HPORPG | Marauders - Forum - Virtual Popstar

Dauntless schreef:
Andromeda keek uit het raam van de chique auto die hen naar het station bracht. "Andromeda loop niet zo te dagdromen jongedame en zit niet zo gebogen." Haar moeder, altijd maar weer bezig over etiquette en hoe een volbloed tovenaar zich hoort te gedragen. Ze vond dat ze enorm kon overdrijven, maar durfde haar dat niet te zeggen. Daarom ging ze gewoon rechtop zitten en keek strak voor zich uit. Ze kon niet wachten tot ze op Zweinstein was. Eindelijk onder het wakend oog van haar ouders vandaan. Natuurlijk waren er nog altijd haar zussen en was ze verplicht elke week een brief te schrijven over haar punten en hoe het met haar ging. Maar in brieven kon de waarheid altijd aangepast worden.
De zoektocht naar een parkeerplaats leek eindeloos te duren. Gelukkig waren ze erg vroeg vertrokken en hadden nog tijd met hopen. Haar ouders wouden zo snel mogelijk op perron 9 3/4 zijn. Ze wouden zo min mogelijk in deze menigte dreuzels doorbrengen. Met een kaarsrechte arrogante houding wandelden ze voorop gevolgd door hun dochters. Andromeda wandelde achteraan. Ze kon het niet laten af en toe naar enkele voorbijgangers te staren. Haar ouders hadden het contact dat ze met dreuzels had tot het minimum beperkt. "Wij als superieure wezens hebben er niets van in hun gezelschap te vertoeven. Naar het schijnt krijgen ze zelfs andere ziektes dan wij." Andromeda kon dit maar moeilijk geloven. Dreuzels leken zoveel op haar en haar familie en toch zouden het zo'n ondankbare, zwakke, nutteloze wezens zijn. Ze hoopte ooit eens een gesprek met een dreuzel te kunnen hebben al zou dat echt wel in het geheim moeten gebeuren.

Remus voelde zich nog altijd misselijk. Gisteren was het volle maan geweest en dat betekende dat hij was veranderd. Hij had zich eerder diep in het bos verscholen, in de hoop dat hij niemand kwaad zou doen, maar in weerwolvenvorm was hij daar nooit zeker van. De volgende dag werd hij wakker op dezelfde plek. Hij moest zich naar huis haasten. Gelukkig had zijn moeder zijn spullen al voor hem klaargezet. Zijn vader was al een paar jaar dood. Zijn dood was zijn schuld geweest en hoewel zijn moeder zei van niet, wist hij dat ze bang voor hem was. Ze had er alle rede toe. Hij was gevaarlijk, hij was een monster. Hij drukte haar snel een kus op de wang, nam zijn spullen en haastte zich toen naar de bushalte om naar King Cross station te gaan.