Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Terwijl er door al mijn vrienden het (voor mijn gevoel) onmogelijke van mij word geëist(??). En stiekem heb ik jullie hulp nodig omdat jullie naar mijn verhaal kunnen luisteren zonder mij te kennen en zonder dat ik jullie ken. Even lekker anoniem 
Â
Ik hoor ook graag jouw'n verhaal als je die na mijn sh!tload aan tekst nog kwijt wil!
Het komt er eigenlijk op neer dat ik al mijn vrienden teleur lijk te stellen, terwijl mijn vrienden op hun beurt niet mijn situatie lijken te kunnen begrijpen. Ik doe momenteel een universiteit studie die aan wordt geduid als HBO, maar wat het dus niet is. Hoe dit mag in het huidige schoolsysteem van NL? Geen idee, maar ondanks dat het (volgens mijn vrienden) wel een heel sterk verhaal lijkt te zijn is het toch echt waar. In mijn eerste jaar was de druk en stress zo hoog dat ik te kampen had met mijn eerste stress- en angst aanvallen. Mijn immuun systeem werd zo zwak dat een virusje mij het ziekenhuis in had geholpen. Daarna toch besloten door te gaan, want ik was vastberaden om deze studie te halen. Ik wou en moest wel... (Dit is een heel ander verhaal, daar ga ik nu maar even niet op in
).Â
De docenten blijven zeggen;
'Stop maar, je kan er niks van.', 'Als je zo slecht presteert moet je maar naar het MBO',
'De Duisters in de klas zijn zo goed, waarom zijn jullie Nederlanders dan zo slecht?',
'Je stelt je aan.', 'Jullie verdienen op deze manier geen diploma.' etc. etc..
He "grappige" is: bijna iedere (Nederlandse) student stopt in het eerste jaar. Van de overgebleven studenten stopt ongeveer 70-80% voor het behalen van hun diploma, met als grootste reden (wat een verassing); uitval door achterstand. Hoe komt die achterstand? Lees nogmaals de opmerkingen die gemaakt worden door studenten, tel daar een te hoog niveau bij op en voeg daar nog even een nare sfeer en een beraad die niet naar haar studenten luisteren aan toe. Daarbij hebben we meerdere malen geprobeerd de ombudsman en dergelijke erbij te halen, maar elke partij zegt hetzelfde; dit is onbegonnen zaak, geef het maar op.Â
Alles goed en wel, alles kut, alles naar de tering, en toch moet je door. Want ja, wie stopt er nou na 4 of 5 jaar studeren? Dan ga je toch door voor dat diploma, ondanks dat je er aan onderdoor gaat. Begrijp me niet verkeerd, toen ik later in de studie een burn-out kreeg werd ik op zich wel begrepen door de meesten, maar dat verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer de burn-out voorbij is. Maar het probleem is niet opgelost, toch? De druk is er nog steeds, de stress is nog even hoog, het perfectionisme word vooralsnog geëist. Dit zien mensen alleen niet. Ze zien weer het vrolijke meisje als voorheen, dus alles is weer goed.
En dan krijg ik de volgende opmerkingen:Â
'Wat jammer dat je niet kon komen, het was zo gezellig!'Â -> omdat ik een verslag af moest schrijven, en daar ben ik vanaf het ontbijt tot aan naar bed gaan mee bezig. Meerdere weken.
'Ik snap het niet, hoezo kan ik mijn project combineren met andere projecten en daarna nog werken en een vervolgstudie voorbereiden?' -> omdat de studie al 10-12u per dag van mij eist (?!), en dan hebben we het over 1 verslag. Onbegrijpelijk? Ja, vinden wij ook.
'Het is maar 1x naar de bios, waarom kun je dat niet betalen maar het reizen wel?' -> omdat ik moet reizen naar mijn school om een uitgeprint kopie in persoon in te leveren, want dat moet. Tja, dat kost mij 2.5 keer naar de bioscoop, dan is de grap er wel van af.Â
Nouja, ga zo maar door.
