En dan slaap je door je wekker - Forum

Tim
Wereldberoemd

Tim schreef:

SalviaDivinorum schreef:

Tim schreef:

SalviaDivinorum schreef:
aww Tim vind het echt heel rot voor je

Je doet zo je best en bent zo hard aan het werk voor je studie en dan door per ongeluk 1,5 uur verslapen krijg je gelijk extra opdrachten en extra werk, vind dat gewoon echt lullig man ):

Ja ik zet nog mijn wekker om 8 omdat ik om 9 mijn werkgroep heb en dan word ik pas wakker om 9:30, terwijl je maar 15min te laat mag zijn.

Twijfel ook gwn echt of ik niet beter kan overstappen naar een andere uni, want ik heb niks aan een bachelor als ik dood onder een burg lig.

omg echt zo kut dit ):

Bespreek je dit soort twijfels met mensen in je omgeving (ouders? je zus? vrienden?) want ik lees vaker dat je echt veel stress en zorgen hebt om je studie en dat is niet oké en dit hou je niet lang vol. Denk echt om jezelf

je (mental) health is 1000x belangrijker dan een goed cijfer of een goede studie of wat dan ook hè. Ik weet niet of de mensen in je omgeving er ook over denken (kan nogal veel druk geven als dat niet het geval is) maar het is wel écht zo, jouw welbevinden is altijd nr 1 en de rest komt allemaal daarna pas. En je mag altijd appen of mailen als je wil praten!

Mijn ouders die zijn niet echt invested, dus ik geef ze af en toe updates, maar het is niet alsof zij echt steun geven, dus daar weet ik ook dat ik het niet van hoef te verwachten.
Vrienden weet ik soms ook niet, want of ik word genegeerd, of ik krijg nog meer ignorant berichten, dus dat is een beetje een coin toss wat voor reactie ik krijg.
Zus snapt eigenlijk mijn issues niet, want die heeft er sowieso nog moeite mee om het serieus te nemen en het te begrijpen.
Dusja ik deel vooral mijn issues op vp of ik probeer er zelf mee te dealen (wat ik eigenlijk niet kan).

Vind het sowieso echt lastig om naar mijn gevoel te luisteren en om hulp te vragen en al helemaal om mijn mentale gezondheid als prioriteit te zetten. Dus om bijvoorbeeld grote beslissingen te maken, zoals overstappen, ofzo dat zou ik mezelf denk ik nooit kunnen vergeven, omdat het gewoon voelt als opgeven en achteraf denk ik altijd van 'wrm ben ik niet gewoon doorgegaan'.

Ty bb (l)

Tim
Wereldberoemd

Tim schreef:

Eve schreef:

Tim schreef:

Eve schreef:
Weet dat je niet alleen bent in dit soort kutsituaties en als je ooit je frustaties kwijt wilt kan je me altijd mailen!

Ja ik plaats ze meestal ook op startalk, want dan kan iedereen gwn zelf bepalen of ze de tijd en energie hebben om erop te reageren, want wil zeg maar niemand echt verantwoordelijkheid geven om mij terug te mailen, want dat kan ik zelf ook soms heel slecht hebben als ik zelf ook niet echt in de mental space daarvoor zit. maar super bedankt voor het aanbod

Ik merk soms zelf dat het erg fijn kan zijn en het ook zeker belangrijk is om eerst iets even met jezelf te verwerken en even zelf de tijd te nemen om er echt mee bezig te zijn voordat je het met andere deelt anders is het mentaal echt te veel. Ik houd de startalks in iedergeval in de gaten en doe lekker rustig aan!

Ja, ik vind het ook echt lastig om te rusten of om even iets te verwerken ofzo, heb namelijk volgende week tentamen, dus ik kan voor mijn gevoel ook niet ademen, want ik moet constant door, door, door.

Ik ga denk ik nu gewoon even een mailtje sturen, de middag vrijnemen en dan eind van de middag even een planning maken. Dankjewel (l)

Anoniem
Popster

Evie schreef:

Tim schreef:

Eve schreef:

Tim schreef:
Ja ik plaats ze meestal ook op startalk, want dan kan iedereen gwn zelf bepalen of ze de tijd en energie hebben om erop te reageren, want wil zeg maar niemand echt verantwoordelijkheid geven om mij terug te mailen, want dat kan ik zelf ook soms heel slecht hebben als ik zelf ook niet echt in de mental space daarvoor zit. maar super bedankt voor het aanbod

Ik merk soms zelf dat het erg fijn kan zijn en het ook zeker belangrijk is om eerst iets even met jezelf te verwerken en even zelf de tijd te nemen om er echt mee bezig te zijn voordat je het met andere deelt anders is het mentaal echt te veel. Ik houd de startalks in iedergeval in de gaten en doe lekker rustig aan!

