Forum

Daelerio zuchtte geërgerd. 'Dat is dus absoluut het slechtste excuus ook. Het is niet máár een wolf. Het is, nou ja, was, een levend wezen. Een levend wezen wat je had kunnen vermoorden.' Hij rukte het mes met geweld los, en liep achter zijn broer aan. Na de laatste opmerkingen voelde hij woede opborrelen door de brutale houding van zijn broer, maar zette zich eroverheen. 'Ik eet niet mee,' snauwde hij toch. Aaron keek verbaasd, maar Daelerio had zich al omgedraaid, en liep weg. Als hij moest kiezen tussen het opgescheept zitten met zijn broer, of trainen met het mes, trainde hij veel liever. Al snel begon hij te rennen. Hij kende het bos, net zoals zijn broer, fantastisch. Daelerio, echter, bezocht altijd andere plekken. Op die plekken was minder wild, dus was het rustiger. Het deel was perfect om ongestoord te trainen, wat hij er ook vaak deed. 

Gehaast om niets liep hij door het bos. Hoewel, lopen kon je het bijna niet meer noemen. Hij rende zowat, steeds verder en verder. De opmerking van zijn broertje begon hem steeds meer pijn te doen. Hij had nooit echt de tijd het verdriet te verwerken. Hij moest er altijd zijn voor zijn broer, maar vooral voor zijn moeder. Zij was zo verdrietig geweest; weken was ze niet in staat voor het huishouden te zorgen. En zijn broertje, eigenwijs als hij was, joeg alleen maar. Alle opgekropte frustratie, woede, verdriet, pijn en angst stopte hij in zijn pas. Het mes draaide hij nog steeds rond tussen zijn vingers. Toen bracht hij het mes opnieuw met zijn linkerhand naar zijn rechterschouder, en wierp het met verbazingwekkende precisie. Nu hij de worp eenmaal doorhad, ging het super, iedere keer weer. Toen hij langs de boom kwam, waar zijn mes zich in had geboord, rukte hij het mes er uit, geen vaart minderend. Weer wierp hij het mes, weer greep hij het weg. Steeds herhaalde hij dezelfde actie, met steeds meer geweld, steeds meer kracht, maar steeds minder precisie. Adrenaline vergalde zijn blik, die steeds waziger werd. Onbewust beet hij de binnenkant van zijn wang kapot, alleen om de tranen te stoppen van het stromen. Hij rende steeds harder, en toen ging het fout. Hij had het mes om mee te beginnen al verkeerd vast. Juist toen hij het wilde gooien, bleef zijn voet hangen achter een gevaarlijk hoge boomstronk, en Daelerio knalde met een klap tegen de grond. Zijn hand, die het lemmet als een vuist omklemde, schoot naar beneden, over het snijvlak, toen de punt op een steen bleef steken. Een stekende pijn ontsproot in zijn handpalm. Toen hij goed en wel besefte wat er was gebeurd, en hij weer half overeind kwam, bekeek hij zijn linkerhand ongerust. Uit de snijwond gutste bloed. Het stak als de pest, en al snel was zijn hand en onderarm bedekt met bloed. Moeizaam door gebrek aan evenwicht stond hij op. Hij haalde trillerig adem, zijn gedachten op orde proberend te krijgen. Hij besloot dat het verstandiger zou zijn, om naar huis te gaan, en begon aan zijn tocht. 

