Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

14 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ Love is like a ghost...

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Love is like a ghost, transparant but pure. Two souls invisible, but gasping to feel secure.

Naam: Gabriël Charles Lionheart
Leeftijd: 20 (in werkelijkheid veel ouder)
Innerlijk: Gabe is zoals de meeste jonge mannen in de jaren 1940 bij het leger gegaan. Voor zijn mentale gezondheid was dat niet bepaald bevorderend. Al snel werd geweld iets plezierig voor hem. Genoot hij er van om naar lijdende mensen te kijken. Op het einde van de oorlog werd hij opgepakt en terecht gesteld. Hij kreeg de doodstraf en zou met een glimlach de kogel door zijn hoofd ontvangen hebben. Nu leeft hij als een demon en dwaalt wat rond op de wereld.

First
Internationale ster

First schreef:
Naam: Hope Lanthe Hastings
Leeftijd: 18
Innerlijk: Hope is een jonge vrouw, die na het behalen van haar hbo bachelor gekozen heeft voor de universitaire studie psychologie. Ze woont op kamers in de stad waar haar universiteit staat. Ze heeft nog veel contact met haar beste vriendin Kate waarmee ze samen haar middelbare schoolcarièrre en hbo heeft gedaan. In het begin miste ze haar vaak, maar door het studentenleven waar ze nu middenin zit, heeft ze daar geen last van.

Hope is een vrolijke meid die snel nieuwe vrienden maakt. Ze is voor niets bang en deinst er niet voor terug de meest bizarre dingen te proberen.

---------------

Hope:

'Ach, stel je niet zo aan!' Ik grinnik door de telefoon. 'Je blies gewoon tegen het potlood. Ik geloof er helemaal niks van!' Ik hang met Kate aan de lijn. Hysterisch legt ze uit wat er net gebeurd is. Ze stuurt me een filmpje op whatsapp. 'Charlie, Charlie..' Hoor ik vanuit mijn telefoon. Ik hoor een mannenstem op de achtergrond, waarschijnlijk die van Jason, mijn ex. Hij zat bij ons op het hbo en heeft nu wat met Kate, wat ik overigens niet erg vindt. Als zij er gelukkig van worden, wie ben ik dan om ze tegen te houden. Alsof ik verwachtte voor altijd bij hem te blijven. Ik lach hard als ik het potlood zie bewegen in het filmpje. 'Het is nehep!'