Ja, ik vind het ook echt lastig om te rusten of om even iets te verwerken ofzo, heb namelijk volgende week tentamen, dus ik kan voor mijn gevoel ook niet ademen, want ik moet constant door, door, door.

Ik ga denk ik nu gewoon even een mailtje sturen, de middag vrijnemen en dan eind van de middag even een planning maken. Dankjewel

Natuurlijk en goed bezig!!

Tim
Wereldberoemd

Tim schreef:

Eve schreef:

Tim schreef:

Eve schreef:
Ik was zelfs bijna niet overgegaan door mijn afwezigheid terwijl nogmaals EEN VAN DE BESTE CIJFERS VAN DE HELE AFDELING. Maar nee afwezigheid met een verklaring dat is toch echt wel een probleempje hoor... en kan je toch niet het vaker proberen, en overdrijf je niet een beetje? Weet je zeker dat je niet gewoon naar school kan komen? Ik jankend in mijn bed moeite met ademen in een volle 8 uur lange paniekaanval op het punt om flauw te vallen van de vermoeidheid, uhm nee dat kan ik niet.

Ja, waarom is aanwezigheid zo'n belangrijk ding, als je met thuiswerk letterlijk hoge cijfers haalt OP HUN EIGEN GEMAAKTE TOETSEN?

Mijn zus moest ook van der HBO af, omdat ze niet meekon naar de VERPLICHTE kampweek, terwijl ze een verklaring van de huisarts heeft dat ze chronische vermoeidheidssyndroom heeft. Where is the logic.

Oh yikes jeetje dat is echt belachelijk. Ik had veel ambities om zelf verder te studeren en die zijn echt gewoon een beetje kapot gemaakt door het abelism dat het educatiesysteem heeft. Het heeft er ook voor gezorgd dat ik gewoon nu eigenlijk een heel gedeelte van mijn leven opnieuw moet over gaan denken. Heb echt geluk dat ik tenminste mijn opleiding net aan af heb kunnen maken want dat was ook echt aan het randje uiteindelijk en daarin had ik wel geluk dat corona er ineens was.

Sowieso vind ik het echt heel fijn dat ik op vp gewoon een community heb waar er mensen zijn die een beetje in hetzelfde schuitje zitten, want in het dagelijks leven heb ik dat eigenlijk niet. Maar het feit dat er iemand is die hetzelfde heeft, geeft voor mij al het gevoel dat ik in ieder geval niet alleen ben weetje. Maar precies, ik doe nu uni en ik zou heel graag een master willen doen en echt in het klinische veld willen gaan werken, maar ik begin steeds meer mijn twijfels te trekken of dat wel haalbaar is gezien die pusback die ik krijg op wie ik ben als persoon en niet eens mijn kunnen.

Tim
Wereldberoemd

Tim schreef:

Eve schreef:

Tim schreef:

Eve schreef:
Ik merk soms zelf dat het erg fijn kan zijn en het ook zeker belangrijk is om eerst iets even met jezelf te verwerken en even zelf de tijd te nemen om er echt mee bezig te zijn voordat je het met andere deelt anders is het mentaal echt te veel. Ik houd de startalks in iedergeval in de gaten en doe lekker rustig aan!

Ja, ik vind het ook echt lastig om te rusten of om even iets te verwerken ofzo, heb namelijk volgende week tentamen, dus ik kan voor mijn gevoel ook niet ademen, want ik moet constant door, door, door.

Ik ga denk ik nu gewoon even een mailtje sturen, de middag vrijnemen en dan eind van de middag even een planning maken. Dankjewel

Natuurlijk en goed bezig!!

Yes, en jij hartstikke bedankt voor je reacties, ik ben in ieder geval weer een beetje gekalmeerd en ik kan weer doorademen (l)

Anoniem
Popster

Evie schreef:

Tim schreef:

Eve schreef:

Tim schreef:
Ja, waarom is aanwezigheid zo'n belangrijk ding, als je met thuiswerk letterlijk hoge cijfers haalt OP HUN EIGEN GEMAAKTE TOETSEN?

Mijn zus moest ook van der HBO af, omdat ze niet meekon naar de VERPLICHTE kampweek, terwijl ze een verklaring van de huisarts heeft dat ze chronische vermoeidheidssyndroom heeft. Where is the logic.

