Lamby schreef:
Ik ga even zitten achter een struikje. Onmogelijk, die jongen die ik had getekend was fantasie, en daarnet botste hij nog tegen me aan. Hij heeft hopelijk geen vlekken, want het waren bloedvlekken. Ik ben over het algemeen best vrolijk, maar mijn tekeningen zijn best depressief waardoor ik ze aan niemand laat zien, ik wil niet dat mensen over me denken dat ik depressief ben. Ik hoor de bel gaan en haast me naar de klas. Een jongen laat me struikelen. ''Das omdat je me geen zoen wilde geven gisteren'' zegt hij nog boos tegen me. Dat soort jongens zitten er op deze school. Jake heette hij, een echte stoerdoener met zijn hele bende. Bah, ik ga hem echt niet zoenen, nooit niet van mijn leven. Ik ga zitten in de klas en zie die jongen weer binnenkomen. Ik kijk even naar hem en dan naar mijn tafeltje. Ik verstijf. Veel kinderen beginnen te fluisteren, zoals ze altijd doen bij een nieuwe leerling. Even word ik aangetikt maar ik luister niet. Hoe kan dit?