Forum

Meave was al eraan gewend dat ze overal in ketenen en onder dreiging van een zwaard naartoe werd begeleid. De meeste van de gevangen soulless werden zo behandeld, maar vandaag was er ook een man in een zwarte mantel met kap bij.
Hij leidde haar aan de arm door het mooie gebouw waarin de rijke mensen met reapers waren ondergebracht. Ze liepen door eindeloze gangen, gingen trappen op en af en de ene na de andere hoek om, net zo lang tot ze geen schijn van kans meer had om de weg naar buiten terug te vinden.
Althans, dat was de bedoeling van haar begeleider, maar het ontging haar niet dat ze binnen een paar minuten dezelfde trap op en weer af liepen en ze had ook wel in de gaten dat ze tussen verdiepingen zigzagden, ook al had het gebouw een standaardindeling van gangen en trappenhuizen. Alsof ze zich zo gemakkelijk zou laten desoriënteren. 
Ze gingen een heel lange gang in, waar in de stilte alleen hun voetstappen klonken. Hoewel de man die haar arm vasthield lang en fit was, zag ze door de kap die hij droeg niets van zijn gezicht. Ook alweer een tactiek om haar te verwarren en te intimideren. 
Als Meave wou ontsnappen, hoefde ze alleen maar bij de volgende gang rechtsaf en dan twee trappen af. Alle pogingen tot desoriëntatie bereikte, was dat ze het gebouw leerde kennen, sukkels.
Op het binnenplein hoorde ze de andere gevangenen soulless die net binnen kwamen en naar hun ijzeren cellen werden gebracht, klaar voor de executie morgen. 
Zou ze nu dan eindelijk de guillotine krijgen? Ze kreeg een wee gevoel in haar maag. Voor even wist ze het zeker. Ze zal sterven, als de enige soulless met gevoelens. 
Uiteindelijk stopten ze voor dubbele zwart-met-zilveren deuren. De man met de kap gebaarde met zijn kin naar de twee wachters aan de weerskanten van de deuren, die begroetend met hun speren op de grond stampten. 
Haar handen werden klam. Ja, ze zal sterven. Het was eindelijk zover.
De deuren gingen krakend open en onthulden een grote zaal met de guillotine erin. 
Meave strompelde tegen en de man met kap werd achterover geduwd. Zijn gezicht werd zichtbaar, als een gezicht zonder ogen en mond. Alles was dichtgenaaid. Ze schreeuwde het uit....

Snakkend naar adem werd ze wakker. Ze liet haar ogen door de kamer gaan, op zoek naar donkere schaduwen. Maar ze hoorde alleen het sputteren van het dovende haardvuur. ''Het was een nachtmerrie...'' Kalmeerde Meave zichzelf. Haar hart ging tekeer en sprong over. Meave zette haar handen op haar gezicht. Langzaam vielen er tranen over haar gezicht en voelde ze pijn in haar nek. Meave probeerde niet te grimassen van de pijn.
''Meave het is oké. Ik heb het ook gezien. Het was maar een droom.'' Het was Aiden die haar probeerde te kalmeren, als haar geweten. 
Na een lange tijd van verschrikking kleedde ze zichzelf om, op weg naar het bos waar waarschijnlijk Gideon zou zijn. 
''Waarom ga je naar het bos toe? Daar zijn alleen van die dwazen en dat weet je Meave.'' Je hoorde de kilte in zijn stem. Aiden werd boos, maar hield zich in. 
''Wat als ik nou dieren wil kijken en niet naar die mensen ga? Wat dan?'' Zei ze met een speelse toon. 
''Waarom blijf je zo'n idioot die mensen vertrouwd? Ze mogen je niet en denken dat je soulless bent.''
''Het komt goed Aiden, maak je niet zo druk over mij.'' 
Later in het bos zag ze opmerkelijke figuren liggen. Er was een groot iemand met veel kleinere ernaast. Ze zocht een plek om mee te kijken naar de dieren en ging langzaam naar hen toe. Uiteindelijk lag ze naast een kind die eerst bang naar haar keek. ''Je bent een soulless pak mijn reaper niet van me af!'' Het kind werd bang en begon te huilen.
''Maak je geen zorgen. Ik pak niemand reaper af.'' Ze aaiden het kind over zijn hoofd om hem te kalmeren, maar zijn tranen bleven vallen. 
''Zie je nou wel. Ze vertrouwen je niet Meave ik zei het je! Wat wou ik dat toch een weer graag zeggen.'' Lachte Aiden. 
Even kwam ze op een idee. Ze grabbelde in haar tas waarbij het kind verbaast naar haar keek. Wat zal het toch zijn? 
Meave pakte een appel uit haar tas, die rood en zoet zal smaken. Het kind keek naar haar appel en je zag twinkelende oogjes waaruit zijn laatste tranen eruit kwamen en stopte. ''Wil je deze appel?'' Vroeg ze. Het kind knikte zachtjes en ze overhandigde haar appel aan het kind. 
Meave's tas zat er vol mee. Altijd op een dag had ze een tas vol met fruit meegenomen om uit te delen wanneer zij een pauze hielden. 
''Zie je nou wel dat je niet gelijk had Dantalion.'' Meave grijnsde en ze hoorde een gegrom van Aiden. ''Uitslover.''. Hoest hij op. 
_______________________________________________________________________________________________
Ow f*ck een beetje langer dan ik verwachtte.... Ik beloof dat ik later korter zal schrijven dan dit, caus het is overdreven