Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
WURM schreef:
Ik weet honestly niet meer wie ik zou mailen met dit verhaal dus ik gooi mijn update maar hier neer.
Zaterdag 11 mei:
Rond 12 uur smiddags werd ik opgehaald door de ambulance, ik weet alleen nog dat ik op de brancard werd geholpen daarna waren mijn hersenen denk ik van 'van af nu gaan we alles effe uitschakelen en krijg je niets meer mee'. Ik ging toen met spoed naar het ziekenhuis en kwam eerst op de spoedeisende hulp terecht. Mijn ouders waren blijkbaar ook gekomen maar hier heb ik zelf niets van vernomen, ook had ik nergens meer op gereageerd. Uiteindelijk hebben ze me op de ic geplaatst en heb ik kort daarna blijkbaar een katheter gekregen waar ik gelukkig ook niets meer van mee heb gekregen.
Zondag 12 mei:
Ergens in de middag verbeterde mijn bewustzijn en begon ik sochtends wat vragen te beantwoorden door met ja of nee te knikken. Ik kreeg af en toe wat te drinken van de verpleegkundigen, mocht en kon dit niet zelf doen. De rest kreeg ik allemaal via infuus binnen, zo ook pijnbestrijding. Smiddags toen mijn ouders op bezoek waren begon ik weer te praten en kwam ik er zelf pas 100% achter dat ik op de ic lag, dat ik een katheter had en zo'n prachtig blauw jurkje. Ook kreeg ik te horen dat ik nog een nachtje moest blijven.
Maandag 13 mei:
Ergens smiddags na hartfilmpjes en nog meer bloedtesten mocht ik naar huis. Ik kon amper lopen en was heel zwak dus ik heb veel geslapen. In mijn bloed werd onder andere gevonden dat mijn spieren aan het afbreken waren.
De rest van de dagen tot nu:
In plaats van dat ik langzaam aan beter werd ging ik heel hard achter uit. Ik kon geen vast voedsel eten en wilde eigenlijk nog steeds niet roken, omdat ik kracht nodig ben kreeg ik nutridrink. Een paar dagen gingen voorbij en op een gegeven moment kon ik alleen maar krijsen van pijn en plaste ik ontzettend veel bloed. De dokter kwam langs en het bleek dat ik door mijn katheter een flinke blaas ontsteking met een beginnende nierbekkenontsteking had. Antibiotica begon, kuur 1 gaf me een allergische reactie. De 2e dag op deze kuur werd ik sochtends na het innemen benauwd maar dit ben ik vaker dus nam savonds de volgende waarop mijn keel dicht begon te zitten. Kuur 2 maakte me enorm ziek wat ik er nu niet bij kon hebben. Kuur 3 maakte me ontzettend ziek waarop ik de dokter weer heb gebeld. Ik moest opnieuw urine inleveren. Ik weet niet hoe maar thank god, de ontstekingen waren weg en de antibiotica stopte.
Ik moet nog steeds herstellen, ik hoop dat het nu langzaam beter gaat. Wanneer ik opgeknapt ben is het nog de vraag of ik permanente schade ergens in mijn lichaam heb.
Mijn lichaam heeft echt moeten knokken en als ik overleden was had ik dat zelf niet eens door gehad.
Ik weet honestly niet meer wie ik zou mailen met dit verhaal dus ik gooi mijn update maar hier neer.
Zaterdag 11 mei:
Rond 12 uur smiddags werd ik opgehaald door de ambulance, ik weet alleen nog dat ik op de brancard werd geholpen daarna waren mijn hersenen denk ik van 'van af nu gaan we alles effe uitschakelen en krijg je niets meer mee'. Ik ging toen met spoed naar het ziekenhuis en kwam eerst op de spoedeisende hulp terecht. Mijn ouders waren blijkbaar ook gekomen maar hier heb ik zelf niets van vernomen, ook had ik nergens meer op gereageerd. Uiteindelijk hebben ze me op de ic geplaatst en heb ik kort daarna blijkbaar een katheter gekregen waar ik gelukkig ook niets meer van mee heb gekregen.
Zondag 12 mei:
Ergens in de middag verbeterde mijn bewustzijn en begon ik sochtends wat vragen te beantwoorden door met ja of nee te knikken. Ik kreeg af en toe wat te drinken van de verpleegkundigen, mocht en kon dit niet zelf doen. De rest kreeg ik allemaal via infuus binnen, zo ook pijnbestrijding. Smiddags toen mijn ouders op bezoek waren begon ik weer te praten en kwam ik er zelf pas 100% achter dat ik op de ic lag, dat ik een katheter had en zo'n prachtig blauw jurkje. Ook kreeg ik te horen dat ik nog een nachtje moest blijven.
Maandag 13 mei:
Ergens smiddags na hartfilmpjes en nog meer bloedtesten mocht ik naar huis. Ik kon amper lopen en was heel zwak dus ik heb veel geslapen. In mijn bloed werd onder andere gevonden dat mijn spieren aan het afbreken waren.
De rest van de dagen tot nu:
In plaats van dat ik langzaam aan beter werd ging ik heel hard achter uit. Ik kon geen vast voedsel eten en wilde eigenlijk nog steeds niet roken, omdat ik kracht nodig ben kreeg ik nutridrink. Een paar dagen gingen voorbij en op een gegeven moment kon ik alleen maar krijsen van pijn en plaste ik ontzettend veel bloed. De dokter kwam langs en het bleek dat ik door mijn katheter een flinke blaas ontsteking met een beginnende nierbekkenontsteking had. Antibiotica begon, kuur 1 gaf me een allergische reactie. De 2e dag op deze kuur werd ik sochtends na het innemen benauwd maar dit ben ik vaker dus nam savonds de volgende waarop mijn keel dicht begon te zitten. Kuur 2 maakte me enorm ziek wat ik er nu niet bij kon hebben. Kuur 3 maakte me ontzettend ziek waarop ik de dokter weer heb gebeld. Ik moest opnieuw urine inleveren. Ik weet niet hoe maar thank god, de ontstekingen waren weg en de antibiotica stopte.
Ik moet nog steeds herstellen, ik hoop dat het nu langzaam beter gaat. Wanneer ik opgeknapt ben is het nog de vraag of ik permanente schade ergens in mijn lichaam heb.
Mijn lichaam heeft echt moeten knokken en als ik overleden was had ik dat zelf niet eens door gehad.
22
beterschap <3