Oh yikes jeetje dat is echt belachelijk. Ik had veel ambities om zelf verder te studeren en die zijn echt gewoon een beetje kapot gemaakt door het abelism dat het educatiesysteem heeft. Het heeft er ook voor gezorgd dat ik gewoon nu eigenlijk een heel gedeelte van mijn leven opnieuw moet over gaan denken. Heb echt geluk dat ik tenminste mijn opleiding net aan af heb kunnen maken want dat was ook echt aan het randje uiteindelijk en daarin had ik wel geluk dat corona er ineens was.

Sowieso vind ik het echt heel fijn dat ik op vp gewoon een community heb waar er mensen zijn die een beetje in hetzelfde schuitje zitten, want in het dagelijks leven heb ik dat eigenlijk niet. Maar het feit dat er iemand is die hetzelfde heeft, geeft voor mij al het gevoel dat ik in ieder geval niet alleen ben weetje. Maar precies, ik doe nu uni en ik zou heel graag een master willen doen en echt in het klinische veld willen gaan werken, maar ik begin steeds meer mijn twijfels te trekken of dat wel haalbaar is gezien die pusback die ik krijg op wie ik ben als persoon en niet eens mijn kunnen.

Kan dit helemaal begrijpen! Al ben ik super dankbaar voor mijn begripvolle ouders in het dagelijks leven heb ik naast een geweldige vriendin met compleet andere maar ook wel meerdere stoornissen (maar die heeft extreme moeite om over dit soort dingen te praten), ook niet echt iemand waar ik erover kan praten die je echt kan begrijpen in dit soort situaties. Je krijgt dan toch vaak ook een beoordelende antwoord of staar van iemand en dat is gewoon zo vervelend.

Ik weet hoe je je voelt en ik zou zeggen aan het einde van de dag weet jij wat jij kan en niet en de grenzen die jij voor jezelf moet leggen of niet! Ik vind het zoiezo echt super knap dat je nu gewoon nog steeds uni doet en het uberhaupt aan het proberen bent.

Tim
Wereldberoemd

Tim schreef:

Eve schreef:

Tim schreef:

Eve schreef:
Oh yikes jeetje dat is echt belachelijk. Ik had veel ambities om zelf verder te studeren en die zijn echt gewoon een beetje kapot gemaakt door het abelism dat het educatiesysteem heeft. Het heeft er ook voor gezorgd dat ik gewoon nu eigenlijk een heel gedeelte van mijn leven opnieuw moet over gaan denken. Heb echt geluk dat ik tenminste mijn opleiding net aan af heb kunnen maken want dat was ook echt aan het randje uiteindelijk en daarin had ik wel geluk dat corona er ineens was.

Sowieso vind ik het echt heel fijn dat ik op vp gewoon een community heb waar er mensen zijn die een beetje in hetzelfde schuitje zitten, want in het dagelijks leven heb ik dat eigenlijk niet. Maar het feit dat er iemand is die hetzelfde heeft, geeft voor mij al het gevoel dat ik in ieder geval niet alleen ben weetje. Maar precies, ik doe nu uni en ik zou heel graag een master willen doen en echt in het klinische veld willen gaan werken, maar ik begin steeds meer mijn twijfels te trekken of dat wel haalbaar is gezien die pusback die ik krijg op wie ik ben als persoon en niet eens mijn kunnen.

Kan dit helemaal begrijpen! Al ben ik super dankbaar voor mijn begripvolle ouders in het dagelijks leven heb ik naast een geweldige vriendin met compleet andere maar ook wel meerdere stoornissen (maar die heeft extreme moeite om over dit soort dingen te praten), ook niet echt iemand waar ik erover kan praten die je echt kan begrijpen in dit soort situaties. Je krijgt dan toch vaak ook een beoordelende antwoord of staar van iemand en dat is gewoon zo vervelend.

Ik weet hoe je je voelt en ik zou zeggen aan het einde van de dag weet jij wat jij kan en niet en de grenzen die jij voor jezelf moet leggen of niet! Ik vind het zoiezo echt super knap dat je nu gewoon nog steeds uni doet en het uberhaupt aan het proberen bent.

Ja, mijn ouders geven dan gewoon geen reactie, of: 'ben je klaar?', want dan kan de netflix aflevering weer van pauze. Bij mijn zus is het dan dat ik 'zeur' en mijn vrienden kiezen soms de kant van de andere mensen die mij juist triggeren. Dus in dat opzicht is vp soms wel echt mijn safe space.