Al met al word ik gewoon niet begrepen en daardoor blijf ik mensen teleur stellen. Vrienden vinden het jammer en raken geërgerd omdat ik niet kan komen, omdat ik financieel niet bij kan dragen aan cadeautjes, omdat ik afzeg met een nutteloze reden (want de rede "studie" word soms niet eens meer geaccepteerd). De enige vrienden die mij lijken te begrijpen zijn mijn klasgenoten, en die kampen met precies hetzelfde probleem. En ik zelf zit in de avond thuis met tranen in mijn ogen omdat ik zo graag met mijn maatjes wat wil doen, en omdat mijn maatjes dit jammer vinden en ik hun dat gevoel niet wil geven. omdat ik weet dat ze dit niet leuk vinden, ondanks dat sommigen zeggen 'Nouja volgende keer beter' (waar eerst nog hoop in doorklonk, en dat tegenwoordig niet meer het geval lijkt te zijn).
Misschien begrijpen sommige van mijn vrienden het wel, ik weet het niet, ze laten het in ieder geval niet meer blijken. Hell, ze laten juist het tegenovergestelde blijken. En ik kan het ze maar niet duidelijk maken. Ik ga er kapot aan eigenlijk, maar als ik probeer uit te leggen hoeveel de studie van me eist komt het allombekende 'Ja maar in mijn situatie [reden]....'. En dan brokkel ik van binnen weer een stukje af.Â
Mijn muur is vrij dik, die heb ik nu wel goed opgebouwd in de jaren door deze situaties het hoofd te bieden. Maar ja... Daardoor zien ze natuurlijk ook niet hoeveel dit alles met mij doet.... En die muur is bijna niet af te breken, ook niet met psychiatrische hulp.Â
Gelukkig zijn er ook wat uitzonderingen hier op, een handjevol die het met vlagen wel een soort-van begrijpen, of in ieder geval even steun bieden of iets zeggen zoals 'Ik kan het me niet indenken, maar ik steun je wel'. Ze zijn alleen nog niet op een hand te tellen.
WELL THAT WAS A SH!TLOAD OF TEXT
anyhow, thanks for reading <3. Ik zocht even een platform waarbij ik dit anoniem kwijt kon. Als je eventueel tips hebt of er over wil praten pleeaaase let me know. Of als je een beetje in een gelijk schuitje zit; ik hoor graag ook jouw'n verhaal!Â
 Ik hoor ook graag jouw'n verhaal als je die na mijn sh!tload aan tekst nog kwijt wil!
Het komt er eigenlijk op neer dat ik al mijn vrienden teleur lijk te stellen, terwijl mijn vrienden op hun beurt niet mijn situatie lijken te kunnen begrijpen. Ik doe momenteel een universiteit studie die aan wordt geduid als HBO, maar wat het dus niet is. Hoe dit mag in het huidige schoolsysteem van NL? Geen idee, maar ondanks dat het (volgens mijn vrienden) wel een heel sterk verhaal lijkt te zijn is het toch echt waar. In mijn eerste jaar was de druk en stress zo hoog dat ik te kampen had met mijn eerste stress- en angst aanvallen. Mijn immuun systeem werd zo zwak dat een virusje mij het ziekenhuis in had geholpen. Daarna toch besloten door te gaan, want ik was vastberaden om deze studie te halen. Ik wou en moest wel... (Dit is een heel ander verhaal, daar ga ik nu maar even niet op in
). De docenten blijven zeggen;
'Stop maar, je kan er niks van.', 'Als je zo slecht presteert moet je maar naar het MBO',
'De Duisters in de klas zijn zo goed, waarom zijn jullie Nederlanders dan zo slecht?',
'Je stelt je aan.', 'Jullie verdienen op deze manier geen diploma.' etc. etc..
