0
0
0
0
0
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Kijk je mail even pls c:
EN LEES MIJN HALLOWEEN VERHAAL
Dit verhaal is in geen enkele zin als belediging naar Kaj bedoeld, maar als een leuke Halloween-grap, en bovenal een eer.
"Jamie?!!!" roep ik, "Sylvana?!!! HENK-BERTUS!!!!!!!! KOM OP GUYS DIT IS NIET GRAPPIG MEER!!!". Ik zucht, ik wist wel dat dit geen goed plan zou zijn. Ik roep nog één keer, "GUYS WAAR THE FUCK ZIJN JULLIE??!!!!!" en geef het dan op. Zeker weten is dit weer de één of andere stomme prank. Ze weten dat ik eigenlijk echt doodsbang ben in het donker, en toch hebben ze me weten over te halen om samen 's nachts door het bos te dwalen. En dan hebben ze me ook nog van het pad af getrokken om dieper het bos in te gaan. En toen, opeens, *poof*, waren ze weg. Het ene moment duwden we elkaar nog tegen bomen aan, en het volgende waren ze weg. Ik weet 100% zeker dat ze zitten te grappen en me nu van een afstandje staan uit te lachen, maar toch schijt ik bijna in m'n broek.
Ik besluit om dan maar zelf weer op zoek te gaan naar het pad waar we overheen liepen. In mijn hoofd gooi ik een muntje op, waaruit ik ervoor kies om linksaf te slaan en zo te proberen mijn weg terug te vinden. Het is pikkedonker, maar als ik mijn telefoon erbij wil pakken besef ik me dat we ze bij mij thuis achter hebben gelaten zodat we ze niet kwijt zouden raken, waardoor ik dus ook niemand kan bellen. Shit shit shit! Ik loop dus maar gewoon door, en terwijl ik om de minuut tegen een boom knal, blijf ik zachtjes roepen: "Henk-Bertus Fontaine kom potverdriedubbeltjes nu hier, het is echt niet leuk meer, serieus!", maar nog steeds geen reactie.
Opeens bots ik tegen iets anders aan dan een boom, het lijkt wel een soort schutting, of... een schuurtje! Thank god, nu kan ik hier rustig schuilen tot het licht wordt, en misschien zelfs nog een beetje slapen. En wie weet heb ik nog meer geluk, en heeft deze vervallen schuur wel een bewoner, dan ben ik al helemaal gered! Vol hoop klop ik eerst beleefd op de deur van het schuurtje. Geen reactie. Voor de zekerheid klop ik nog een keer, maar als ik weer geen reactie krijg besluit ik om maar gewoon te kijken of ik naar binnen kan. Net wanneer ik mijn hand op de deurkruk wil leggen, schuift de deur langzaam open. In de deuropening zie ik niemand, maar ik merk wel dat de deur erg los in zijn scharnieren hangt. Logisch... die magisch uit zichzelf openende deuren uit al die griezelfilms zijn zo cliché, dit was gewoon de wind! Ik loop naar binnen, en op het eerste gezicht zie ik helemaal niks. Maar wacht... brandt daar nou een kaars? Ja! Eén enkele kaars, op een klein bijzettafeltje in het midden van de schuur. Ik zucht opgelucht... licht. Ik probeer niet te denken aan de vraag wie deze kaars hier neergezet en aangestoken heeft. Verder is er niet veel in de schuur. Ik zie nog steeds slecht, maar ik kan nog net een stapel dekens en een oud matras onderscheiden. Ik sleep de bovenste twee dekens naar het matras in de hoek van de schuur, en maak het mezelf gemakkelijk door op het matras tegen een muur van de schuur te leunen, met de dekens over me heen. Eigenlijk nog best behaaglijk zo. Zo blijf ik een tijdje zitten, tot ik langzaam wegdoezel.