Maar dat is ook nog het dingetje, ik weet niet wie ik ben en wat ik kan en waar mijn grenzen liggen, en als ik dat wel weet, dan twijfel ik daarover of kan ik dat gevoel helemaal niet aanvoelen. Dat maakt mij ook zo anxious, wat niks is zeker.

Nawh dankjewel (l)

. Ik doe juist probleemgericht onderwijs, voor de kleine groepen, maar toen ik het uitlegde aan mijn psycholoog zei de dat de studie echt een ADHD-hel was en dat gaf mij wel heel erg het gevoel dat ik goed bezig was, ipv dat ik eigenlijk achterloop.

Anoniem
Popster

Evie schreef:

Tim schreef:

Eve schreef:

Tim schreef:
Sowieso vind ik het echt heel fijn dat ik op vp gewoon een community heb waar er mensen zijn die een beetje in hetzelfde schuitje zitten, want in het dagelijks leven heb ik dat eigenlijk niet. Maar het feit dat er iemand is die hetzelfde heeft, geeft voor mij al het gevoel dat ik in ieder geval niet alleen ben weetje. Maar precies, ik doe nu uni en ik zou heel graag een master willen doen en echt in het klinische veld willen gaan werken, maar ik begin steeds meer mijn twijfels te trekken of dat wel haalbaar is gezien die pusback die ik krijg op wie ik ben als persoon en niet eens mijn kunnen.

Kan dit helemaal begrijpen! Al ben ik super dankbaar voor mijn begripvolle ouders in het dagelijks leven heb ik naast een geweldige vriendin met compleet andere maar ook wel meerdere stoornissen (maar die heeft extreme moeite om over dit soort dingen te praten), ook niet echt iemand waar ik erover kan praten die je echt kan begrijpen in dit soort situaties. Je krijgt dan toch vaak ook een beoordelende antwoord of staar van iemand en dat is gewoon zo vervelend.

Ik weet hoe je je voelt en ik zou zeggen aan het einde van de dag weet jij wat jij kan en niet en de grenzen die jij voor jezelf moet leggen of niet! Ik vind het zoiezo echt super knap dat je nu gewoon nog steeds uni doet en het uberhaupt aan het proberen bent.

Ja, mijn ouders geven dan gewoon geen reactie, of: 'ben je klaar?', want dan kan de netflix aflevering weer van pauze. Bij mijn zus is het dan dat ik 'zeur' en mijn vrienden kiezen soms de kant van de andere mensen die mij juist triggeren. Dus in dat opzicht is vp soms wel echt mijn safe space.

Maar dat is ook nog het dingetje, ik weet niet wie ik ben en wat ik kan en waar mijn grenzen liggen, en als ik dat wel weet, dan twijfel ik daarover of kan ik dat gevoel helemaal niet aanvoelen. Dat maakt mij ook zo anxious, wat niks is zeker.

Nawh dankjewel

. Ik doe juist probleemgericht onderwijs, voor de kleine groepen, maar toen ik het uitlegde aan mijn psycholoog zei de dat de studie echt een ADHD-hel was en dat gaf mij wel heel erg het gevoel dat ik goed bezig was, ipv dat ik eigenlijk achterloop.

Hiermee heb ik echt hulp gevonden in het mentale gezondheid systeem. Al heb ik daar ook wel echt trails en errors in gehad, toen ik eenmaal een goede hulpverlener vond bij het AMC Amsterdam heeft dat mij echt enorm geholpen om daar beter mee om te kunnen gaan. Ik hoop dat je een fijne plek hebt bij je psycholoog!

Daarnaast wat mij echt gigantisch heeft geholpen qua mijn paniek levels beter onder controle kunnen houden vooral tijdens paniekaanvallen is meditatie. Ik weet dat het niet voor iedereen is maar ik dacht sinds het mij echt heeft geholpen dat het een goed punt is om op te brengen. Als is het letterlijk plat op je bed liggen met meditatie muziek en ademhalingsoefeningen doen. Dat maakt voor mij echt een gigantisch verschil.

Ook de mantra ''Leef in het nu'' vind ik zelf erg rustgevend. Als je alleen maar in het verleden leeft dan ben je vaak verdrietig en als je alleen maar in de toekomst leeft ben je vaak gestrest. Maar als je in het nu leeft dan leef je in een neutrale zone waar je zelf invloed over hebt!

Anoniem
Wereldberoemd

Jeannie schreef:

Tim schreef:
Ik had zo in mijn werkgroep gezegd dat ik door mijn wekker heen ben geslapen, zegt zo'n gast 'classic'.

