Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Mhysa schreef:
ik was gisteren een beetje teleurgesteld toen ik ""voor de grap"" aan mijn vriend vroeg of we misschien als hij klaar is met zijn studie (over ongeveer 1,5 jaar) samen kunnen gaan wonen (aangezien we allebei op onszelf wonen en redelijk ver van elkaar vandaan) en hij als antwoord gaf dat hij daar nog helemaal niet aan had gedacht. wat ik overigens wel begrijp, want ja, mannen denken niet zoveel vooruit, maar hij heeft het gewoon heel druk de laatste tijd en moet veel regelen en ik niet. ik heb dus meer tijd om te denken (helaas).
afgelopen nacht voelde ik me een beetje sad daardoor, aangezien ik 's nachts vooral ga nadenken over shit. gotta love chronische depressie.
ik kon niet slapen daardoor en gedroeg me een beetje onrustig. ik lag expres met mijn rug naar hem toe om hem niet wakker te maken. echter kreeg mijn vriend het toch door dat ik niet kon slapen. hij nam me van achteren in zijn armen en vroeg of er iets was, en ik zei maar kortaf dat ik koppijn had omdat ik niet 's nachts ineens uit het niets voor zijn gevoel een probleem ga maken. hij had namelijk helemaal niets verkeerd gedaan. hij heeft letterlijk nog nooit iets verkeerds gedaan en is altijd goed voor me.
hij wilde meteen voor me gaan zorgen en een aspirientje pakken en wat te drinken en zo. ik begon ineens te huilen (???? doe normaal mhysa dit heb je puur aan jezelf te danken omdat jij zo ver vooruit denkt en een gemiddeld mens niet) en hij vroeg toen of mijn hoofdpijn zo erg was, of dat ik ook nog over iets aan het denken was. hij had namelijk allang door dat ik zijn antwoord in de middag over het samenwonen niet zo leuk vond.
eerst zei ik dat ik hem gewoon heel veel ga missen (hij gaat over 2 weken 10 weken naar azië om daar aan een project te werken voor zijn opleiding). we hadden daar nog even over gepraat en hij was me steeds aan het geruststellen dat we elke dag blijven appen en dat ie leuke foto's zou sturen en dat ik ook achterlijke foto's van mezelf naar hem moet sturen (omdat hij die steeds van mij maakt - hij heeft letterlijk een hele map vol op zijn telefoon van allemaal debiele foto's van mij lmao) en dat hij me ook heel erg gaat missen.
toen waren we even stil en aan het knuffelen, en na een tijdje zei ik dat ik gewoon heel erg serieus met hem ben. hij pakte me steviger vast en zei dat hij dat weet, en vroeg toen of ik nog een beetje zat met zijn antwoord over het samenwonen. ik vroeg of hij het stom vond dat ik daarover al aan het nadenken was. hij zei dat hij het juist heel lief vond, maar hij er gewoon echt nog niet aan gedacht had. ik zei dat dat vooruit denken echt een meidending is (om mezelf minder desperate te laten klinken lmao) maar dat het me gewoon heel leuk lijkt. ik vroeg of hij het überhaupt wel zou willen. niet nu, maar ooit. ik probeerde in het donker zijn gezicht te kunnen zien, en ik zag dat hij steeds lief aan het lachen was toen hij zei dat dat hem ook leuk zou lijken. hij begon gelijk weer over dat we samen ooit een groot bed en een groot bad gaan kopen en misschien wel een hond.
ook begon hij zelf over later. of ik later echt huisje boompje beestje zou willen. of dat we zouden willen gaan reizen of zo. ook vroeg hij of als ik de kans had om te kunnen zien hoe het over 10 jaar zou zijn zou willen weten of niet. ik zei dat ik dat waarschijnlijk niet zou willen weten, aangezien er veel kan veranderen in 10 jaar tijd. dat dacht hij ook, maar hij zei dat hij zich graag laat verrassen.
hij bleef me die nacht knuffelen en kusjes geven op mijn hoofd totdat we allebei in slaap vielen, maar hij wachtte eerst totdat ik in slaap viel om te checken of het goed met me bleef gaan (omdat ik natuurlijk voordal de hoofdpijn de schuld gaf van mijn gejank lmfao) en vanochtend gaf hij me nog meer knuffels en kusjes dan onze normale ochtenden en het voelde gewoon heel fijn om dit allemaal van hem te horen, en niet tussendoor als "grapje" als we bijvoorbeeld tv kijken of in de tram zitten of zo. :')
ik was gisteren een beetje teleurgesteld toen ik ""voor de grap"" aan mijn vriend vroeg of we misschien als hij klaar is met zijn studie (over ongeveer 1,5 jaar) samen kunnen gaan wonen (aangezien we allebei op onszelf wonen en redelijk ver van elkaar vandaan) en hij als antwoord gaf dat hij daar nog helemaal niet aan had gedacht. wat ik overigens wel begrijp, want ja, mannen denken niet zoveel vooruit, maar hij heeft het gewoon heel druk de laatste tijd en moet veel regelen en ik niet. ik heb dus meer tijd om te denken (helaas).
