Xypoqu schreef:Dwi schreef:
ik snap dat gevoel van janken van dankbaarheid wel, heb dat altijd bij mn hond maar dat is dan meer ook door het besef dat ik die kwijt ga raken omdat honden niet zo oud worden. en dat is bij jou denk ook miss het geval geweest van dat je bang was om hem kwijt te raken en dat je daarom zo dankbaar was voor de momenten die je met m had.
en je bent gewoon nog niet over 'm heen zo te lezen, dus gun jezelf de tijd. uiteindelijk kom je er sterker en zelfverzekerder uit en besef je dat er nog meer vissen in de zee zijn. en miss als je met vragen zit helpt het om contact op te nemen met hem zodat je t uit je hoofd kan zetten?
plus hier houd ik mezelf altijd aan vast: je hebt meerdere soulmates er is niet 1 iemand die perfect bij jou past.
jaa dat eerste herken ik idd! en het is echt een twee strijd voor me want ik wil super graag door en soms voel ik heel veel woede voor hem en ben ik ook blij dat het dan niks is geworden. maar dan klopt er weer iemand op mn schouder en ik word er gek van.
contact opnemen durf ik niet aangezien toen die me had gedumpt specifiek had gezegd niks meer van mij te willen horen want dat was beter voor mij zei die lmao zovan dat bepaal ik alsnog zelf?
ja met dat contact opnemen herken ik van een vriendin heel raar dat jongens dat doen. maar anders app je 'm gewoon en zeg je ik zit eigenlijk nog met wat vragen en ik kan niet echt doorgaan als ik daar geen antwoord op heb. dat je aangeeft dat je dat nodig hebt om 't af te sluiten?