Bitch houd je ignorant ass mouth, heb gwn mijn medicatie genomen, ben op tijd naar bed gegaan en had mijn wekker een uur voor de werkgroep gezet. You don't know me.

EDIT: ander meisje zegt: 'lekker uitgeslapen'

Girl...

Waaat!!! Sociaal gebeuren maar niet heus.
Waar is Karma is het t nodig hebt?

Lieverd, wat er ook gebeurt, kies voor jezelf. (Maar je wist vast al dat ik daar zo over denk)

Anoniem
Popster

SalviaDivinorum schreef:

Tim schreef:

SalviaDivinorum schreef:

Tim schreef:
Ja ik zet nog mijn wekker om 8 omdat ik om 9 mijn werkgroep heb en dan word ik pas wakker om 9:30, terwijl je maar 15min te laat mag zijn.

Twijfel ook gwn echt of ik niet beter kan overstappen naar een andere uni, want ik heb niks aan een bachelor als ik dood onder een burg lig.

omg echt zo kut dit ):

Bespreek je dit soort twijfels met mensen in je omgeving (ouders? je zus? vrienden?) want ik lees vaker dat je echt veel stress en zorgen hebt om je studie en dat is niet oké en dit hou je niet lang vol. Denk echt om jezelf

je (mental) health is 1000x belangrijker dan een goed cijfer of een goede studie of wat dan ook hè. Ik weet niet of de mensen in je omgeving er ook over denken (kan nogal veel druk geven als dat niet het geval is) maar het is wel écht zo, jouw welbevinden is altijd nr 1 en de rest komt allemaal daarna pas. En je mag altijd appen of mailen als je wil praten!

Mijn ouders die zijn niet echt invested, dus ik geef ze af en toe updates, maar het is niet alsof zij echt steun geven, dus daar weet ik ook dat ik het niet van hoef te verwachten.
Vrienden weet ik soms ook niet, want of ik word genegeerd, of ik krijg nog meer ignorant berichten, dus dat is een beetje een coin toss wat voor reactie ik krijg.
Zus snapt eigenlijk mijn issues niet, want die heeft er sowieso nog moeite mee om het serieus te nemen en het te begrijpen.
Dusja ik deel vooral mijn issues op vp of ik probeer er zelf mee te dealen (wat ik eigenlijk niet kan).

Vind het sowieso echt lastig om naar mijn gevoel te luisteren en om hulp te vragen en al helemaal om mijn mentale gezondheid als prioriteit te zetten. Dus om bijvoorbeeld grote beslissingen te maken, zoals overstappen, ofzo dat zou ik mezelf denk ik nooit kunnen vergeven, omdat het gewoon voelt als opgeven en achteraf denk ik altijd van 'wrm ben ik niet gewoon doorgegaan'.

Ty bb

Zijn je ouders niet invested omdat je ze er niet bij betrekt of omdat ze dat ook niet willen zijn? Denk je dat ze open staan om je te helpen en met je mee te denken? (mijn ouders zijn ook niet invested, maar dat ligt meer aan mezelf dan m'n ouders; maar kan me wel voorstellen dat er ook ouders zijn die daar gewoon best slecht in zijn)

Zeg je tegen vrienden/zus ook dat je vind dat ze soms kut terugreageren? (Misschien iets als: "dit is wel iets waar ik nu mee zit en door jouw reactie voel ik me onbegrepen" --> spreek mensen aan op gedrag ipv dat je probeert goed te praten / uit te leggen waarom jij je ergens kut over voelt, want je hebt het recht je ergens kut over te voelen en hoeft je daar niet over te verantwoorden) want kan me wel voorstellen dat als ze kut reageren dat je je juist nog kutter voelt en je dan in zo'n negatieve spiraal terecht komt. Maar als je het nooit aangeeft, dan blijf je wel dat probleem houden, terwijl als je het aankaart, je ze ook de kans geeft om wel fatsoenlijk te reageren of sorry te zeggen voor hun kutreactie (en een kutreactie komt niet altijd voort uit dat mensen vinden dat je zeurt of dat je je aanstelt hè, kan ook komen dat ze zelf niet lekker in hun vel zitten, of dat ze niet doorhebben hoe veel impact iets op jou heeft omdat dezelfde situatie voor hun misschien niet zo zou voelen)

Het is wel belangrijk om soms gewoon je zorgen en frustraties te kunnen delen, want dat helpt je ook om te relativeren en zorgen beetje uit je hoofd te krijgen. En vp is daar wel chill voor soms, maar het is ook belangrijk om in het echt die mensen te hebben.

