders mocht hij alsnog de paardenstallen uitmesten of de wapens slijpen, wat in het begin ook niet altijd veilig was. Ondanks de bewakers die hij ingeschakeld had om de boel in de gaten te houden, waren deze ook niet vies van een beetje bloed. Dit dorp mocht dan niet zo groot zijn, de kroeg was drukbezocht. Toen hij binnenliep, keerden verschillende hoofden zich richting hem toe en hij glimlachte, waarna hij de deur openhield. 'Heren, mag ik jullie vriendelijk verzoeken het gebouw te verlaten? Ik heb namelijk even een gesprekspartner en zoals jullie weten gaan mijn gesprekken door in complete privacy.' Er waren slechts enkele mannen die mochten blijven, dat waren die die het dichtst bij hem stonden. Zij bleven ook, omdat dit niet de eerste keer was dat dit gebeurde. De overige mannen verlieten het gebouw, om terug naar hun vertrekken te keren of wat dan ook. Hijzelf nam plaats op één van de houten krukken en kreeg meteen een borrel. 'Vertel eens, pijl en boog, wat is je naam?'

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Voor Rayendir überhaupt door had dat de jongeman van eerst, die duidelijk de baas hier was, half naast haar stond, greep deze haar arm al vast en met een ruk keek ze achterom. 'Kom met mij mee, jij krijgt wat beters dan nieuwelingenklusjes. We hebben een geweldige drankvoorraad en jij, soldaat, bent een reden om daar gebruik van te maken.' Drank? Hij moest een grapje maken, Rayen had nog nooit gedronken en eigenlijk was ze het ook niet van plan, maar dan nog, als ze zou moeten dat wisten ze meteen dat er iets niet klopte. Een hele tijd geleden had ze, toen ze zo'n vijftien jaar oud was, een slokje van haar vaders drank gepakt toen hij even niet keek, ze had de hele avond lopen hoesten om die verschrikkelijke smaak uit haar mond te krijgen en had ook nog een paar klappen van haar vader ontvangen voor ongehoorzaamheid. Die herinnering zat nog vers in haar geheugen, als ze nu een hele beker drank naar binnen moest gaan werken, dan zou dat echt voor problemen zorgen, zeker in haar situatie. Toch was er geen andere optie dan de jongeman te volgen naar een of andere kroeg, dit zou ook nog eens de eerste keer zijn dat ze een kroeg binnen stapte, wat een spektakel zou dit worden jongens. Nadat hij iedereen had gevraagd te vertrekken, hoewel een paar toch bleven hangen, liet hij zich neerzakken op een kruk en keek haar recht aan. Ergens was het best eng als iemand zo keek, alsof ze recht in haar ogen konden kijken en zien dat er een meisje van binnen zat, dat ze wisten dat ze niet zo mannelijk was als ze zich voor deed. De vraag die hij stelde was niet vreemd, toch kon ze geen antwoord geven. Haar mond bleef gesloten en ze keek gewoon recht terug, terwijl het meisje tegen een van de palen van de kroeg hing, alsof het haar allemaal gestolen kon worden. Ze had mannen echt wel geobserveerd en geoefend met hun gedrag nabootsen, dit was iets wat ze meerdere had zien doen en het was niet moeilijk, dat was dus ook de tactiek.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Hij volgde inderdaad gewoon zoals dat van hem verwacht werd, waarna hij ook tegen een paal aanleunde zoals de meesten deden. Het was echter het zwijgen dat Ramsay niet beviel en hij stond op, waarna hij een slok van zijn zonet gekregen bier nam. 'Geen tong? Of ben je zodanig onder de indruk van mijn werkwijze dat je niets durft te zeggen?' Hij glimlachte, waarna hij nog een slok nam. 'Dan zal je moeten wennen aan het feit dat de dingen hier zo gaan, je hebt hier zelf voor gekozen.' Hij gaf zijn beker aan de man, waarna hijzelf alweer een nieuwe kreeg. 'Wel, waar wacht je nog op? Drink, voorlopig verdien je het nog.' Zelf dronk hij deze keer zijn beker in één keer leeg, waarna hij de volgende weigerde. Hij kon dan al eens genieten van het bier dat ze hadden, maar teveel was niet verstandig. 'Maar, als je niet gaat spreken, kan ik zelf een naam voor je verzinnen.' Met zijn vingers tikte hij op het hout van één van de palen, terwijl hij nadacht over een mogelijke naam voor de nieuwe rekruut. 'Boog,' sprak hij toen. 'Boog.' Hij knikte tevreden, waarna hij naar de rekruut gebaarde. 'Wanneer je er klaar voor bent, mag je ons je echte naam vertellen.' Hij richtte zijn blik nu op de overgebleven mannen, terwijl hij die goed in zich opnam. 'Als Boog genoeg gedronken heeft, mogen jullie hem naar een speciaal vertrek begeleiden. Hij is me bijgebleven, die stille. Hoeft niet bij de nieuwelingen te slapen vannacht. Stuur eventueel ook één van de honden met hem mee om op te ruimen en de lakens te verschonen.'
