0
0
0
0
0
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
een stukje van mijzelf te laten lezen, keur me alsjeblieft niet af ik heb dit een uur geleden geschreven en ik ben niet voor niets ziek thuis met griep. 
Iraia was zo gefocust op wat ze wilde van Patch, dat ze niet in de gaten had dat er opeens iemand achter haar stond. Waarom zou ze het ook in de gaten hebben, ze was zo ongeveer in Patch z'n kamer en dan ging ze er niet vanuit dat iemand haar aan zou vallen, behalve hij misschien maar dan zag ze het aankomen, want zoals ik eerder al vertelde, op hem was ze gefocust. Echter, zo werkte het duidelijk niet. Het leek erop dat Patch haar een antwoord wilde gaan geven, maar in plaats daarvan kromp haar lichaam defensief ineen vanwege de klappen die ze te voortduren kreeg. In een fractie van een seconde dook ze weg, maar Patch stond al voor haar en woedend keek ze naar de jongeman die het gewaagd had haar aan te raken. Stephan. Ze had het kunnen weten. 'Ik sla haar in elkaar, ze hoort dood te zijn, ze komt van de Duivel.' Misschien kwam haar karakter daar inderdaad vandaan, maar hij zou gaan boeten voor het feit dat hij haar aan had durven raken. Ze zou hem laten boeten en ook wist ze al precies hoe dat moest.
'Doden zijn niet zo snel, dit is je kans het met hem uit te vechten en hem op te eten. Ze sluiten jou niet op.' Als je het zo stelde, dan kon ze inderdaad wel eens laten zien dat ze niet over zich heen liet lopen. Lichtjes verscheen er een glimlach op haar gezicht en op dat moment liet ze Patch iets zien wat hij normaal gesproken niet te zien zou krijgen, haar ogen kregen een fellere blik, haar tanden werden net iets scherper en haar nagels kregen venijnige punten. Ze was op dit moment half in haar menselijke, half in haar 'vissen'-vorm en dat gebeurde alleen als ze op het land ging jagen. Sierlijk verdween Iraia de kamer uit en liep vluchtig achter de doden aan. Vlak naast hen hield ze halt, haar hand gleed over Stephan's wang en liet daar mini krasjes van haar nagels achter. 'Ik ga je niet doden, je verdient het niet om te sterven door mijn handen. Ik wil je laten lijden, op de meest gruwelijke manier die je jezelf kan voorstellen. Ja, ik kom van de Duivel, als jij dat wilt.' Met één ruk greep ze naar zijn geslachtsdeel en trok hem er -met behulp van haar nagels- makkelijk vanaf. Een schreeuw vulde haar oren en de lach die uit het kleine meisjeslichaam kwam, zou voor altijd in Stephan z'n geheugen gegrift staan. 'Je bent echt een monster,' ademloos keek hij haar aan, er was niets over van het meisje dat eerst nog best charmant had kunnen doen, die was weg. Teder drukte ze haar lippen op die van hem, als bevestiging, maar nog eerder als volgende marteling. Want weet je, toen ze haar lippen weer van hem weghaalde, beet ze ook zijn tong uit zijn mond en slikte hem in een keer door. 'Genoeg voor vandaag, ik zie je nog wel,' een handkusje was haar gedag en zwijgend liep ze weer weg.
Iraia was zo gefocust op wat ze wilde van Patch, dat ze niet in de gaten had dat er opeens iemand achter haar stond. Waarom zou ze het ook in de gaten hebben, ze was zo ongeveer in Patch z'n kamer en dan ging ze er niet vanuit dat iemand haar aan zou vallen, behalve hij misschien maar dan zag ze het aankomen, want zoals ik eerder al vertelde, op hem was ze gefocust. Echter, zo werkte het duidelijk niet. Het leek erop dat Patch haar een antwoord wilde gaan geven, maar in plaats daarvan kromp haar lichaam defensief ineen vanwege de klappen die ze te voortduren kreeg. In een fractie van een seconde dook ze weg, maar Patch stond al voor haar en woedend keek ze naar de jongeman die het gewaagd had haar aan te raken. Stephan. Ze had het kunnen weten. 'Ik sla haar in elkaar, ze hoort dood te zijn, ze komt van de Duivel.' Misschien kwam haar karakter daar inderdaad vandaan, maar hij zou gaan boeten voor het feit dat hij haar aan had durven raken. Ze zou hem laten boeten en ook wist ze al precies hoe dat moest.
'Doden zijn niet zo snel, dit is je kans het met hem uit te vechten en hem op te eten. Ze sluiten jou niet op.' Als je het zo stelde, dan kon ze inderdaad wel eens laten zien dat ze niet over zich heen liet lopen. Lichtjes verscheen er een glimlach op haar gezicht en op dat moment liet ze Patch iets zien wat hij normaal gesproken niet te zien zou krijgen, haar ogen kregen een fellere blik, haar tanden werden net iets scherper en haar nagels kregen venijnige punten. Ze was op dit moment half in haar menselijke, half in haar 'vissen'-vorm en dat gebeurde alleen als ze op het land ging jagen. Sierlijk verdween Iraia de kamer uit en liep vluchtig achter de doden aan. Vlak naast hen hield ze halt, haar hand gleed over Stephan's wang en liet daar mini krasjes van haar nagels achter. 'Ik ga je niet doden, je verdient het niet om te sterven door mijn handen. Ik wil je laten lijden, op de meest gruwelijke manier die je jezelf kan voorstellen. Ja, ik kom van de Duivel, als jij dat wilt.' Met één ruk greep ze naar zijn geslachtsdeel en trok hem er -met behulp van haar nagels- makkelijk vanaf. Een schreeuw vulde haar oren en de lach die uit het kleine meisjeslichaam kwam, zou voor altijd in Stephan z'n geheugen gegrift staan. 'Je bent echt een monster,' ademloos keek hij haar aan, er was niets over van het meisje dat eerst nog best charmant had kunnen doen, die was weg. Teder drukte ze haar lippen op die van hem, als bevestiging, maar nog eerder als volgende marteling. Want weet je, toen ze haar lippen weer van hem weghaalde, beet ze ook zijn tong uit zijn mond en slikte hem in een keer door. 'Genoeg voor vandaag, ik zie je nog wel,' een handkusje was haar gedag en zwijgend liep ze weer weg.
10