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Het fijne van een geest zijn was dat de kogels van zijn geweer nooit op raakten. Het nadeel was dat ze totaal geen effect hadden wanneer hij op mensen schoot. Ze gingen gewoon dwars door hen heen zonder ook maar iets van schade aan te richten. Voor Gabriël was het een echte kwelling dat niemand hem meer kon zien. Vroeger kende iedereen zijn naam. Hij werd gevreesd, deuren gingen op slot wanneer hij in de buurt was. Die tijd was al lang voorbij. Er werd niet meer over hem gepraat en zijn graf stond ergens in een achterhoek te verkommeren.
Soms dacht hij er wel aan of het mogelijk zou zijn echt te sterven en niet langer te hoeven rondhangen. Dat moest toch mogelijk zijn, anders zou de hele wereld overspoelt zijn door geesten zoals hij. Wel je kon altijd beter van het slechtste uitgaan, dan was je des te gelukkig wanneer het tegendeel gebeurde. Het was een zin die zijn vader altijd zei. Best jammer dat hij hem moest vermoorden.
Het nadeel van dood zijn was dat het ging vervelen. Ok dingen veranderden, maar uiteindelijk had je alles wel gezien en wat maakte het uit dat er een nieuwe iphone uitkwam als je die toch niet kon gebruiken. Hij bracht zijn dag door ergens in een park. Kijkend naar de mensen die voorbij liepen. Voor elk van hen bedacht hij een vreselijke dood. Mensen werden ook steeds dommer, irritanter. Tegenwoordig hadden ze iets verzonnen genaamd: Charlie Challenge, waarmee je zogenaamd geesten kon opnoemen. Oh hij zou eens echt moeten verschijnen, dan zou het allemaal niet meer zo leuk zijn. Nu hij er zo over na dacht het was al wel weer een tijdje geleden dat hij nog eens wat plezier met mensen had beleefd en al bij al was zijn tweede naam niet voor niets Charles.
Hij zwierf een beetje rond tot hij geschikte slachtoffers had gevonden. Een jongen en een meisje, een koppeltje, wat schattig. Lachend spraken ze de woorden uit en de jongen blies tegen het potlood om zijn vriendinnetje de stuipen op het lijf te jagen. Als dit haar al bang maakte. Toen ze nogmaals ging proberen nadat hij beloofd had niet op het potlood te blazen was het eindelijk Gabriëls beurt om in actie te komen. Nadat ze de woorden had uitgesproken brak hij het potlood in twee. Hij deed de deur van de kamer op slot en zette het raam wagenwijd op. De lampen flikkerden aan en uit. Elektrische voorwerpen ging meestal vreemd doen als hij in de buurt was. Nu waren ze beiden doodsbang. Wanneer iemand bang was, was het enorm makkelijk diens lichaam over te namen. Hij koos eerst voor het vriendje. "Sst het komt wel goed" zei Gabe die het lichaam van Jason had overgenomen tegen zijn liefje. "Ik ga hulp halen." Hij liet hem richting het open raamkozijn wandelen. "Jason we zitten op de vijfde verdieping, ben je helemaal gek?" riep Kate. "Zijn we niet allemaal gek" het drong tot het meisje door dat haar vriendje niet langer zichzelf was, maar ze kon het niet tegen houden. Hij sprong en net op dat moment verliet Gabriël terug zijn lichaam. "Geen zorgen schat nu heb ik volledig de tijd om me over jouw te ontfermen." Ze kon hem dan wel niet zien, maar zijn stem hing dreigend in de lucht.

First
Internationale ster

First schreef:
Ik hoorde wat gestommel door de telefoon. Twee ademhalingen van mensen. 'Sst het komt..' '.. ben je helemaal gek!' De geluiden werden onduidelijker en ik hoorde een ruis. Door de ruis heen hoorde ik een gil. Even schrok ik, maar toen bedacht ik dat dit allemaal een grap was. Ze hadden me te pakken, bijna dan. Ik drukte het gesprek weg en ging van een ligpositie over naar zitten. Ik pakte het tekenblok dat ik voor me uit op mijn bed had gelegd. Ik keek naar de tekening. Een waas. Ik had een waas getekend. Vaak wanneer ik wat tekende, betekende dat wat, maar hieruit kon ik niets opmaken.
Ik deed mijn tekenblok open op een lege pagina. Zou ik het ook proberen? Eerlijk gezegd geloofde ik er niet in. Maar hoe vet zou het zijn als het wel werkte?
Ik had al vaker 'geesten opgeroepen' met mijn vriendinnen. Jammer genoeg was ikzelf altijd de 'geest' die de andere de stuipen op het lijf jaagde door tegen het bekertje aan te duwen of ongemerkt geluid te maken. Een keer op een slaapfeest in de derde van het voortgezet onderwijs met wat meiden uit mijn klas, zijn we op mijn aandringen na het geesten oproepen naar een verlaten huis een paar straten verderop gegaan. We stonden in een kamer en er klopte iemand op de deur. Zo bang dat ze waren! Ik zei ze dat ze me moesten komen zoeken, als ik niet binnen een half uur terug zou zijn, waarna ik de kamerdeur achter me sloot. Ik sloeg op de deur en deed hem op slot daarna. Iemand trok van de binnenkant aan de klink. Bijna kon ik mijn lach niet inhouden. 'Heeelp' Was wat ik riep. Wat baalde ik dat ik hun gezichten niet kon zien.
Ik dacht even na en sloot daarna het blok, maar opende hem ook weer gelijk. Niemand zou het merken als ik het probeerde right? Ik pakte twee potloden en tekende het schema. Even twijfelde ik nog. Maar toen ik een rilling voelde over mijn lichaam, zei ik de woorden. Ik genoot van de spanning. 'Charlie, Charlie, are you there?'

