Neauelle schreef:Nuts schreef:
Dat gevoel herken ik wel. De vrouwen om mij heen krijgen eigenlijk allemaal hele warme gevoelens als ze kleine kinderen zien en zeggen dat ook dat ze niet wachten totdat ze zelf kinderen hebben en bij mij blijft dat gevoel gewoon echt weg. Ik herken mezelf totaal niet in de dingen die zij voelen als het aankomt op kinderen. Stiekem vind ik dat wel beangstigend, terwijl dat eigenlijk helemaal niet zo zou moeten zijn.
ik vind baby's ook gewoon niet lief. Het doet mij helemaaaal niks. en soms denk ik oprecht van hey later wil ik 2 of 3 kinderen. Maar heel vaak denk ik ook van ja ik leef voor mezelf en ik hoef niet die verantwoordelijkheid om op gegeven moment alleen maar voor m'n kinderen te zorgen en ze op te voeden. Al die vrijheid die je afgenomen wordt. En dan denk ik ook van ja wil ik nou wel echt 2/3 kinderen of wil ik dat omdat ik denk over een toekomstbeeld waarvan er automatisch al vanuit gegaan wordt dat je kinderen krijgt en probeer ik die zo mooi mogelijk voor mezelf te maken??
En dan kan ik echt niet denken aan alle mooie momenten die kinderen met zich meebrengen omdat het ook zo zwaar is. Ik begrijp dat als je eenmaal een kind hebt, dat die op nummer 1 komt te staan en dat je er dan anders over denkt.. But for now, life is too fucking beautiful to give up a loooot more of your freedom and to get more responsibilities.
Ja, dat herken ik zo erg, hè. Ik wil ook geen kind nemen, omdat dat in het verwachtingspatroon ligt. Ik las laatst namelijk een artikel van een moeder die een kind had gekregen, omdat ze van tevoren nog zoiets had van 'die moedergevoelens komen wel als het kindje er is' en die had dus in dat artikel gezegd dat ze nu spijt heeft van haar besluit, omdat die gevoelens nooit zijn gekomen. Dat lijkt me ook echt heel heftig (en oneerlijk voor het kindje).