He "grappige" is: bijna iedere (Nederlandse) student stopt in het eerste jaar. Van de overgebleven studenten stopt ongeveer 70-80% voor het behalen van hun diploma, met als grootste reden (wat een verassing); uitval door achterstand. Hoe komt die achterstand? Lees nogmaals de opmerkingen die gemaakt worden door studenten, tel daar een te hoog niveau bij op en voeg daar nog even een nare sfeer en een beraad die niet naar haar studenten luisteren aan toe. Daarbij hebben we meerdere malen geprobeerd de ombudsman en dergelijke erbij te halen, maar elke partij zegt hetzelfde; dit is onbegonnen zaak, geef het maar op.Â
Alles goed en wel, alles kut, alles naar de tering, en toch moet je door. Want ja, wie stopt er nou na 4 of 5 jaar studeren? Dan ga je toch door voor dat diploma, ondanks dat je er aan onderdoor gaat. Begrijp me niet verkeerd, toen ik later in de studie een burn-out kreeg werd ik op zich wel begrepen door de meesten, maar dat verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer de burn-out voorbij is. Maar het probleem is niet opgelost, toch? De druk is er nog steeds, de stress is nog even hoog, het perfectionisme word vooralsnog geëist. Dit zien mensen alleen niet. Ze zien weer het vrolijke meisje als voorheen, dus alles is weer goed.
En dan krijg ik de volgende opmerkingen:Â
'Wat jammer dat je niet kon komen, het was zo gezellig!'Â -> omdat ik een verslag af moest schrijven, en daar ben ik vanaf het ontbijt tot aan naar bed gaan mee bezig. Meerdere weken.
'Ik snap het niet, hoezo kan ik mijn project combineren met andere projecten en daarna nog werken en een vervolgstudie voorbereiden?' -> omdat de studie al 10-12u per dag van mij eist (?!), en dan hebben we het over 1 verslag. Onbegrijpelijk? Ja, vinden wij ook.
'Het is maar 1x naar de bios, waarom kun je dat niet betalen maar het reizen wel?' -> omdat ik moet reizen naar mijn school om een uitgeprint kopie in persoon in te leveren, want dat moet. Tja, dat kost mij 2.5 keer naar de bioscoop, dan is de grap er wel van af.Â
Nouja, ga zo maar door.
Al met al word ik gewoon niet begrepen en daardoor blijf ik mensen teleur stellen. Vrienden vinden het jammer en raken geërgerd omdat ik niet kan komen, omdat ik financieel niet bij kan dragen aan cadeautjes, omdat ik afzeg met een nutteloze reden (want de rede "studie" word soms niet eens meer geaccepteerd). De enige vrienden die mij lijken te begrijpen zijn mijn klasgenoten, en die kampen met precies hetzelfde probleem. En ik zelf zit in de avond thuis met tranen in mijn ogen omdat ik zo graag met mijn maatjes wat wil doen, en omdat mijn maatjes dit jammer vinden en ik hun dat gevoel niet wil geven. omdat ik weet dat ze dit niet leuk vinden, ondanks dat sommigen zeggen 'Nouja volgende keer beter' (waar eerst nog hoop in doorklonk, en dat tegenwoordig niet meer het geval lijkt te zijn).
Misschien begrijpen sommige van mijn vrienden het wel, ik weet het niet, ze laten het in ieder geval niet meer blijken. Hell, ze laten juist het tegenovergestelde blijken. En ik kan het ze maar niet duidelijk maken. Ik ga er kapot aan eigenlijk, maar als ik probeer uit te leggen hoeveel de studie van me eist komt het allombekende 'Ja maar in mijn situatie [reden]....'. En dan brokkel ik van binnen weer een stukje af.Â
Mijn muur is vrij dik, die heb ik nu wel goed opgebouwd in de jaren door deze situaties het hoofd te bieden. Maar ja... Daardoor zien ze natuurlijk ook niet hoeveel dit alles met mij doet.... En die muur is bijna niet af te breken, ook niet met psychiatrische hulp.Â
Gelukkig zijn er ook wat uitzonderingen hier op, een handjevol die het met vlagen wel een soort-van begrijpen, of in ieder geval even steun bieden of iets zeggen zoals 'Ik kan het me niet indenken, maar ik steun je wel'. Ze zijn alleen nog niet op een hand te tellen.
WELL THAT WAS A SH!TLOAD OF TEXT
anyhow, thanks for reading <3. Ik zocht even een platform waarbij ik dit anoniem kwijt kon. Als je eventueel tips hebt of er over wil praten pleeaaase let me know. Of als je een beetje in een gelijk schuitje zit; ik hoor graag ook jouw'n verhaal!Â
4