En grote beslissingen maken is sowieso doodeng man, ik kan je niet echt tips voor geven, maar stoppen en iets anders gaan doen is niet opgeven, dat zijn dingen die gewoon bij het leven horen en zegt niet zo veel over wie jij bent en wat je kan. En daarbij leef je voor jezelf en voor niemand anders!

Tim
Wereldberoemd

Tim schreef:

Eve schreef:

Tim schreef:

Eve schreef:
Kan dit helemaal begrijpen! Al ben ik super dankbaar voor mijn begripvolle ouders in het dagelijks leven heb ik naast een geweldige vriendin met compleet andere maar ook wel meerdere stoornissen (maar die heeft extreme moeite om over dit soort dingen te praten), ook niet echt iemand waar ik erover kan praten die je echt kan begrijpen in dit soort situaties. Je krijgt dan toch vaak ook een beoordelende antwoord of staar van iemand en dat is gewoon zo vervelend.

Ik weet hoe je je voelt en ik zou zeggen aan het einde van de dag weet jij wat jij kan en niet en de grenzen die jij voor jezelf moet leggen of niet! Ik vind het zoiezo echt super knap dat je nu gewoon nog steeds uni doet en het uberhaupt aan het proberen bent.

Ja, mijn ouders geven dan gewoon geen reactie, of: 'ben je klaar?', want dan kan de netflix aflevering weer van pauze. Bij mijn zus is het dan dat ik 'zeur' en mijn vrienden kiezen soms de kant van de andere mensen die mij juist triggeren. Dus in dat opzicht is vp soms wel echt mijn safe space.

Maar dat is ook nog het dingetje, ik weet niet wie ik ben en wat ik kan en waar mijn grenzen liggen, en als ik dat wel weet, dan twijfel ik daarover of kan ik dat gevoel helemaal niet aanvoelen. Dat maakt mij ook zo anxious, wat niks is zeker.

Nawh dankjewel

. Ik doe juist probleemgericht onderwijs, voor de kleine groepen, maar toen ik het uitlegde aan mijn psycholoog zei de dat de studie echt een ADHD-hel was en dat gaf mij wel heel erg het gevoel dat ik goed bezig was, ipv dat ik eigenlijk achterloop.

Hiermee heb ik echt hulp gevonden in het mentale gezondheid systeem. Al heb ik daar ook wel echt trails en errors in gehad, toen ik eenmaal een goede hulpverlener vond bij het AMC Amsterdam heeft dat mij echt enorm geholpen om daar beter mee om te kunnen gaan. Ik hoop dat je een fijne plek hebt bij je psycholoog!

Daarnaast wat mij echt gigantisch heeft geholpen qua mijn paniek levels beter onder controle kunnen houden vooral tijdens paniekaanvallen is meditatie. Ik weet dat het niet voor iedereen is maar ik dacht sinds het mij echt heeft geholpen dat het een goed punt is om op te brengen. Als is het letterlijk plat op je bed liggen met meditatie muziek en ademhalingsoefeningen doen. Dat maakt voor mij echt een gigantisch verschil.

Ook de mantra ''Leef in het nu'' vind ik zelf erg rustgevend. Als je alleen maar in het verleden leeft dan ben je vaak verdrietig en als je alleen maar in de toekomst leeft ben je vaak gestrest. Maar als je in het nu leeft dan leef je in een neutrale zone waar je zelf invloed over hebt!

Deze helpt me eigenlijk alleen met plannen wat echt 10% van mijn issues is, maar it's something. Ik ga in de vakantie daaraan werken, want nu heb ik niet eens de tijd om het plannen in te plannen haha.

Ik wil heel graag mediteren, ik heb ook de headspace app, maar op de momenten dat ik het nodig heb, grijp ik eerder naar andere dingen dan mediteren. Ik wil dat zo graag hebben als automatisme, maar het zit gwn niet in mijn systeem en dat vind ik zo lastig, want op het moment dat ik het nodig heb, heb ik zeg maar niet de energie om ook nog eens iets te doen wat buiten mijn automatisme zit, ook al is het wel het beste voor mij. If you know what I mean.

Ja dat in het nu leven vind ik echt nog wel heel lastig om te doen, en dat lukt me ook niet uit mezelf. Ik vind dat echt onmogelijk lastig om zonder hulpmiddelen te doen.

Hoe doe jij dat zeg maar?

