Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Girafke schreef:
Ik ben niet altijd heel open meer hier, niet zoals ik dat vroeger was althans, maar ik vind dat ik nu wel 't een en 't ander kan delen
Mijn vader heeft sinds november 2018 enorme pijn. We gingen daarom ook 2019 in met niet heel veel goede moed, er was nog geen oorzaak gevonden destijds. Veel onderzoeken geweest, maar er kwam niks medisch uit. In februari besloot mijn vader dat hij wilde scheiden van mijn moeder, omdat hij de pijn wijdde aan stress.
Hij is toen bijna twee maanden niet bij ons thuis geweest, maar op 19 april veranderde de zaak nogal. Toen kwamen papa en mama terug van het ziekenhuis dat er eindelijk een oorzaak voor de pijn was gevonden: alvleesklierkanker. Hier was niks aan te doen, niet operabel, en de vooruitzichten zijn dan ook altijd vreselijk slecht. Hierdoor heeft papa wel besloten dat hij weer naar huis zou komen, dat de scheiding definitief niet doorging. 'T was namelijk toch geen stress.
In de maanden die volgden heeft hij nog steeds enorm veel pijn gehad. Drie chemo's ondergaan, maar deze vielen hem zo zwaar dat hij er mee is gestopt in augustus ergens. Z'n conditie ging achteruit en de pijn werd niet minder.
In september werd hij plotseling opgenomen in het ziekenhuis waar hij 10 dagen is gebleven. Het was een wonder dat hij er bovenop was gekomen, want er werd gezegd dat hij niet meer zou kunnen eten. Wat hij er wel aan over had gehouden, is dat de conditie nog slechter was vanaf dat moment.
Hij is ook niet zoveel meer naar buiten geweest. We zijn wel nog naar de intratuin geweest, op bezoek bij familie en kennissen maar nooit langer dan twee uur weg geweest.
23 november was mama jarig, en papa had voor haar verjaardag een gezellige middag gepland met de hele familie samen. Het plan was van 15 tot 17 uur, maar het werd 18 uur. Papa hield het best goed vol en bestelde zelfs nog wat bittergarnituur na 17 uur.
Het was 18:15 toen we thuis waren, en toen begon de pijn weer op te zetten. We gingen wat eten, papa alleen wat soep. Maar na die soep krijg hij enorme pijn. Hij had net op de donderdag daarvoor een morfinepomp gekregen om de pijn te onderdrukken maar dat werkte op dat moment niet. Vanaf dat moment heeft mijn leven al helemaal op z'n kop gestaan.
Naar een harde strijd, met een weekend vol pijn, vol bezoeken van zorgmensen die hem de pijn wildenwegnemen, is papa vorige week dinsdagavond vredig overleden.
Afgelopen maandag was zijn uitvaart. We hebben al zijn wensen, die hij vooraf had opgeschreven, uit laten komen, hoe gek die ook maar waren. Het was een mooi afscheid, maar het liefste had ik mijn papa gewoon nog willen hebben nu. Over het algemeen gaat het wel met mij, mijn moeder en mijn broer, maar ik had vandaag wel eventjes een ik-mis-papa-toch-zo-ergmomentje. Papa en ik hebben altijd een hele goede band gehad, en die ga ik ook wel enorm missen...
We hebben gelukkig in al die maanden wel nog mooie, leuke en speciale herinneringen kunnen maken, maar het blijft zo oneerlijk, onwerkelijk, gewoon kut.
(dit is trouwens nog de beknopte versie van alles wat er is gebeurd, want anders was het echt veel te veel geweest)
Ik ben niet altijd heel open meer hier, niet zoals ik dat vroeger was althans, maar ik vind dat ik nu wel 't een en 't ander kan delen
Mijn vader heeft sinds november 2018 enorme pijn. We gingen daarom ook 2019 in met niet heel veel goede moed, er was nog geen oorzaak gevonden destijds. Veel onderzoeken geweest, maar er kwam niks medisch uit. In februari besloot mijn vader dat hij wilde scheiden van mijn moeder, omdat hij de pijn wijdde aan stress.
Hij is toen bijna twee maanden niet bij ons thuis geweest, maar op 19 april veranderde de zaak nogal. Toen kwamen papa en mama terug van het ziekenhuis dat er eindelijk een oorzaak voor de pijn was gevonden: alvleesklierkanker. Hier was niks aan te doen, niet operabel, en de vooruitzichten zijn dan ook altijd vreselijk slecht. Hierdoor heeft papa wel besloten dat hij weer naar huis zou komen, dat de scheiding definitief niet doorging. 'T was namelijk toch geen stress.
In de maanden die volgden heeft hij nog steeds enorm veel pijn gehad. Drie chemo's ondergaan, maar deze vielen hem zo zwaar dat hij er mee is gestopt in augustus ergens. Z'n conditie ging achteruit en de pijn werd niet minder.
In september werd hij plotseling opgenomen in het ziekenhuis waar hij 10 dagen is gebleven. Het was een wonder dat hij er bovenop was gekomen, want er werd gezegd dat hij niet meer zou kunnen eten. Wat hij er wel aan over had gehouden, is dat de conditie nog slechter was vanaf dat moment.
Hij is ook niet zoveel meer naar buiten geweest. We zijn wel nog naar de intratuin geweest, op bezoek bij familie en kennissen maar nooit langer dan twee uur weg geweest.
23 november was mama jarig, en papa had voor haar verjaardag een gezellige middag gepland met de hele familie samen. Het plan was van 15 tot 17 uur, maar het werd 18 uur. Papa hield het best goed vol en bestelde zelfs nog wat bittergarnituur na 17 uur.
Het was 18:15 toen we thuis waren, en toen begon de pijn weer op te zetten. We gingen wat eten, papa alleen wat soep. Maar na die soep krijg hij enorme pijn. Hij had net op de donderdag daarvoor een morfinepomp gekregen om de pijn te onderdrukken maar dat werkte op dat moment niet. Vanaf dat moment heeft mijn leven al helemaal op z'n kop gestaan.
Naar een harde strijd, met een weekend vol pijn, vol bezoeken van zorgmensen die hem de pijn wildenwegnemen, is papa vorige week dinsdagavond vredig overleden.
Afgelopen maandag was zijn uitvaart. We hebben al zijn wensen, die hij vooraf had opgeschreven, uit laten komen, hoe gek die ook maar waren. Het was een mooi afscheid, maar het liefste had ik mijn papa gewoon nog willen hebben nu. Over het algemeen gaat het wel met mij, mijn moeder en mijn broer, maar ik had vandaag wel eventjes een ik-mis-papa-toch-zo-ergmomentje. Papa en ik hebben altijd een hele goede band gehad, en die ga ik ook wel enorm missen...
We hebben gelukkig in al die maanden wel nog mooie, leuke en speciale herinneringen kunnen maken, maar het blijft zo oneerlijk, onwerkelijk, gewoon kut.
(dit is trouwens nog de beknopte versie van alles wat er is gebeurd, want anders was het echt veel te veel geweest)
20
gecondoleerd en heel veel sterkte voor jou en je familie
