Forum

Al drie lange uren zit ik op de houten stoel, mijn blik onafgebroken op het beeldscherm voor me gericht. Ik knipper niet, beweeg niet, het enige teken van leven is het geluid van mijn hijgende adem en het op en neer gaan van mijn ontblote borstkas. Ik lijk wel een standbeeld, stel ik met een glimlachje vast. Een levend standbeeld. Het doet me denken aan vroeger, aan de mensen op de Dam met hun kleurige outfits en de bakjes met geld voor zich. De mensen voor wie ik bewondering had, waar ik urenlang naar kon staren tot ze me zat werden en me met een "ksst" wegwuifden. Ik lik over mijn droge lippen. Vroeger. Vroeger. Het woord wordt continu herhaald in mijn hoofd, het lijkt de ruimte om me heen te vullen en de duisternis lijkt het te fluisteren "vroeger, vroeger, vroeger."
Ik lach zenuwachtig.
Plotseling zie ik, in mijn ooghoek, een beweging op het beeldscherm. In de kamer die te zien is, is het ook donker. Ik houd van het donker. Als ik iets dichter naar het beeldscherm toe buig en de betovering van de stilte verbreek, merk ik inderdaad een beweging op. Dat werd tijd. Weer lach ik, dit keer niet van de zenuwen, maar van opwinding. De zes schaduwen in de kamer bewegen, worden wakker, kijken versuft om zich heen. "Waar ben ik?" dat vragen ze zich stuk voor stuk af. Ik hoef niet eens te kijken om te weten wat ze doen, maar toch blijf ik het tafereel volgen, net zo nieuwsgierig en opgewonden als de eerste keer dat ik mijn spel speelde. 
"Waar zijn we?" Ik fluister de woorden op hetzelfde moment dat een mannenstem deze vraag stelt aan de mensen in de kamer. Zijn stem komt blikkerig uit de boxen van de computer. 
"Ik weet het niet.." Dat is een vrouwenstem. Door haar stem klinkt een lichte paniek. Ja. Dat weet ze niet. Niemand weet waar ze zijn. Ik giechel en buig me dan naar de microfoon toe die voor me staat. In mijn wijd opengesperde ogen is de opwinding af te lezen. 
"Hallo," mijn stem slaat over en eindigt in een soort hees gepiep. Ik hoest, "pardon. Hallo, vrienden. Ik ben Meister en jullie zijn mijn vrienden. Welkom in mijn spel." Ik moet hard op mijn wang bijten om nu niet hysterisch te lachen. Op de een of andere manier moet ik altijd lachen bij het uitspreken van deze woorden. Meister. Mijn spel. Mijn vrienden. Het einde. Ik grijns. "En, welkom bij Gamble. Een spel gespeeld door zes personen. Jullie. Zes stoelen. Daar zitten jullie op. En een pistool. Kijk in het midden. Ik ben Meister en dit is mijn spel. Ik beslis wat er gaat gebeuren. En twee van jullie overleven mijn spel." Dan barst ik in gelach uit en duw de microfoon van me af. Mijn spel. Het hoort allemaal bij het spel.