Tim
Wereldberoemd

Tim schreef:

SalviaDivinorum schreef:

Tim schreef:

SalviaDivinorum schreef:
omg echt zo kut dit ):

Bespreek je dit soort twijfels met mensen in je omgeving (ouders? je zus? vrienden?) want ik lees vaker dat je echt veel stress en zorgen hebt om je studie en dat is niet oké en dit hou je niet lang vol. Denk echt om jezelf

je (mental) health is 1000x belangrijker dan een goed cijfer of een goede studie of wat dan ook hè. Ik weet niet of de mensen in je omgeving er ook over denken (kan nogal veel druk geven als dat niet het geval is) maar het is wel écht zo, jouw welbevinden is altijd nr 1 en de rest komt allemaal daarna pas. En je mag altijd appen of mailen als je wil praten!

Mijn ouders die zijn niet echt invested, dus ik geef ze af en toe updates, maar het is niet alsof zij echt steun geven, dus daar weet ik ook dat ik het niet van hoef te verwachten.
Vrienden weet ik soms ook niet, want of ik word genegeerd, of ik krijg nog meer ignorant berichten, dus dat is een beetje een coin toss wat voor reactie ik krijg.
Zus snapt eigenlijk mijn issues niet, want die heeft er sowieso nog moeite mee om het serieus te nemen en het te begrijpen.
Dusja ik deel vooral mijn issues op vp of ik probeer er zelf mee te dealen (wat ik eigenlijk niet kan).

Vind het sowieso echt lastig om naar mijn gevoel te luisteren en om hulp te vragen en al helemaal om mijn mentale gezondheid als prioriteit te zetten. Dus om bijvoorbeeld grote beslissingen te maken, zoals overstappen, ofzo dat zou ik mezelf denk ik nooit kunnen vergeven, omdat het gewoon voelt als opgeven en achteraf denk ik altijd van 'wrm ben ik niet gewoon doorgegaan'.

Ty bb

Zijn je ouders niet invested omdat je ze er niet bij betrekt of omdat ze dat ook niet willen zijn? Denk je dat ze open staan om je te helpen en met je mee te denken? (mijn ouders zijn ook niet invested, maar dat ligt meer aan mezelf dan m'n ouders; maar kan me wel voorstellen dat er ook ouders zijn die daar gewoon best slecht in zijn)

Zeg je tegen vrienden/zus ook dat je vind dat ze soms kut terugreageren? (Misschien iets als: "dit is wel iets waar ik nu mee zit en door jouw reactie voel ik me onbegrepen" --> spreek mensen aan op gedrag ipv dat je probeert goed te praten / uit te leggen waarom jij je ergens kut over voelt, want je hebt het recht je ergens kut over te voelen en hoeft je daar niet over te verantwoorden) want kan me wel voorstellen dat als ze kut reageren dat je je juist nog kutter voelt en je dan in zo'n negatieve spiraal terecht komt. Maar als je het nooit aangeeft, dan blijf je wel dat probleem houden, terwijl als je het aankaart, je ze ook de kans geeft om wel fatsoenlijk te reageren of sorry te zeggen voor hun kutreactie (en een kutreactie komt niet altijd voort uit dat mensen vinden dat je zeurt of dat je je aanstelt hè, kan ook komen dat ze zelf niet lekker in hun vel zitten, of dat ze niet doorhebben hoe veel impact iets op jou heeft omdat dezelfde situatie voor hun misschien niet zo zou voelen)

Het is wel belangrijk om soms gewoon je zorgen en frustraties te kunnen delen, want dat helpt je ook om te relativeren en zorgen beetje uit je hoofd te krijgen. En vp is daar wel chill voor soms, maar het is ook belangrijk om in het echt die mensen te hebben.

En grote beslissingen maken is sowieso doodeng man, ik kan je niet echt tips voor geven, maar stoppen en iets anders gaan doen is niet opgeven, dat zijn dingen die gewoon bij het leven horen en zegt niet zo veel over wie jij bent en wat je kan. En daarbij leef je voor jezelf en voor niemand anders!

Mijn ouders hadden al in groep zes opgegeven en sindsdien als ik om hulp vraag, dan zeggen ze dat ze dat niet meer willen, omdat ze dat al hadden opgegeven. Ik heb dus eigenlijk ook niet echt geleerd om om hulp te vragen, omdat ik dat nooit heb kunnen doen met hun, dus het feit dat ik bij een psycholoog loop (als is dit echt al de 11e ofzo) is voor mij echt een personal victory op zich.