afgelopen nacht voelde ik me een beetje sad daardoor, aangezien ik 's nachts vooral ga nadenken over shit. gotta love chronische depressie.
ik kon niet slapen daardoor en gedroeg me een beetje onrustig. ik lag expres met mijn rug naar hem toe om hem niet wakker te maken. echter kreeg mijn vriend het toch door dat ik niet kon slapen. hij nam me van achteren in zijn armen en vroeg of er iets was, en ik zei maar kortaf dat ik koppijn had omdat ik niet 's nachts ineens uit het niets voor zijn gevoel een probleem ga maken. hij had namelijk helemaal niets verkeerd gedaan. hij heeft letterlijk nog nooit iets verkeerds gedaan en is altijd goed voor me.
hij wilde meteen voor me gaan zorgen en een aspirientje pakken en wat te drinken en zo. ik begon ineens te huilen (???? doe normaal mhysa dit heb je puur aan jezelf te danken omdat jij zo ver vooruit denkt en een gemiddeld mens niet) en hij vroeg toen of mijn hoofdpijn zo erg was, of dat ik ook nog over iets aan het denken was. hij had namelijk allang door dat ik zijn antwoord in de middag over het samenwonen niet zo leuk vond.
eerst zei ik dat ik hem gewoon heel veel ga missen (hij gaat over 2 weken 10 weken naar azië om daar aan een project te werken voor zijn opleiding). we hadden daar nog even over gepraat en hij was me steeds aan het geruststellen dat we elke dag blijven appen en dat ie leuke foto's zou sturen en dat ik ook achterlijke foto's van mezelf naar hem moet sturen (omdat hij die steeds van mij maakt - hij heeft letterlijk een hele map vol op zijn telefoon van allemaal debiele foto's van mij lmao) en dat hij me ook heel erg gaat missen.
toen waren we even stil en aan het knuffelen, en na een tijdje zei ik dat ik gewoon heel erg serieus met hem ben. hij pakte me steviger vast en zei dat hij dat weet, en vroeg toen of ik nog een beetje zat met zijn antwoord over het samenwonen. ik vroeg of hij het stom vond dat ik daarover al aan het nadenken was. hij zei dat hij het juist heel lief vond, maar hij er gewoon echt nog niet aan gedacht had. ik zei dat dat vooruit denken echt een meidending is (om mezelf minder desperate te laten klinken lmao) maar dat het me gewoon heel leuk lijkt. ik vroeg of hij het überhaupt wel zou willen. niet nu, maar ooit. ik probeerde in het donker zijn gezicht te kunnen zien, en ik zag dat hij steeds lief aan het lachen was toen hij zei dat dat hem ook leuk zou lijken. hij begon gelijk weer over dat we samen ooit een groot bed en een groot bad gaan kopen en misschien wel een hond.
ook begon hij zelf over later. of ik later echt huisje boompje beestje zou willen. of dat we zouden willen gaan reizen of zo. ook vroeg hij of als ik de kans had om te kunnen zien hoe het over 10 jaar zou zijn zou willen weten of niet. ik zei dat ik dat waarschijnlijk niet zou willen weten, aangezien er veel kan veranderen in 10 jaar tijd. dat dacht hij ook, maar hij zei dat hij zich graag laat verrassen.
hij bleef me die nacht knuffelen en kusjes geven op mijn hoofd totdat we allebei in slaap vielen, maar hij wachtte eerst totdat ik in slaap viel om te checken of het goed met me bleef gaan (omdat ik natuurlijk voordal de hoofdpijn de schuld gaf van mijn gejank lmfao) en vanochtend gaf hij me nog meer knuffels en kusjes dan onze normale ochtenden en het voelde gewoon heel fijn om dit allemaal van hem te horen, en niet tussendoor als "grapje" als we bijvoorbeeld tv kijken of in de tram zitten of zo. :')
21
Vooral niet te veel zorgen maken over het antwoord op samenwonen, het is ook nog zo ver weg dat ik wel snap dat hij er nog niet over nagedacht heeft. Sommige mensen leven iets meer in het nu en denken weinig over "hoe zou het later zijn" (ik denk graag over later maar mn vriend is veel meer korte termijn gericht haha) 