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Kates dood was langzamer, zodat hij er langer van kon genieten. Toch bleef de pret nog niet gedaan want toen hij naar haar dode lichaam op de grond staarde hoorde hij plots opnieuw de woorden die als muziek in zijn oren klonken: 'Charlie, Charlie, are you there?' Het kwam uit de gsm die het blijkbaar toch nog niet helemaal had begeven. Nieuwsgierig en met een brede grijns nam hij het toestel op en gebruikte het om zich naar de kamer te verplaatsen van waar de stem vandaan kwam.
"Oh ja ik ben er. En laat heel die potlodenonzin alsjeblieft achterwege, dat is zo onpersoonlijk." Hij wandelde rustig haar kamer rond, zich er van bewust dat zij hem niet kon zien. Kalm deed hij de deur op slot. "Als je vragen wilt stellen, doe maar. Je ontmoet toch niet elke dag een geest he." zijn toon was vriendelijk, nu toch nog. Hij kon niet wachten op haar gezichtsuitdrukking als ze zou zien hoe hij werkelijk was. Hij ging op haar bed liggen dat lichtjes kraakte. "Oh en mijn naam is trouwens niet Charlie maar Gabriël. Je weet wel als de engel." Zijn moeder had hem altijd 'haar engel' genoemd als zij wist wat er nu van hem terecht was gekomen zou ze daar wel anders over denken. Er lagen iets verderop twee lijken die konden bevestigen dat hij allesbehalve een goedaardige ziel was.

First
Internationale ster

First schreef:
Ik schrok van een stem en keek om me heen. Niemand. Weer de stem. Het was een mannenstem. De stem leek een jaar of 20. Toen hoorde ik een kraak van het bed, vlak naast me. Wat? Dit zal toch niet..? 'Leuke grap Jaimy!' Jaimy was een jongen uit mijn studentenhuis. Hij hielt ervan om mensen voor de gek te houden. Als het op enge dingen aankwam deden we dit vaak samen. Ik vond het leuk om met hem te zijn. Hij oordeelde je niet meteen en keek verder dan alleen een paar mooie ogen en een ass. 'Jaimy?' Ik roep opnieuw. Er komt geen antwoord.. Nou ja. Geesten bestaan niet en als ze dat wel deden dan zouden ze me niet bang maken, daar was ik zeker van. Om zekerheid te krijgen dat het echt Jaimy was, stelde ik toch maar een vraag. Ik dacht even goed na. Het leek me slim om een vraag te stellen waarop niemand het echte antwoord weet. Maar welke.. 'Wat is het ergste dat ik ooit heb gedaan?' Ik wist dat Jaimy het juiste antwoord niet zou weten en ik wist ook precies wat hij wel zou antwoorden. Ik had hem in een korte tijd heel goed leren kennen. Het zou iets zijn dat lijkt op: Die keer toen je mijn vrienden vertelde dat ik gay was of toen je mijn sigarettenpak leende en hem leeg terug gaf. Hij zou het zeggen met een lach. Ik kende hem. Met Jaimy kon je altijd lachen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Hoe moet ik dat nu weten. Ik heb wel betere dingen te doen dan jou constant volgen. Ik weet zelfs je naam niet eens. Trouwens ik dacht al dat ik je duidelijk had verteld dat is Gabriël heette en niet Jaimy, GABRIËL." Hij legde er de laatste keer extra nadruk op terwijl hij van het bed opsprong en haar kamer verder inspecteerde. Op haar bureau lagen enkele dikke boeken over psychologie. Hij bladerde ze even door en liet ze daarna onverschillig op de grond vallen.
"Weet je ik dacht dat we het leuk zouden maken, gewoon een babbeltje, maar je bent al bijna net zo erg als die vrienden van je." zijn stem klonk teleurgesteld, als was hij dat allesbehalve. Als zij zijn spelletje niet wou meespelen dan kon hij des te sneller overgaan naar het leuke gedeelte, het moorden. Hij ging vlak achter haar staan en probeerde haar haren aan te raken, tevergeefs. Hij had het zo al moeilijk genoeg voorwerpen op te pakken, maar mensen aanraken was onmogelijk. Hij kon bezit van hen nemen wanneer ze enorm bang waren en hen vermoorden door andere voorwerpen te gebruiken, maar hen aanraken kon hij niet.
"Weet je wat er met je vrienden is gebeurd. Je mag drie keer raden?" fluisterde hij zachtjes in haar oor.

