FEMME schreef:
De laatste keer dat ik iets ''serieus'''met iemand had was denk ik een half jaar geleden. Ik begin even bij het begin.
Ik leerde hem kennen op de verjaardag van mijn toenmalige soulmate. De hele kamer zat vol met vrienden, het was heel gezellig. Mijn vriendin vertelde mij van te voren dat er een vriend van haar vriend bleef slapen (ik bleef ook slapen) maar dat ik sowieso samen met haar zou slapen en dat de boys samen op de bank gingen slapen.
But no. Toen hij binnen kwam keek de hele kamer naar hem. Hij was knap wow hey niet normaal. Na een paar gesprekken met hem op het balkon (ik rookte toen best wel veel) klikte het goed en toen besloten we dat we samen zouden slapen. Zo cute.
Daarna hebben wij elkaar nog een paar keer gezien, samen met een groep maar ook los van een groep vrienden. Hij was knap maar naar mate ik hem beter leerde kennen was het hem toch niet helemaal. Wij stonden heel anders in het leven: ik had een duidelijk doel in het leven en hij klootte eigenlijk maar wat aan.
Hij had contact met andere meiden want hij gamede heel veel en ik was totaal niet jaloers. Ook niet toen hij vertelde dat hij ze ook wel eens in het echt zag. Ik had 0,0% jaloezie in mij zitten. Toen voelde ik al dat dat niet helemaal normaal is.
Hier begint het ''dump'' stukje
Ik heb hem gedumpt. Maar ook omdat hij onzeker was en heel wispelturig, ik kan daar niet mee omgaan. Het ene moment wilde hij de hele tijd knuffelen, dan mocht ik hem ineens niet meer aanraken (?), dan wilde hij het één, dan wilde hij het ander, dan kreeg hij weer spijt etc. Hij zocht nog veel contact met mij en ik heb nog steeds het idee dat mijn toenmalige vriendengroep mij dat kwalijk neemt. Ik spreek nu niemand meer van hen.
Hij appte mij toen een maand later dat het hem speet, dat hij meer zijn best zou doen en dat hij in een depressie geraakt was nadat ik hem verliet. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat hij niet meer bij mij hoeft aan te kloppen. Hard, maar iemand aan het lijntje houden is harder.