Couture schreef:Cinderella schreef:Couture schreef:
Dat is zooooo mega belangrijk tho, en ik ben blij voor je dat je dat hebt kunnen vinden! Heb zelf namelijk een tijd een studie gedaan die uiteindelijk totaal niet bij me paste en het sloopt je compleet. Dus ik hoop echt dat het goed gaat! Als ik het zo hoor moet dat ook wel
En ik zal het in gedachten houden, thanks! Dat is ook het ding met niet snel open zijn; andere mensen in mijn omgeving weten het niet. En dan is het best lastig om te zeggen dat je naar een psycholoog gaat bijvoorbeeld, zeker als mn ouders de medische rekeningen betalen
Zo herkenbaar!! Met het uitstellen voel je de stress niet en is het even alsof alles goed is, maar als het moment dan daar is dat je écht wat moet gaan doen en je eigenlijk te weinig tijd hebt, dan stort opeens alles in en komt de paniek als een klap op je hoofd. Nog steeds geen oplossing voor gevonden helaas :c
Dankjewel!
Praat je ooit wel eens met je ouders? Het is in mijn ogen helemaal niet gek om eens met een psycholoog te willen praten. Iedereen heeft struggles.
JA! All the way. We zijn hier zo hetzelfde in en het is ZO kut. Ik gun het echt niemand.
Ik praat eigenlijk vooral met vrienden en amper met mn ouders, over lastige onderwerpen dan. Want ik hou van mn ouders en ben echt blessed dat ik ze heb, want ze zijn top, maar we zijn allemaal van het wegstoppen en zelf afhandelen, dus ben ik meer naar vrienden toegetrokken. Ze weten bijvoorbeeld niet dat depressief was en hoe depressief ik ook was, dat heb ik enkel later pas tegen een paar mensen kunnen vertellen.
Nee precies! Zelfs je ergste vijand niet, want je maakt jezelf helemaal gek ermee. Ik heb rond deadlines ook het gevoel alsof de wereld ineen stort ofzo? Terwijl het 'maar een tentamen' of iets is, maar op zo'n moment is dat het enige en het belangrijkste wat ik zie, en mag het gewoon niet mis gaan.
We should do something about it haha, want het is niet best
Dat lijkt me ook wel lastig, dat je dat niet kan of wil delen. Denk je dat ze negatief zouden reageren?