0
0
0
0
0
Anoniem
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Dauntless schreef:
Laat ik maar meedoen met de hype en de mijne ook posten
Omhoog, omlaag
Een tijd lang keken de jongen en het meisje elkaar verbaasd aan. Beiden hadden verwacht dat hun reis in eenzaamheid zou verlopen.
"Waar ga je heen?" Vroeg hij, de stilte doorbrekend.
"Ik ga omlaag, zo ver omlaag als mogelijk is. Tot ik Beneden ben en onmogelijk nog dieper kan gaan."
De jongen lachte zachtjes.
"Wat is er zo grappig?"
"Wel, ik ga omhoog, zo ver omhoog als mogelijk is. Tot ik Boven ben en onmogelijk nog hoger kan gaan."
Nu was het de beurt aan het meisje om te lachen. "Ik ben Boven opgegroeid en kan je vertellen dat het geen plaats is waar je heen wilt gaan. Alles lijkt zo klein en ver weg, alsof je het bij de kleinste misstap kapot zult maken."
"Erger dan Beneden kan het niet zijn. Daar lijkt alles immens groot. Zo groot dat je bang bent verpletterd te worden als je niet uitkijkt."
“Wel, als je Boven niet oppast en iets laat vallen dan zie je het nooit meer terug.”
“En Beneden moet je continu op je hoede zijn voor voorwerpen die van Boven vallen. Het is er trouwens zo druk en luid. s' Nachts is het onmogelijk om in slaap te raken."
"Boven is het akelig stil. s' Nachts hoor je vaak niet meer dan je eigen hartslag. Het lijkt misschien fijn om zo alleen te zijn, maar in werkelijkheid is het enorm beangstigend." Er volgde een stilte, beide personen wisten dat dit een strijd was die ze niet konden winnen. Telkens wanneer de één iets negatiefs zei over zijn of haar plaats van herkomst, bracht de ander daar meteen iets tegenin. Het was ook niet bepaald hoopgevend om te horen hoe de plaats, waar jij dacht een nieuw leven te beginnen, werd afgekraakt.
"We zouden in het Midden kunnen blijven?" Stelde de jongen plots voor. "Hier in het Midden zijn sommige dingen groot en andere klein. Het is er soms warm en soms koud, soms stil en soms luid."
Het meisje schudde haar hoofd. "Ik ben niet helemaal van Boven gekomen om mijn reis ergens middenin te staken. Ik zet door, maar ben ook nieuwsgierig naar wat je van Boven zult vinden."
"Inderdaad, ik vraag me af hoe lang je het Beneden zult uithouden. Het enige probleem is dat ik geen idee heb hoe contact kunnen houden."
"Ik zal een vlieger maken, met een koord dat tot Boven reikt. Daaraan hang ik dan een brief voor je."
"Dan zal ik een papieren vliegtuigje maken, dat helemaal naar Beneden kan reizen en voor je voeten neerkomt."
"Dat lijkt me een uitstekend idee. Het was leuk met je gepraat te hebben, maar mijn reis is nog lang. Ik heb Beneden nog genoeg tijd om uit te rusten."
"Insgelijks, hoewel het een afschuwelijke plek is, wens ik je veel plezier Beneden." De jongen zette zijn beklimming verder.
"Voor jou hetzelfde. Mocht je het Boven niet meer aankunnen, schrijf me dat dan. Mocht Beneden echt zo erg zijn als jij beweert dan kunnen we alsnog een nieuw leven in het Midden beginnen." Het meisje begon terug aan haar afdaling. Ze zag nog net hoe de jongen instemmend knikte, maar niet veel later verdween hij in de duisternis. Beiden konden niet wachten om over elkaars bevindingen te lezen.
Laat ik maar meedoen met de hype en de mijne ook posten
Omhoog, omlaag
Een tijd lang keken de jongen en het meisje elkaar verbaasd aan. Beiden hadden verwacht dat hun reis in eenzaamheid zou verlopen.
"Waar ga je heen?" Vroeg hij, de stilte doorbrekend.
"Ik ga omlaag, zo ver omlaag als mogelijk is. Tot ik Beneden ben en onmogelijk nog dieper kan gaan."
De jongen lachte zachtjes.
"Wat is er zo grappig?"
"Wel, ik ga omhoog, zo ver omhoog als mogelijk is. Tot ik Boven ben en onmogelijk nog hoger kan gaan."
Nu was het de beurt aan het meisje om te lachen. "Ik ben Boven opgegroeid en kan je vertellen dat het geen plaats is waar je heen wilt gaan. Alles lijkt zo klein en ver weg, alsof je het bij de kleinste misstap kapot zult maken."
"Erger dan Beneden kan het niet zijn. Daar lijkt alles immens groot. Zo groot dat je bang bent verpletterd te worden als je niet uitkijkt."
“Wel, als je Boven niet oppast en iets laat vallen dan zie je het nooit meer terug.”
“En Beneden moet je continu op je hoede zijn voor voorwerpen die van Boven vallen. Het is er trouwens zo druk en luid. s' Nachts is het onmogelijk om in slaap te raken."
"Boven is het akelig stil. s' Nachts hoor je vaak niet meer dan je eigen hartslag. Het lijkt misschien fijn om zo alleen te zijn, maar in werkelijkheid is het enorm beangstigend." Er volgde een stilte, beide personen wisten dat dit een strijd was die ze niet konden winnen. Telkens wanneer de één iets negatiefs zei over zijn of haar plaats van herkomst, bracht de ander daar meteen iets tegenin. Het was ook niet bepaald hoopgevend om te horen hoe de plaats, waar jij dacht een nieuw leven te beginnen, werd afgekraakt.
"We zouden in het Midden kunnen blijven?" Stelde de jongen plots voor. "Hier in het Midden zijn sommige dingen groot en andere klein. Het is er soms warm en soms koud, soms stil en soms luid."
Het meisje schudde haar hoofd. "Ik ben niet helemaal van Boven gekomen om mijn reis ergens middenin te staken. Ik zet door, maar ben ook nieuwsgierig naar wat je van Boven zult vinden."
"Inderdaad, ik vraag me af hoe lang je het Beneden zult uithouden. Het enige probleem is dat ik geen idee heb hoe contact kunnen houden."
"Ik zal een vlieger maken, met een koord dat tot Boven reikt. Daaraan hang ik dan een brief voor je."
"Dan zal ik een papieren vliegtuigje maken, dat helemaal naar Beneden kan reizen en voor je voeten neerkomt."
"Dat lijkt me een uitstekend idee. Het was leuk met je gepraat te hebben, maar mijn reis is nog lang. Ik heb Beneden nog genoeg tijd om uit te rusten."
"Insgelijks, hoewel het een afschuwelijke plek is, wens ik je veel plezier Beneden." De jongen zette zijn beklimming verder.
"Voor jou hetzelfde. Mocht je het Boven niet meer aankunnen, schrijf me dat dan. Mocht Beneden echt zo erg zijn als jij beweert dan kunnen we alsnog een nieuw leven in het Midden beginnen." Het meisje begon terug aan haar afdaling. Ze zag nog net hoe de jongen instemmend knikte, maar niet veel later verdween hij in de duisternis. Beiden konden niet wachten om over elkaars bevindingen te lezen.
18
