0
0
0
0
0
Anoniem
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
schreef:
Nu deze ronde toch afgelopen is, maak ik hem graag bekend en wil ik wat meningen horen!
Onvolmaakt
Huppelend door het bos nam ze de vreugde met haar mee. De kleurrijkste bloemen begonnen te bloeien, wanneer ze langs huppelde. Maart, dat was haar naam. Onder haar schuilnaam stond ze bekend als Lente. Haar 21e leeftijd had ze net bereikt toen ik haar leerde kennen. Net als ik, September. Soms word ik ook wel Herfst genoemd. Helaas waren er grote verschillen tussen ons. Destijds was ik somber en wisselvallig. Natuurlijk waren er ook dagen waarop ik een beter humeur had, maar dat was zeer zeldzaam. Eenzaam was ik, terwijl zij altijd omringd was door de anderen. Jongens, meisjes, allemaal waren ze geïnteresseerd in haar. Zittend op een van de bankjes observeerde ik haar.
Het was de 29e van oktober toen ze actie ondernam. ''Waarom?'' De stem van een engel vulde mijn oren. ''Waarom wat?'' mompelde ik wat nors. De wind blies langs ons heen en zorgde ervoor dat er wat oranjekleurige bladeren in het haar van het wonderschone meisje voor mij kwamen. Ze glimlachte vriendelijk naar me. De vlinders in mijn buik fladderde vrolijk in het rond. De warmte voelde ik naar mijn wangen stromen. Het gevolg daarvan, was dat ik mijn gezicht achter mijn lange zwarte haren verborg. ''September, niet doen.'' Voorzichtig haalde ze mijn haren uit mijn gezicht. ''Er is geen reden om jezelf te verstoppen, je bent prachtig.'' Die uitspraak van haar deed mijn hart nog sneller kloppen. ''Dat is een leugen.'' Maart schudde haar hoofd en bracht haar lippen dichterbij mijn oor. ''Denk maar aan die schitterende kleur van de bladeren, die jij met al jouw wilskracht uit de bomen laat vallen en natuurlijk ook die fantastische paddenstoelen... Ik kan zoveel opnoemen dat jou uniek maakt, mijn September.'' fluisterde de engel. ''Maart,'' fluisterde ik terug, ''nog nooit heeft iemand zoiets tegen mij gezegd. Dit is het grootste compliment dat ik ooit gekregen heb en het komt ook nog eens uit jouw mond. De perfectie zelve.'' Tranen in mijn ogen had ik, toen ik in haar schitterende ogen keek. ''Niemand is perfect, September. Als er iemand is, die er dichtbij komt, dan is het wel Zomer. Haar goudkleurige haar en haar stralend blauwe ogen, daar kan niemand tegenop.'' Daar had ze een punt. Zomer was een prachtige vertoning. Veel jongens hadden een oogje op haar gehad. De enige die voor haar test slaagde, was Winter. ''Zoals hen wil ik niet zijn. Ik wil niet volmaakt zijn, niet perfect. Nee...'' Een zucht verliet mijn mond. ''Laten we samen onvolmaakt zijn.'' Maart knikte. ''Onvolmaakt.''
Nu deze ronde toch afgelopen is, maak ik hem graag bekend en wil ik wat meningen horen!
Onvolmaakt
Huppelend door het bos nam ze de vreugde met haar mee. De kleurrijkste bloemen begonnen te bloeien, wanneer ze langs huppelde. Maart, dat was haar naam. Onder haar schuilnaam stond ze bekend als Lente. Haar 21e leeftijd had ze net bereikt toen ik haar leerde kennen. Net als ik, September. Soms word ik ook wel Herfst genoemd. Helaas waren er grote verschillen tussen ons. Destijds was ik somber en wisselvallig. Natuurlijk waren er ook dagen waarop ik een beter humeur had, maar dat was zeer zeldzaam. Eenzaam was ik, terwijl zij altijd omringd was door de anderen. Jongens, meisjes, allemaal waren ze geïnteresseerd in haar. Zittend op een van de bankjes observeerde ik haar.
Het was de 29e van oktober toen ze actie ondernam. ''Waarom?'' De stem van een engel vulde mijn oren. ''Waarom wat?'' mompelde ik wat nors. De wind blies langs ons heen en zorgde ervoor dat er wat oranjekleurige bladeren in het haar van het wonderschone meisje voor mij kwamen. Ze glimlachte vriendelijk naar me. De vlinders in mijn buik fladderde vrolijk in het rond. De warmte voelde ik naar mijn wangen stromen. Het gevolg daarvan, was dat ik mijn gezicht achter mijn lange zwarte haren verborg. ''September, niet doen.'' Voorzichtig haalde ze mijn haren uit mijn gezicht. ''Er is geen reden om jezelf te verstoppen, je bent prachtig.'' Die uitspraak van haar deed mijn hart nog sneller kloppen. ''Dat is een leugen.'' Maart schudde haar hoofd en bracht haar lippen dichterbij mijn oor. ''Denk maar aan die schitterende kleur van de bladeren, die jij met al jouw wilskracht uit de bomen laat vallen en natuurlijk ook die fantastische paddenstoelen... Ik kan zoveel opnoemen dat jou uniek maakt, mijn September.'' fluisterde de engel. ''Maart,'' fluisterde ik terug, ''nog nooit heeft iemand zoiets tegen mij gezegd. Dit is het grootste compliment dat ik ooit gekregen heb en het komt ook nog eens uit jouw mond. De perfectie zelve.'' Tranen in mijn ogen had ik, toen ik in haar schitterende ogen keek. ''Niemand is perfect, September. Als er iemand is, die er dichtbij komt, dan is het wel Zomer. Haar goudkleurige haar en haar stralend blauwe ogen, daar kan niemand tegenop.'' Daar had ze een punt. Zomer was een prachtige vertoning. Veel jongens hadden een oogje op haar gehad. De enige die voor haar test slaagde, was Winter. ''Zoals hen wil ik niet zijn. Ik wil niet volmaakt zijn, niet perfect. Nee...'' Een zucht verliet mijn mond. ''Laten we samen onvolmaakt zijn.'' Maart knikte. ''Onvolmaakt.''
19
