0
0
0
0
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Literacity schreef:
Wat voor een ontwikkeling ik heb gemaakt op persoonlijk vlak tot een maand geleden toen ik mijn laatste gesprek had met mijn vaste begeleider (zij is geëmigreerd naar Noorwegen dus zie dr niet meer).
Het is gewoon insane, want ik kwam daar in de tijd dat ik ook begon aan traumaverwerking bij GGZ en was verlegen en onzeker as fuck. Ook zat ik aan het begin van mijn MBO-opleiding en had toen een mentor/coach die ook een vertrouwenspersoon voor me was.
Maar like, we hadden het kort even besproken en het is echt insane? Like, ik durfde vaak niet op mensen af te stappen, spraak vaak binnensmonds, zat liever alleen dan samen met mensen en was dus écht geen sociaal persoon. En daarbij durfde ik op het vlak van mannen ook niks door een fucking trauma, pestverleden van 18 jaar en trust issues (details niet nodig).
En nu? Ik durf echt zóveel meer. Mede dankzij mn mentor/coach ook (hij was een man) heb ik enorme stappen gezet richting vertrouwen van mensen en met name mannen. (Degene waarmee ik op werk het beste overweg kan, is een vent??)
Ik ben ook véél socialer dan eerst en durf gewoon mezelf te zijn bij mensen en gewoon zonder schaamte gek te doen (aniek knows whahaha). Heb ook meer vertrouwen in mezelf en durf mezelf gewoon in de spiegel weer aan te kijken van 'jij mag er zijn. Go on girl.' Kan soms nog steeds wel beter op momenten, maar zit niet meer zo diep als het ooit geweest was. Komt misschien door de stoornis die is vastgesteld but okay hahaha.
Dit is lang niet alles nog, maar wel de hele zooi in een notendop.
Maar ik ben oprecht zo fucking trots op mezelf hé? Ik wil bijna weer gaan janken van trots nu ik dit topic maak, maar hey hahaahah my god.
Wat voor een ontwikkeling ik heb gemaakt op persoonlijk vlak tot een maand geleden toen ik mijn laatste gesprek had met mijn vaste begeleider (zij is geëmigreerd naar Noorwegen dus zie dr niet meer).
Het is gewoon insane, want ik kwam daar in de tijd dat ik ook begon aan traumaverwerking bij GGZ en was verlegen en onzeker as fuck. Ook zat ik aan het begin van mijn MBO-opleiding en had toen een mentor/coach die ook een vertrouwenspersoon voor me was.
Maar like, we hadden het kort even besproken en het is echt insane? Like, ik durfde vaak niet op mensen af te stappen, spraak vaak binnensmonds, zat liever alleen dan samen met mensen en was dus écht geen sociaal persoon. En daarbij durfde ik op het vlak van mannen ook niks door een fucking trauma, pestverleden van 18 jaar en trust issues (details niet nodig).
En nu? Ik durf echt zóveel meer. Mede dankzij mn mentor/coach ook (hij was een man) heb ik enorme stappen gezet richting vertrouwen van mensen en met name mannen. (Degene waarmee ik op werk het beste overweg kan, is een vent??)
Ik ben ook véél socialer dan eerst en durf gewoon mezelf te zijn bij mensen en gewoon zonder schaamte gek te doen (aniek knows whahaha). Heb ook meer vertrouwen in mezelf en durf mezelf gewoon in de spiegel weer aan te kijken van 'jij mag er zijn. Go on girl.' Kan soms nog steeds wel beter op momenten, maar zit niet meer zo diep als het ooit geweest was. Komt misschien door de stoornis die is vastgesteld but okay hahaha.
Dit is lang niet alles nog, maar wel de hele zooi in een notendop.
Maar ik ben oprecht zo fucking trots op mezelf hé? Ik wil bijna weer gaan janken van trots nu ik dit topic maak, maar hey hahaahah my god.
19
