Forum

‘Leila!’ Tim pakte mijn armen vast en lachend liepen we langs de weg. Een teder kusje op mijn voorhoofd, een speelse tik op mijn kont. Tim was, zoals veel meiden het zagen, de droom man van elke vrouw. Lief, tender, speels, romantisch… en hij hield van mij.  Als dronken liepen we over het uigestrekte berg landschap. De zon ging bijna onder en een warme gloed spreidde zich uit. Tim is de persoon die ik nooit meer kwijt wil in mijn leven. Ik hou van Tim.

Ze glimlachte naar me. Haar lach, de schoonste en mooiste lach die een mens zich kan voorstellen. Haar stralende ogen, blauw met de oranje weerspiegeling van de zon. De oranje gloed maakte haar oranje rode haar nog mooier en dieper dan het al was. Met mijn hand streek ik over haar gezicht heen en gaf haar een tedere kus in haar nek. Leila pakte me beter vast en ik tilde haar op het muurtje langs de weg. Zo bleven we voor mijn gevoel uren staan. Leila zittend terwijl ik voor haar stond en haar beminde. In mijn zak voelde ik het doosje, het doosje met de zilveren ring, een gevoel van vreugde stroomde door me heen terwijl ik Leila diep in haar ogen keek.

Een diepe liefde, dat is wat je het kan noemen. Tim en ik delen een diepe liefde, een band die ik nog nooit eerder heb gevoelt. Tim redde mij van de duisternis. Net toen ik op het randje van het ravijn stond, hij was er om mijn hand vast te pakken en me terug te trekken richting het licht. Plotseling een scheurend geluid, het geluid kwam dichterbij en in een seconde schoten mijn ogen open en zag ik het razende gevaarte op ons af komen. De rode vloeistof vloog langs me heen alsof ik droomde. Het leven schoot voorbij als een schok en Tim gleed weg uit mijn armen. Het werd donker en ik viel achterover.

Leila trok haar hoofd weg en ik had de tijd niet om te denken dat ze boos was. In een fractie van een seconden hoor ik de gierende banden en een ondragelijke pijn in mijn rug en benen. Het word donker. Mijn ogen vallen dicht met het zicht dat Leila achterover valt. Vaag hoor ik op de achtergrond sirenes. Mijn lichaam werkt niet mee, ik kan me niet bewegen en het is donker. Na eeuwen van duisternis kom ik in een zachtere plek te liggen. ‘Voorzichtig, hij is onder shok,’ een stem klinkt zacht naast het bed. ‘Leila…’ Ik probeer te praten maar mijn mond lijkt dicht gelijmd. Duisternis overvalt me.

In de rolstoel kan ik me niet bewegen zoals ik ooit met Tim bewogen heb. Het gevoel in mijn leven is verdwenen. Jaren ligt Tim al in coma en de doktoren hebben geen flauw idee of hij er ooit uit zal komen. Mocht hij eruit komen zal hij een hersenfunctionaliteit hebben van een boon.  ‘Leila, u moet overwegen of het niet verstandiger is om… de stekker eruit te trekken.’ De dokter sprak langzaam terwijl ik zijn hand vasthield. Aan mijn vinger glinstert een zilveren ring die Tim aan me had willen geven voor het ongeluk. Een traan rolt over mijn want en splitst zich op de samengevlochten handen.

Een natte druppel raakt mijn hand opnieuw. Elke keer wanneer Leila me bezoekt voel ik haar tranen. Ik voel haar trouwring en ik voel haar magere handen mijn koude handen strelen. Ik weet alles, ik weet dat de dronken man achter het stuur de jaloerse ex vriend van Leila was, ik weet dat Leila haar benen was verloren en ik weet dat niemand weet dat ik leef. De tranen van Leila doen me zeer en elke keer  wanneer  ze me verlaat valt de monitor een tijdje stil. ‘Stekker eruit te trekken…’ De stem van de dokter is altijd het zelfde, altijd de monotone vraag en de zwijgende Leila. Leila moet verder… zonder mij.

Ik hoorde het de doktoren zeggen, Leila was overleden aan ondergewicht, ze was bezweken onder het verdriet. Midden in mijn gedachten viel alles stil. ‘Er is niemand meer die ons betaald om deze jongen te laten leven.’ Een lange piep vulde de ruimte.

---------

Wat vinden jullie?