First
Internationale ster

First schreef:
Huh, Gabriël? Ik dacht even na. Ik wist toch zeker dat ik niemand kende die zo heette. Misschien had ik ooit een Gabriël ontmoet tijdens het uitgaan in een dronken bui? Dat zou een verklaring kunnen zijn. Wacht eens.. 'Gabriël..' Mompelde ik. 'Like the angel..' Ik keek nogmaals om me heen, maar zag nog steeds niemand zitten. BOF. Mijn boeken vielen op de grond. Even stond ik aan de grond genageld. Wat krijgen we nou? Zou het dan echt..

'Mijn vrienden? Welke bedoel je precies?' Meteen dacht ik aan Kate. Was het dan allemaal toch geen grap? En Jason dan? 'Wat heb je met ze gedaan?' Vroeg ik kil. 'Of was het ook echt de bedoeling dat ik drie keer zou raden?' Ik keek naar mijn bureau en liep er naartoe. Ik pakte mijn boeken en legde ze op de boekenplank. Weer kijk ik mijn kamer rond. Ik hoorde een ademhaling, maar zag niemand. Ik voelde mijn hart razen, maar toch was ik niet bang. Ik was nooit bang.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Oh komaan, je weet precies wat ik bedoel al vertel ik het je met veel plezier. Het geluid dat zijn botten maakten toen hij de grond raakte, fantastisch. Wat ik hen heb aangedaan was alles behalve engelachtig. Ik denk dat mijn ouders in dat opzicht een nogal wreed gevoel voor humor hadden."
Gabriël ging gewoon vrolijk door met dingen op de grond gooien en kapot maken. Wat hij niet doorhad was dat hij langzaam zichtbaar werd.

First
Internationale ster

First schreef:
'Je hebt ze toch niet..' Ik slik even. Dit kan niet waar zijn. Ik word gek! Ik begin te zweten en mijn handen beginnen te trillen. Ineens zie ik wat een bende het is op mijn kamer. 'Stop daarmee!' Roep ik als mijn laptop wordt opgetild. 'Zet neer!' Ik ren ernaartoe en vang de laptop op, die net richting de grond ging. Gebukt kijk ik op als ik recht voor iets bruins zie. Dan is de bruine gloed weer weg. Dit gaat niet goed, zeg ik tegen mezelf. Ik loop richting de deur en probeer deze te openen met als doel mijn kamer uit te gaan en even wat frisse lucht te halen buiten mijn kamer. Als ik merk dat deze niet meegeeft gaat mijn hart nog sneller kloppen. Dus toch.. Ik verbeeld het me niet.. Ik krijg een afgrijselijk beeld in mijn hoofd van de wijze waarop Kate gedood is door een .. Ja hoe noem je zoiets eigenlijk? 'Wat wil je van me?' 'Wat hebben ze gedaan dat je ze zou vermoorden?'

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Het woord ligt op het puntje van je tong, komaan ik wil het je zelf horen zeggen." Gabriëls gedaante werd meer en meer zichtbaar, nog steeds had hij daar geen flauw benul van. "Weet je eigenlijk, is er inderdaad wel iets dat je voor mij zou kunnen doen. Ik weet niet of je bekend bent met de term liefde." Hij sprak het laatste woord uit alsof het iets vuil was. Net na Gabes dood was er een vrouw compleet in het wit naast hem verschenen. Die legde hem uit dat hij zijn leven als geest zou kunnen beëindigen door het voelen van ware liefde en deze te bezegelen. Nog voor hij om een verder uitleg kon vragen was ze alweer verdwenen. Door de jaren heen was Gabriël haar woorden vergeten maar nu kwamen ze weer zijn geheugen in drijven.
"Jij laat mij liefde voelen en in ruil daarvoor zal ik je in leven laten." een eerlijke deal, en als je er niet op ingaat vermoordt ik je nu meteen, dus veel keuze heb je niet. Hij ging vlak voor haar staan en stak zijn hand uit. Ze zou hem nu helemaal kunnen zijn, niet dat hij zich daar bewust van was, soms vergat hij zelf gewoon dat hij al lang dood was.