Even voelde Daelerio zich een verschrikkelijke hypocriet. Hij bepreekte zijn broertje altijd over hoe voorzichtig hij wel niet moest zijn, omdat het bos zo gevaarlijk was, en de dieren nog erger, maar nu was hij degene die met een redelijk ernstige bloedwond thuis kwam, terwijl Aaron een levensgevaarlijke wolf had geveld, zonder een schrammetje op te lopen! Dat zou nog een leuk gesprek worden, thuis. Daelerio had na een tijdje lopen zijn hand ‘verbonden’ met een reep van zijn verscheurde T-shirt. ‘Verbonden’ omdat hij het absoluut niet kon. Zijn moeder had hem een paar keer geprobeerd uit te leggen hoe een drukverband aan te leggen, maar Daelerio had niet geluisterd. Hij vond het oninteressant, en was veel meer geïnteresseerd in zijn wapens. Na nog een tijdje gelopen te hebben, voelde Daelerio zijn hand bijna niet meer, zo strak zat het verband. Dat kon niet goed zijn, dat kon zelfs De bedenken, maar alles was beter dan de pijn. Hij voelde zich toen ineens$ duizelig, en rustte even uit tegen een boom. Het zweet stond op zijn voorhoofd, terwijl hij toch niet heel veel deed. Daelerio veegde het zweet weg, en probeerde zijn gedachten op orde te krijgen. Hij moest gewoon thuis komen, dan zou alles goed komen. Hoewel… als hij de strijd met zijn lichaam op zou geven, en hier gewoon zou blijven wachten… Aaron zou hem wel gaan zoeken, hij heeft wel een hart. Toch durfde hij het niet. Het leek op de makkelijkste oplossing, maar vertrouwde Daelerio Aaron hiermee? Hij propte de beschamende gedachte ver weg in zijn geheugen, en begon weer te lopen. Na nog een lange tijd gelopen te hebben, kwam hun huis eindelijk in zicht. Tijdens zijn woedeaanval had Daelerio niet doorgehad hoe ver hij was gegaan, en dat bleek erg ver. Hoe dichter hij bij zijn einddoel kwam, hoe moeizamer het ging. De duizeligheid was niet verdwenen, en zijn hoofd bonkte bij elke stap. Zijn oogleden vielen bijna dicht dor vermoeidheid. Hoe kon zo’n simpele wond zo veel effect teweeg brengen? Nu was de wond ernstiger dan Daelerio dacht, maar met zijn geringe kennis over gezondheid, had hij dat niet door. De laatste meters strompelde hij haast. Eenmaal bij de deur kon hij de kracht niet eens meer vinden hem open te duwen. Hij bonsde een keer hard op de deur, waarna hij op zijn knieën viel. 

Vanbinnen schold Daelerio Aaron de huid vol. Vanbinnen sloeg hij zijn brutale mond bont en blauw en vanbinnen was hij ook al lang aan een preek begonnen. Aarons opmerkingen werden door hem steeds minder op prijs gesteld, en zodra hij niet meer half bewusteloos en met een bloedwond waar je stil van werd, die eindelijk door zijn moeder met rust werd gelaten, zat opgescheept, zou hij zijn woede waarschijnlijk ook wel uiten. Vanbuiten, echter, leek Daelerio kalm. Hij had zijn adem en gedachten eindelijk weer onder controle, helaas kon hij niet hetzelfde zeggen over zijn humeur. Zijn zwaar aanvoelende oogleden liet hij gesloten, compleet vertrouwend op zijn neus en oren. En dat was maar goed ook, aangezien de verrukkelijke geur van de door Aaron gebakken wolf nu eerder zijn neus binnendrong. Hoe vreselijk hij het ook vond dat het dier was gestorven voor praktisch niets, rook het heerlijk, en water begon in zijn mond te lopen. Hij wilde er net iets over zeggen, toen er ineens een vraag in zijn hoofd begon te spoken. Waar was het mes? Daelerio's ogen schoten open, en de jongeman wilde meteen opstaan. Deze handeling, echter, lukte hem voor geen meter. Een golf van duizeligheid overviel hem, en hij viel terug op zijn knieën. Hij hoorde vaag een reactie van zijn moeder, maar lette er niet op. Hij moest, en zou zijn mest terug krijgen. Hij had er veel moeite voor gedaan, het zou dus doodzonde zijn als hij het kwijtraakte. Zonder zijn linkerhand te gebruiken, daar zat immers een dit keer wel correct aangebracht verband omheen, probeerde hij weer op te staan. Dit lukte moeizaam en toch met nog wat pijn. ‘Daelerio!’ sprak zijn moeder geschrokken. ‘Wat denk jij te gaan doen? Ga terug zitten!’ ‘Nee!’ bulderde Dae, harder dan bedoeld. ‘Ik moet mijn mes terughalen.’ Hij zei het op een manier die zei: ‘discussie gesloten’. Toch protesteerde zijn moeder: ‘Niets daarvan, je moet rusten!’ Daelerio rolde met zijn ogen, al wist hij dat ze ergens wel gelijk had. Hij zou zijn hand meer moeten laten helen, voor hij er iets mee kon, maar als hij zou wachten, zou hij zijn mes misschien nooit meer terugvinden! Toen schoot hem iets te binnen. Zijn broer. Hij was goed in het helen van lichaamsdelen. Dat moet wel, dacht Dae. Met al die wonden waar hij mee thuiskomt! Een lichte toon van haat klonk door in zijn gedachten, maar die waren niet relevant voor de buitenwereld. Daelerio draaide zich beslist om en strompelde naar de het vuur, waar zijn broer ook stond. ‘Aaron,’ begon hij. Met dat woord, hij kon het zelf bijna niet geloven, ging hij op zijn knieën: de traditionele smeekpositie. Hij boog zijn hoofd en ging verder. ‘Wil jij, en ik weet dat je het kan, mijn wonde genezen?’ Hij durfde amper omhoog te kijken, beschaamd door zijn houding en bang voor Aarons reactie.