De speciale vertrekken werden alleen door belangrijke mensen gebruikt, ze lagen tegenover de normale vertrekken en de vertrekken waren gescheiden van elkaar. Zelf had hij de grootste, die verbonden was met de wapenkamer en zijn eigen, speciale verrader-kamer. Daar spendeerde hij de tijd wanneer dat nodig was en het was één van zijn favoriete bezigheden. Hier en daar kon je nog menselijke resten vinden, waardoor de kamer nog erger leek dan die al was. Hij wist nog goed hoe hij met een pijl iemands knie doorboorde, tergend langzaam. Hij was er ook zeker van geweest dat iedereen het had kunnen horen, want de dagen die volgden verliepen opmerkelijk stil.
Hij had de kroeg ondertussen verlaten om naar zijn eigen vertrek terug te keren, om te beginnen aan een nieuwe aanval om de nieuweling te testen. Alleen de winnaars zouden overblijven, zoals altijd.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Natuurlijk beviel het zwijgen hem niet, het zwijgen kon een teken van waardering of angst zijn, maar ook van rebellie en dat was meestal niet iets waar dit soort mannen het op hadden. 'Geen tong? Of ben je zodanig onder de inruk van mijn werkwijze dat je niets durft te zeggen?' Tot grote verbazing van Rayens kant glimlachte hij toch, alsof het niets uitmaakte dat ze weigerde te spreken en hij duwde de beker drank in haar handen. 'Wel, waar wacht je nog op? Drink, voorlopig verdien je het nog.' Ze zou wel wachten tot hij er vandoor gegaan was voordat ze die beker aan haar lippen ging zetten, drinken als een man was een heel stuk moeilijker dan het leek. Gewoon zuipen, dat was hoe het moest, maar hoe zoop je? Uiteindelijk besloot de jongeman haar zelf een naam te geven, het was 'Boog' geworden en eigenlijk kon ze daar geen problemen mee hebben. Sowieso reageerde ze altijd al als iemand de woorden 'pijl en boog' in een zin gebruikte, aangezien ze standaard bang was dat ze haar pijlen probeerden te stelen en niemand kwam aan haar pijlen, ze stak flink wat tijd en moeite in die pijlen, dus dat als naam was ook goed mogelijk. Misschien eventjes wennen, maar wel mogelijk. Niet veel later verliet hij toch de kroeg, haar achterlatend bij de rest die gebaarden dat ze moest gaan zitten.
'Drink iets, als de baas zegt dat je het verdient hebt, dan kan je het er maar beter van nemen.' Zonder over haar acties na te denken nam ze, zo mannelijk mogelijk, een enorme slok van het spul, dat er hoestend weer uit kwam. De mannen aan de tafel lachten zich dood om haar reactie en dat was niet zo gek ook, waarschijnlijk had dit er weer heel 'mannelijk' uit gezien. 'Jochie, misschien moet je eerst leren de wat minder sterke dingen te drinken.' Zij amuseerden zich wel terwijl iemand wat milders voor haar haalde, dit hield ze dan wel binnen, maar het was verschrikkelijk goor en de mannen vonden het almaar leuker worden terwijl ze meer dronken.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Eens aangekomen in de kamer, hing hij zijn wapens waar deze hoorden en verwijderde hij de overbodige lagen kleding, omdat de ruimte toch warm genoeg was. Hij liep naar de mahoniehouten tafel die in het midden van de ruimte stond, waar een map op lag met de nodige aantekeningen erop. Hij had zijn zinnen laten vallen op een stadje hier dichtbij, weinig inwoners die ook nog eens makkelijk te overmeesteren waren. Perfecte uitdaging voor de nieuwelingen, konden ze meteen bewijzen wat ze waard waren en vooral hoe betrouwbaar ze waren. Er lagen waarschijnlijk goud en andere kostbare voorwerpen in het stadje, dus hij kon meteen zien wie dingen verzweeg door een kleine inspectie achteraf. Het was een leuke toevoeging aan zijn land en zo niet, was het nog steeds leuk om te veroveren. Hij omcirkelde het kleine plekje op de landkaart, waarna hij tevreden glimlachte. Hij moest toegeven dat hij tevreden was over de nieuwelingen, één iemand in het bijzonder. Hij was benieuwd of er nog opmerkelijke types tussen zaten, dat zou hij morgen wel zien.
Nu was het tijd voor ontspanning, hij had nog enkele boeken liggen die voorlopig ongelezen waren, waaronder enkele redelijk persoonlijke dagboeken, die hij bij veroveringen had kunnen meenemen. Hij vond het leuk om verhalen over een ander te lezen en te stoppen wanneer hij genoeg hoorde. In het echte leven moest je soms een zwaard door iemands strot rammen om deze te laten ophouden met praten, of ze vertelden juist helemaal niets. Dat laatste was een stuk vervelender, maar ook daar had hij wel remedies voor. Al waren dagboeken veel persoonlijker en hoefde je er geen moeite voor te doen. Enkele bastaards hadden ook het idee gehad een dagboek bij te houden, waardoor hij informatie kreeg over enkele belangrijke personen binnen Westeros. Informatie die later zeer zeker van pas zou komen. Zijn vingers gleden over de ruggen van de talrijke boeken, maar uiteindelijk besloot hij dat hij geen zin had om geschriften te ontrafelen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld