Forum

Heb nog geen titel en in het eerste deel zijn er nog geen verwijzingen naar 1D maar zou ik toch even jullie mening kunnen hebben over het eerste hoofdstuk?
____________________________________________________________________________________________

1.   De voorbereidingen

Eens kijken: 5 T-shirts, 3 jeansbroeken , 2 shorts , 4 topjes, mijn geliefde laptop en dan nog wat brol. Dat moet genoeg zijn om een weekje Londen te overleven. Moest ik mijn moeder dit hebben laten doen had ik genoeg mee om een maand te overleven maar gelukkig heb ik haar weten te overtuigen dat ik nu ik 16 ben toch wel in staat ben om mijn eigen koffer te maken. Ik doe de koffer dicht en tot mijn verbazing krijg ik de rits niet dicht. Zoveel heb ik nou toch ook weer niet meegenomen. Je moet altijd voorbereid zijn op het onverwachte. Dan maar op de ouderwetse manier. Ik klim op het bed en ga op de koffer zitten, nogal oncomfortabel maar het is dan ook niet de bedoeling dat dit lang gaat duren. Net of het magie is gaat hij nu wel veel makkelijker dicht. Er komt een brede glimlach op mijn gezicht, zo fier dat ik dit toch in mijn eentje heb klaargekregen. Ik schuif de koffer af het bed en trek het handvat naar boven zodat ik ermee kan rollen. De volgende uitdaging biedt zich alweer aan namelijk de koffer naar beneden krijgen zonder al te veel verf van het behangpapier te doen. Ik sta er nogal om bekend in mijn gezin om niet de handigste te zijn maar ik zie dit als een moment om te bewijzen dat ik dat wel ben, al twijfel ik daar zelf wel erg aan. Ik klap het handvat weer in en neem als een echte bodybuilder de koffer mee naar beneden, tsjeez wat weegt dat ding zwaar seg, hoe krijg ik dat ooit mee naar Londen. Wel ja, dan vraag ik toch gewoon aan één van de jongens die meegaan om me te helpen. Desnoods betaal ik ze wel want zo charmant vind ik mezelf ook weer niet. Gelukkig heb ik mijn vriendinnen kunnen overhalen om mee te gaan naar Londen, want in mijn eentje zou het ook niet leuk zijn natuurlijk. De school had nog verschillende bestemmingen zoals Barcelona en Parijs maar mijn zwak voor het schattige Engelse accent heeft me toch laten beslissen om naar Londen te gaan. Zo diep in gedachten verzonken struikel ik bijna over mijn eigen voeten maar ik weet nog net op tijd mijn evenwicht te bewaren , blijkbaar ben ik dan toch niet zo handig. Eenmaal beneden aangekomen zet ik de koffer naast te trap, we vertrekken pas morgen dus het heeft geen nut om hem nu al in het midden van het huis te zetten. Ik op en de deur naar de woonkamer. “Alles ingepakt?”, vraagt mijn zusje die televisie aan het kijken is. Ik weet niet hoe het komt maar de laatste tijd vind ik haar een enorme bemoeial, gelukkig ben ik weg als zij vakantie heeft want 2 weken bij elkaar overleef ik niet. Daarbij komt nog eens dat ze doet of ze alles beter weet terwijl ze 3 jaar jonger is en net in haar eerste jaar op de middelbare school zit. “Ja, soort van”, antwoord ik zo intonatie loos mogelijk. “Wauw, wat zijn we weer vriendelijk vandaag”, antwoord mijn zusje. Dit bedoel ik dus, wat zal ik blij zijn als ik morgen in de trein zit naar Londen. Het is wel met school en het zal ongetwijfeld een veel te leerzaam bezoek worden maar toch voelt het als een verademing. Omdat ik geen zin heb in een vervolg van deze conversatie ga ik naar de achterdeur en ga naar buiten. Achter in de tuin hebben we een stuk weiland waar mijn paard Chanel staat. Haar zal ik nog het meeste missen van allemaal maar gelukkig heb ik al iemand gevonden die de volgende week voor haar zal zorgen. Een goede vriendin van me die pas vertrekt wanneer ik terug thuis ben zal voor haar verzorging instaan. Ze heeft zelf ook een paard dus zij is de geschikte kandidate. Eenmaal aangekomen bij de weide blijft Chanel maar een beetje in een hoekje staan, ze voelt het waarschijnlijk dat er iets is en omdat ze bang is om gekwetst te worden sluit ze zichzelf af want normaal komt ze altijd vrolijk aangelopen als ze mij ziet. Teleurgesteld loop ik weer naar binnen en loop weer naar mijn koffer, de idioot die ik ben heeft weer gedacht dat ik een namiddag zonder laptop kan, niet dus. Ik leg de koffer op de grond, open ze en haal de laptop eruit. Perfect, ik sluit de koffer weer en loop naar de woonkamer. Omdat ik geen zin heb in weer zo’n idioot gesprek loop ik gewoon zonder iets te zeggen of te kijken voorbij de televisie en ga buiten zitten facebooken. Mijn laatste statusupdate is al van 2 maanden geleden (ik ben niet zo’n statusupdater die elke minuut van de dag laat weten waarmee ik bezig ben) maar dit is wel een speciaal moment. Nieuwe status: “Helemaal klaar voor een weekje Londen!” Zoals je wel kan zien ben ik ook niet zo creatief met statussen.

London is a modern Babylon. 

____________________________________________________________________
Hier vind je hoofdstuk 2:
http://virtualpopstar.com/social/forum?category=5&topic=199554&p=last