Yep, maar ipv luisteren willen ze uitleggen waarom ze zeggen wat ze zeggen. Precies dat laat me inderdaad nog kutter voelen en nog dieper in een negatieve spiraal duwen. Maar over dat sorry zeggen hoef ik me niet druk te maken, want dat zal ik sowieso niet krijgen.

Ik snap echt 100% wat je bedoelt, maar ik heb in het echt geen mensen waar ik naartoe kan komen. Mijn gezin de begrijpt het niet, is teveel bezig met hunzelf of hebben hun eigen dingen om druk over te maken. Mijn enige 2 vrienden, is eentje gewoon heel lastig om daarover te praten, omdat die dit soort dingen lastig vindt om te begrijpen en de ander is heel druk en begrijpt niet dat ze soms JUIST mijn trigger is als ik het haar uitleg.

Dat is wel waar, maar ik denk dat ik gewoon eig door moet gaan, want ik ga echt spijt krijgen als ik kap. Ik moet denk ik gewoon doorgaan en als het me een extra jaartje kost, is dat beter dan opnieuw begin bij een andere uni. Ik ben eigenlijk al zover gekomen en ik heb al zover gedaan op deze uni dat het zonde is, om dat weg te gooien zeg maar.

Anoniem
Wereldberoemd

PurpleViolet schreef:
De reacties van je medestudenten, mogelijke toekomstige psychologen zijn wel beangstigend. Je zou al helemaal geen hulp meer willen vragen.

Als ik psychologie gedaan had dan zou ik je echt helpen, maar met chemie gaat dat niet. Ik hoop voor je dat het goed komt en dat er een mogelijke verzachting komt, desnoods op de punten die voor die taak gegeven worden.

En 100% aanwezigheid is sws erg. Bij onze chemie labo's mocht je zelfs 2x te laat of ongewettigd afwezig zijn (wel met puntenaftrek) en dat zijn echt onze hoofdvakken... Dus dan is dit echt wel onzin van bij jullie.

Tim
Wereldberoemd

Tim schreef:

PurpleViolet schreef:
De reacties van je medestudenten, mogelijke toekomstige psychologen zijn wel beangstigend. Je zou al helemaal geen hulp meer willen vragen.

Als ik psychologie gedaan had dan zou ik je echt helpen, maar met chemie gaat dat niet. Ik hoop voor je dat het goed komt en dat er een mogelijke verzachting komt, desnoods op de punten die voor die taak gegeven worden.

En 100% aanwezigheid is sws erg. Bij onze chemie labo's mocht je zelfs 2x te laat of ongewettigd afwezig zijn (wel met puntenaftrek) en dat zijn echt onze hoofdvakken... Dus dan is dit echt wel onzin van bij jullie.

Nou dat dus!

Misschien kan je helpen met mijn chemische brein-balans, want voor mijn gevoel is dat echt schrikbarend afwijkend HAHAHAHA.

Wow defuq, jouw systeem klinkt idd echt fijner

Anoniem
Wereldberoemd

PurpleViolet schreef:

Tim schreef:

PurpleViolet schreef:
De reacties van je medestudenten, mogelijke toekomstige psychologen zijn wel beangstigend. Je zou al helemaal geen hulp meer willen vragen.

Als ik psychologie gedaan had dan zou ik je echt helpen, maar met chemie gaat dat niet. Ik hoop voor je dat het goed komt en dat er een mogelijke verzachting komt, desnoods op de punten die voor die taak gegeven worden.

En 100% aanwezigheid is sws erg. Bij onze chemie labo's mocht je zelfs 2x te laat of ongewettigd afwezig zijn (wel met puntenaftrek) en dat zijn echt onze hoofdvakken... Dus dan is dit echt wel onzin van bij jullie.

Nou dat dus!

Misschien kan je helpen met mijn chemische brein-balans, want voor mijn gevoel is dat echt schrikbarend afwijkend HAHAHAHA.

Wow defuq, jouw systeem klinkt idd echt fijner

Helaas niet want ik heb geen idee waarvan dat afhangt en je hebt zelfs kinda alles al geprobeerd van sporten tot gezonder eten. + Ik krijg je hoofd niet open dus ik kan er ook niets in gieten, sorry. (Sorry, mijn vreselijke humor kwam weer naar boven)

Al is een 0 wel enorm zwaar om erbij te hebben indien je ongewettigd afwezig bent, maar bij zoiets als jou zou je nog wat kunnen regelen met de prof voor wat in te halen. Ik heb wel een vriend die psychologie studeert, maar die heeft het ook helaas druk dus die kan ik niet om hulp vragen.