firewall schreef:
Mijn oma was ziek, ze dachten dat ze een longontsteking had (kreeg daar ook steeds antibiotica kuren voor). Na een aantal weken werden de klachten er niet minder op (stikkend gevoel had ze). Toen de dokter kwam bij haar thuis, was mijn tante gekomen om aan te dringen dat het niet zo langer mee kan en dat ze echt naar het ziekenhuis moet. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen moest ze gelijk onder allerlei scans, daarin kwam uit dat ze kanker had. De dokter zei tegen haar, mevrouw u heeft maanden/weken te leven. Toen we in het ziekenhuis aankwamen bij mijn oma, begon ze te huilen "over dat ze nog niet wilde gaan". In het ziekenhuis heeft ze ongeveer 1,5 week gelegen, tot dat ze naar een hospice mocht. Iedere dag was ik bij haar. Op een geven moment kon ze niet goed meer praten, eten ging niet (ik moest haar ijs voeren). Het moeilijkste vond ik is dat het proces nu omgekeerd was. Ze takelde steeds af, en begon te schreeuwen van de pijn. De laatste dag was ik bij haar, had zelf totaal geen besef van wat er aan de hand was. Op die dag gebeurde er iets waardoor ze haar in slaap moesten brengen. Langzaam stierf ze voor mijn neus (toen ze ging was ik er net niet bij). De dokter heeft uiteindelijk wel toegegeven dat hij fouten heeft gemaakt, en ook zijn excuus aangeboden. In veel opzichten leken mijn oma en ik op elkaar. Dit heeft me heel veel veranderd. Ergens ben ik dankbaar dat ik het heb mee kunnen maken, al heb ik het wel als moeilijk ervaren. Op het moment zelfs zorg je natuurlijk voor die persoon, de emotionele klap komt pas achteraf. Heb er af en toe nog wel moeite mee, al ben ik me steeds meer van bewust dat ik de dood misschien wel niet moet zien als iets negatiefs (dat het ergens beter is).
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.
Algemeen < Algemeen Eerste | Vorige | Pagina: 
18
Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld
Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