First
Internationale ster

First schreef:
Langzaamaan veranderd de bruine gloed in een gedaante. Ik zie een jongeman van een jaar of 20 in een bruin uniform. Zijn voeten raken de grond niet. Zijn gezicht wordt steeds beter zichtbaar en ik zie zijn ogen over mijn lichaam glijden. Hij heeft niet door dat ik hem zie, dat merkte ik gewoon.
Aandachtig luister ik naar zijn verhaal. Hij steekt zijn hand uit nadat hij een verhaal heeft opgehangen over een of andere opdracht met liefde. Hoe kan een geest liefde voelen? En zeker zo'n kwaadaardige. Ik moet hem uit mijn kamer krijgen voordat hij me echt wat doet. Hij had gelijk. Als hij echt meende wat hij zei, had ik weinig keus. Ik stak mijn hand vooruit en probeerde hem in de zijne te leggen om aan te tonen dat we een 'deal' hadden, maar mijn hand ging erdoorheen. Ik voelde een lichte tinteling.
Ik schrok even en zette een stap achteruit. Ik schudde mijn hoofd snel een paar keer en keek toen weer op. De man was er nog steeds, maar stond op een andere plaats. 'Uhm, hoe kan ik je daarmee helpen?' Ik was nog steeds in shock van alles wat me overkomen was. Ik pakte zonder dat hij het zag mijn mobiel uit mijn broekzak en belde Kate.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Een rilling ging door Gabriëls dode lichaam toen hun handen elkaar raakten. Wacht, hun handen raakten elkaar dus dat betekende dat zij wist waar zijn hand was en hem kon zien. "Dus je kan me zien, of niet soms?" zei hij terwijl hij door de kamer ijsbeerde. "En wat onze deal betreft. Ik weet ook niet hoe je me kunt helpen. Ik weet gewoon dat jij ervoor moet zorgen dat ik liefde voel, verder zijn me geen richtlijnen meegedeeld. En weet je wat dit alles nog fijner maakt. Aangezien we een deal hebben ben ik nu aan je verbonden. Dus jij en ik. We gaan enorm veel plezier hebben samen." Het laatste sprak hij overdreven uit. Gabriël zou van Hopes leven een hel maken. Hoe irritanter ze hem zou vinden, hoe sneller ze hem zou helpen bij zijn opdracht.
Hij draaide zich om en zijn ogen vernauwden tot spleetjes. "Wie bel je en waarom?" vroeg hij dreigend.

First
Internationale ster

First schreef:
'Uhm niemand..' Aarzelde ik. Ik hoorde Kate's opgewekte stem: 'Hey! Ik ben er even..' Snel drukte ik hem uit. Wat had hij haar aangedaan! Dit kon toch geen werkelijkheid zijn.
Voorzichtig liep ik naar mijn bureau, waar ik de laptop had teruggezet. Ik ging op mijn stoel zitten en startte google op.
Ik voelde me plotseling niet meer aangekeken. Het leek of er een steen uit mijn maag weg was. Gabriël was weg. De kamer voelde leeg, maar vertrouwder.
Ik typte de naam Gabriël in op google en kreeg allerlei resultaten en plaatjes over de engel Gabriël. Ik probeerde het ook op Gabriël de geest. Weer vond ik weinig resultaat. Ik pakte de laptop op en droeg hem naar mijn bed. Daar heb ik nog ongeveer anderhalf uur gezocht tot ik zittend tegen de bedleuning in slaap viel.

BlameGameII
Playback-ster

BlameGameII schreef:
Ont.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld