0
0
0
0
0
Anoniem
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Kyoshi schreef:
En het is van een verhaal waar ik net mee begonnen ben. Love it, haaaa. Heb alleen inspiratie nodig om het verhaal te vervolgen nu.
------------------------------------------
Wanneer je zelf een onbezorgd leventje leed, maar niemand om je heen dit kon beamen, kon je leven moeilijk worden gemaakt door de mensen om je heen. Het moment dat je zelf tot het besef kwam dat er iets met je aan de hand was, maar je tevens wist dat het te laat was, zou voor velen als onprettig kunnen worden ervaren. Dit gevoel kon worden versterkt wanneer je helemaal niet wilde veranderen. Wanneer je jezelf prima vond hoe je was, maar niemand hier mee in zou stemmen, omdat ze wisten dat het niet goed met je ging. Dat het aan alles te zien was: je houding, gedrag en uiterlijke kenmerken. Terwijl je jezelf stug vast bleef klampen aan de leugen dat er niets aan de hand was. Dat je het wel zou redden en hulp te ver gezocht was. Tegenover je vrienden en familie probeerde je te doen alsof er niets aan de hand was, maar de leugen hield niet stand naast de waarheid. Je familie kon je langzaam zien wegglijden, helemaal nu je je baan verloren was door een uitglijder binnen het bedrijf. Wegens een economische crisis konden ze je niet langer mee houden en stond je op straat, hoewel je jarenlang een trouwe werknemer was geweest.
De ochtend leek nog erg jong, maar gezien het feit dat het winter was, bleef het nog lang donker. Een schel geluid vulde de donkere slaapkamer en met een geïrriteerde en vermoeide kreun, opende Sem Gregory Carlson zijn ogen. Ogen die opgezwollen waren door de slaap die zijn lichaam vulde. Een nachtrust van slechts een uur of vijf was voor geen enkel mens voldoende. Ook niet wanneer je dacht dat je het wel aan zou kunnen, omdat je de nacht ervoor voldoende gedronken had voor zeker vijf man. Het was dan ook erg aannemelijk dat de jongeman een enorme kater had, waardoor zijn hoofd voelde alsof het uit elkaar zou gaan knappen, als een ballon die te ver gevuld was met lucht. Ieder straaltje licht zou een pijnlijke scheut door zijn hoofd laten steken, maar hij wist dat het zijn eigen schuld was. Hoewel hij over deze kennis beschikte, was het lastig om zijn gewoonte te laten voor wat het was en eens een dagje over te slaan als het ging om het nuttigen van alcohol. Sem was echter van mening dat hij gisteren de fles beter had kunnen laten staan, maar had toch het gevecht met de fles verloren.
De jongeman zou vandaag een sollicitatiegesprek hebben. De eerste in maanden waar hij voor was uitgenodigd. Een erg ingewikkelde baan was het niet, maar het was een betere inkomstenbron dan de uitkering die hij nu genoot.
En het is van een verhaal waar ik net mee begonnen ben. Love it, haaaa. Heb alleen inspiratie nodig om het verhaal te vervolgen nu.
------------------------------------------
Wanneer je zelf een onbezorgd leventje leed, maar niemand om je heen dit kon beamen, kon je leven moeilijk worden gemaakt door de mensen om je heen. Het moment dat je zelf tot het besef kwam dat er iets met je aan de hand was, maar je tevens wist dat het te laat was, zou voor velen als onprettig kunnen worden ervaren. Dit gevoel kon worden versterkt wanneer je helemaal niet wilde veranderen. Wanneer je jezelf prima vond hoe je was, maar niemand hier mee in zou stemmen, omdat ze wisten dat het niet goed met je ging. Dat het aan alles te zien was: je houding, gedrag en uiterlijke kenmerken. Terwijl je jezelf stug vast bleef klampen aan de leugen dat er niets aan de hand was. Dat je het wel zou redden en hulp te ver gezocht was. Tegenover je vrienden en familie probeerde je te doen alsof er niets aan de hand was, maar de leugen hield niet stand naast de waarheid. Je familie kon je langzaam zien wegglijden, helemaal nu je je baan verloren was door een uitglijder binnen het bedrijf. Wegens een economische crisis konden ze je niet langer mee houden en stond je op straat, hoewel je jarenlang een trouwe werknemer was geweest.
De ochtend leek nog erg jong, maar gezien het feit dat het winter was, bleef het nog lang donker. Een schel geluid vulde de donkere slaapkamer en met een geïrriteerde en vermoeide kreun, opende Sem Gregory Carlson zijn ogen. Ogen die opgezwollen waren door de slaap die zijn lichaam vulde. Een nachtrust van slechts een uur of vijf was voor geen enkel mens voldoende. Ook niet wanneer je dacht dat je het wel aan zou kunnen, omdat je de nacht ervoor voldoende gedronken had voor zeker vijf man. Het was dan ook erg aannemelijk dat de jongeman een enorme kater had, waardoor zijn hoofd voelde alsof het uit elkaar zou gaan knappen, als een ballon die te ver gevuld was met lucht. Ieder straaltje licht zou een pijnlijke scheut door zijn hoofd laten steken, maar hij wist dat het zijn eigen schuld was. Hoewel hij over deze kennis beschikte, was het lastig om zijn gewoonte te laten voor wat het was en eens een dagje over te slaan als het ging om het nuttigen van alcohol. Sem was echter van mening dat hij gisteren de fles beter had kunnen laten staan, maar had toch het gevecht met de fles verloren.
De jongeman zou vandaag een sollicitatiegesprek hebben. De eerste in maanden waar hij voor was uitgenodigd. Een erg ingewikkelde baan was het niet, maar het was een betere inkomstenbron dan de uitkering die hij nu genoot.
18