Ik schrik wakker van een geluidje, een soort *plop*. Versuft open ik mijn ogen, en kijk het schuurtje rond. Wat zie ik daar nou? Is dat... een computerscherm??? Wat doet dat nou hier, vraag ik me af. Langzaam sta ik op en strek mijn lichaam uit, blijkbaar was dit toch niet zo'n comfortabele slaaphouding. Ik loop naar het computerscherm toe. Het is zo'n oude, dikke vierkante, met een slechte kwaliteit scherm. Ik kijk wat er op het scherm te zien is. En ik kijk nog een keer. En nog een keer. What the fuck???? Het kan toch niet dat ik hier VP zie? Maar wacht, hij is ingelogd... En niet zomaar hij... Is dat... "KAJ?!?!" Ik draai me om als ik opeens voetstappen achter me hoor, en zie daar een man. Ik schrik me dood, zoiets had ik nog nooit gezien. Serieus, wát een monster, oh em gie. Ik bedoel, kijk nou!
Ik begin spontaan te lachen, eigenlijk ook wel uit angst. Maar dat lachen vergaat me snel als hij een stap dichterbij komt. En nog één. En nog één. En dan staat hij recht voor me. Zijn ogen gloeien rood op. Ik ben doodsbang. Ik heb nu wel door dat dit geen grap meer is. Dit monster heeft Jamie, Sylvana en Henk-Bertus ook al te pakken gehad. Ik begin te hallucineren van angst, ik zie hen achter het monster staan. Maar wacht, dit is geen hallucinatie? Ze zijn er echt... Opgelucht ren ik op Henk-Bertus af, maar als ik bijna bij haar ben blijf ik opeens stokstijf stilstaan. Haar ogen... gloeien rood op. Ik kijk naar Jamie en Sylvana, bij wie dit ook het geval is. "Dit kan je toch niet menen... Guys?" Zeg ik. Geen respons. Geen blijk van herkenning. Geen emotie. Helemaal niets. Iets in mij breekt. Mijn vriendinnen.... Ze zijn weg. Gone. Ik zak door mijn knieën op de grond, terwijl het monster weer op mij af komt. Hij is nu bijna bij me, ik kan me niet verroeren. Ik kan het allemaal niet geloven. Hij knielt nu ook naast me en ontbloot zijn tanden, vampierentanden waar het bloed van mijn vriendinnen nog tussen zit. Ik laat een traan en kijk nog één laatste keer naar mijn vriendinnen. Nee, naar wat er van hen over is. Een schim.
Ik voel tanden in mijn nek zinken. En daarna, voel ik niets.
EN LEES MIJN HALLOWEEN VERHAAL
Dit verhaal is in geen enkele zin als belediging naar Kaj bedoeld, maar als een leuke Halloween-grap, en bovenal een eer.
"Jamie?!!!" roep ik, "Sylvana?!!! HENK-BERTUS!!!!!!!! KOM OP GUYS DIT IS NIET GRAPPIG MEER!!!". Ik zucht, ik wist wel dat dit geen goed plan zou zijn. Ik roep nog één keer, "GUYS WAAR THE FUCK ZIJN JULLIE??!!!!!" en geef het dan op. Zeker weten is dit weer de één of andere stomme prank. Ze weten dat ik eigenlijk echt doodsbang ben in het donker, en toch hebben ze me weten over te halen om samen 's nachts door het bos te dwalen. En dan hebben ze me ook nog van het pad af getrokken om dieper het bos in te gaan. En toen, opeens, *poof*, waren ze weg. Het ene moment duwden we elkaar nog tegen bomen aan, en het volgende waren ze weg. Ik weet 100% zeker dat ze zitten te grappen en me nu van een afstandje staan uit te lachen, maar toch schijt ik bijna in m'n broek.
Ik besluit om dan maar zelf weer op zoek te gaan naar het pad waar we overheen liepen. In mijn hoofd gooi ik een muntje op, waaruit ik ervoor kies om linksaf te slaan en zo te proberen mijn weg terug te vinden. Het is pikkedonker, maar als ik mijn telefoon erbij wil pakken besef ik me dat we ze bij mij thuis achter hebben gelaten zodat we ze niet kwijt zouden raken, waardoor ik dus ook niemand kan bellen. Shit shit shit! Ik loop dus maar gewoon door, en terwijl ik om de minuut tegen een boom knal, blijf ik zachtjes roepen: "Henk-Bertus Fontaine kom potverdriedubbeltjes nu hier, het is echt niet leuk meer, serieus!", maar nog steeds geen reactie.
