Forum

Sint Maarten… Wie is dat eigenlijk? Wát is het eigenlijk? De oorsprong van dit excentrieke feest ligt anders dan de meesten zullen denken. Er gaan verschillende theorieën de ronde, maar slechts één daarvan is juist. Eentje die door weinig bekend is…

Het begon allemaal eeuwen geleden. Toen de wereld nog minder welvaart had en technologie de wereld nog niet had gevonden. In de grote steden was er wat meer welvaart, rijkdom en geluk. In kleinere dorpjes – waar voornamelijk boeren woonden – was dit niet zo. Zij moesten leven van hun eigen producten die soms maar erg schaars waren.
In één van deze kleine dorpjes leefde een meneer. Deze meneer was genaamd: Matheus Lucra. Hij woonde in een klein dorpje in Italië en was zelf, net als velen, boer. Hij bezat een grote boerderij die velen voorzag van etenswaren. Denk hierbij aan vlees, kaas, eieren en groente. Iets extra’s zat er voor de meesten families niet in. De rijkeren families hadden echter een groot scala aan versnaperingen. Zij konden genieten van zoetigheid en wijn. Luxueuzere fruitsoorten en inheemse specerijen.

Op een koude novemberavond kwam Matheus met een idee. De kinderen in het dorp – die hard werkten voor hun ouders – verdienden het in zijn ogen om verwend te worden. Helaas beschikte hij niet over de middelen om hen dit te geven. Daarom had hij het volgende bedacht: als ze in grote groepen (bestaande uit zowel kinderen als volwassenen) zouden trekken naar de grotere dorpen met meer welvaart, was het mogelijk om voor de kinderen iets extra’s te krijgen. Al was het maar een enkel stukje zoetigheid.
Na overleg met het comité werd besloten om een kleinere groep personen richting de stad te sturen. Bepakt met zakken om wellicht iets in te stoppen en enkelen lampionnen om het duistere pad (wat leidde naar de stad) te verlichten. Onderweg werd er zenuwachtig gespeculeerd over hoe de rijken zouden reageren op hun bezoek. Zouden ze het kunnen waarderen, of werden ze boos weggejaagd?

Het eerste huis bevond zich aan de rand van de stad. Het zag er luxueus uit met grote lantaarns buiten de deur om het pad naar de deur te verlichten. Met een bonkend hart klopte Matheus aan – hij was immers de initiatiefnemer. Het duurde slechts een krappe minuut voor er open werd gedaan. In de deuropening bevond zich een grote forse man. ‘Wat moet dat?’ was zijn reactie geweest. Aan zijn ogen was te zien dat hij niet gediend was van het plotselinge bezoek. ‘Mijnheer,’ begon Matheus zenuwachtig, ‘zoals u kunt zien ben ik met mijn vrinden gekomen om u te vragen om een gunst. Deze gunst zal voor u niet onbereikbaar zijn.’ De man zette een stap opzij zodat de personen achter hem zichtbaar werden. ‘Wij zouden u willen vragen om ons wat lekkers te doneren. Voor onze hardwerkende kinderen. Wij zijn boeren uit de armere dorpen en kunnen onze kinderen niets extra’s geven.’
De forse man blies uit zijn neus en sloeg zijn armen over elkaar op zijn borst. ‘En wat hebben jullie mij dan te bieden?’ Het leek er op dat hij niets af zou geven als hij er niets voor terugkreeg. Matheus dacht na. Het enige waar hij goed in was, was het zingen van liederen. Evenals de groep mensen met wie hij gekomen was. ‘Wellicht kunnen wij uw avond verblijden met wat gezang.’ Vertelde de man aan de ander. Deze leek enigszins tevreden met dit aanbod. ‘Prima, laat maar horen.’
Luidkeels begon Matheus te zingen. Zijn klanken vulden de straten, deuren werden geopend en mensen liepen naar buiten om te zien waar het vandaan kwam.

Nadat Matheus was gestopt met zingen, werden de zakken van de kinderen en volwassenen gevuld met lekkernijen. Als teken van dank voor het optreden.

Voldaan van het optreden en tevreden met hun buit, besloot Matheus terug te keren naar het kleine dorp. ‘Matheus, mijn vriend,’ begon één van zijn metgezellen, ‘misschien kunnen wij dit vaker doen. De kinderen zijn dankbaar en de rijken leken het te waarderen. Vandaag is het 11 november. Ieder jaar, op de 11^e van de 11^e, zullen wij langs de deuren trekken met zakken en lampionnen om ons pad te verlichten, om liederen te zingen voor de rijken en onszelf blij te maken met lekkernijen. Wat denkt gij ervan?’ Matheus keek op en glimlachte bij het voorstel. ‘Wat een goed idee, mijn vriend.’ Een derde persoon keek op. ‘Dan noemen we het… Sint Maarten! Als eerbetoon aan Matheus!’ Er volgde een opgewekt gejuich en geklap en een enkeling riep: “Hoera, Matheus, hoera! Sint Maarten!”

Dit is hoe het écht is gegaan. Dus laat je niet van de wijs brengen door al die tientallen, wellicht honderden verhalen, van anderen. Zij luisteren alleen naar de mensen die speculeren. Sint Maarten was geboren op de 11^e van de 11^e in het jaar 1756.