Opeens bots ik tegen iets anders aan dan een boom, het lijkt wel een soort schutting, of... een schuurtje! Thank god, nu kan ik hier rustig schuilen tot het licht wordt, en misschien zelfs nog een beetje slapen. En wie weet heb ik nog meer geluk, en heeft deze vervallen schuur wel een bewoner, dan ben ik al helemaal gered! Vol hoop klop ik eerst beleefd op de deur van het schuurtje. Geen reactie. Voor de zekerheid klop ik nog een keer, maar als ik weer geen reactie krijg besluit ik om maar gewoon te kijken of ik naar binnen kan. Net wanneer ik mijn hand op de deurkruk wil leggen, schuift de deur langzaam open. In de deuropening zie ik niemand, maar ik merk wel dat de deur erg los in zijn scharnieren hangt. Logisch... die magisch uit zichzelf openende deuren uit al die griezelfilms zijn zo cliché, dit was gewoon de wind! Ik loop naar binnen, en op het eerste gezicht zie ik helemaal niks. Maar wacht... brandt daar nou een kaars? Ja! Eén enkele kaars, op een klein bijzettafeltje in het midden van de schuur. Ik zucht opgelucht... licht. Ik probeer niet te denken aan de vraag wie deze kaars hier neergezet en aangestoken heeft. Verder is er niet veel in de schuur. Ik zie nog steeds slecht, maar ik kan nog net een stapel dekens en een oud matras onderscheiden. Ik sleep de bovenste twee dekens naar het matras in de hoek van de schuur, en maak het mezelf gemakkelijk door op het matras tegen een muur van de schuur te leunen, met de dekens over me heen. Eigenlijk nog best behaaglijk zo. Zo blijf ik een tijdje zitten, tot ik langzaam wegdoezel.
Ik schrik wakker van een geluidje, een soort *plop*. Versuft open ik mijn ogen, en kijk het schuurtje rond. Wat zie ik daar nou? Is dat... een computerscherm??? Wat doet dat nou hier, vraag ik me af. Langzaam sta ik op en strek mijn lichaam uit, blijkbaar was dit toch niet zo'n comfortabele slaaphouding. Ik loop naar het computerscherm toe. Het is zo'n oude, dikke vierkante, met een slechte kwaliteit scherm. Ik kijk wat er op het scherm te zien is. En ik kijk nog een keer. En nog een keer. What the fuck???? Het kan toch niet dat ik hier VP zie? Maar wacht, hij is ingelogd... En niet zomaar hij... Is dat... "KAJ?!?!" Ik draai me om als ik opeens voetstappen achter me hoor, en zie daar een man. Ik schrik me dood, zoiets had ik nog nooit gezien. Serieus, wát een monster, oh em gie. Ik bedoel, kijk nou!
Ik begin spontaan te lachen, eigenlijk ook wel uit angst. Maar dat lachen vergaat me snel als hij een stap dichterbij komt. En nog één. En nog één. En dan staat hij recht voor me. Zijn ogen gloeien rood op. Ik ben doodsbang. Ik heb nu wel door dat dit geen grap meer is. Dit monster heeft Jamie, Sylvana en Henk-Bertus ook al te pakken gehad. Ik begin te hallucineren van angst, ik zie hen achter het monster staan. Maar wacht, dit is geen hallucinatie? Ze zijn er echt... Opgelucht ren ik op Henk-Bertus af, maar als ik bijna bij haar ben blijf ik opeens stokstijf stilstaan. Haar ogen... gloeien rood op. Ik kijk naar Jamie en Sylvana, bij wie dit ook het geval is. "Dit kan je toch niet menen... Guys?" Zeg ik. Geen respons. Geen blijk van herkenning. Geen emotie. Helemaal niets. Iets in mij breekt. Mijn vriendinnen.... Ze zijn weg. Gone. Ik zak door mijn knieën op de grond, terwijl het monster weer op mij af komt. Hij is nu bijna bij me, ik kan me niet verroeren. Ik kan het allemaal niet geloven. Hij knielt nu ook naast me en ontbloot zijn tanden, vampierentanden waar het bloed van mijn vriendinnen nog tussen zit. Ik laat een traan en kijk nog één laatste keer naar mijn vriendinnen. Nee, naar wat er van hen over is. Een schim.Ik voel tanden in mijn nek zinken. En daarna, voel ik niets.
17