Toen het toch nog een tijdje duurde sloeg de twijfel bij Daelerio toe. Hij had gerekend op de medewerking van zijn broer, al zag hij nu pas in dat de jongen al het recht had om te weigeren. Daelerio was altijd een enorme zak geweest tegen hem, maar hij had zich voorgehouden dat dat voor Aarons eigen goed was. Nu, echter, overspoelde angst hem. Angst dat het misschien te veel van het goede was geweest. Hij sloot zijn ogen en bereidde zich voor op het ergste. Steeds bleef hij hetzelfde in zijn hoofd herhalen; ‘hij heeft er al het recht toe. Hou je in, Dae, hou je in.’ Hij beet hard op de binnenkant van zijn wang. Nu hij toch naar beneden keek, wierp hij even een blik op het verband. Het kleurde, ondanks dat het beter was aangelegd, al lichtrood. Net wilde hij zijn blik omhoog richten, om het nadenkende gezicht van zijn broer te bestuderen, toen Aarons stem de oorverdovende stilte verbrak: ‘Vooruit dan maar,’ zei hij en Daelerio hield de adem, waarvan hij niet doorhad dat hij het inhield, uit zijn longen ontsnappen. ‘Sta op en ga weer in de stoel zitten,’ vervolgde Aaron. ‘Mam, kun jij ondertussen op het vuur letten?' Hij had er een hekel aan als mensen bevelen aan hem uitdeelden, vooral als ze van zijn broertje kwamen, maar dit keer zette hij zich eroverheen. Nog even moeizaam als momenten geleden, stond Daelerio op. Godzijdank hielp Aaron hem weer. Ineens voelde het alsof zijn brein zich in twee delen had gesplitst, die zich nu tegen elkaar keerden. Het ene deel was zielsgelukkig door de medewerking van zijn broer, het andere deel echter, was woedend. Dat deel voelde zich hopeloos afhankelijk van Aaron, een gevoel waar heel Daelerio een hekel aan had. Hij bleef op de binnenkant van zijn wang bijten, evenals op zijn lippen. Eerder gemaakte wonden in zijn mond begonnen weer te bloeden. Zelfs de weinige druppels die vrijkwamen, verspreidden de ijzerachtige smaak door zijn hele mond. Weer werd Dae door Aaron uit zijn gedachten gehaald. 'Ik heb wel een paar regels als ik je nu ga genezen. Je maakt geen opmerkingen, je stoort mij niet en je luistert ook naar het advies wat ik je geef als ik klaar ben.' Ook dit tweede bevel deed hem met zijn ogen willen rollen, maar weer hield hij zich in. Aandachtig bekeek Daelerio zijn broertjes handelingen, tot de gloeiende warmte die ontsproot vanuit zijn hand hem in een soort van extase bracht. Zijn hoofd viel opnieuw naar voren en zijn ogen dicht. De warmte verspreidde zich vanuit zijn hand door heel zijn lichaam. Het voelde heerlijk, veel beter dan het hopeloze, koude gevoel en de steken in zijn hand. Hij hoorde wat geroezemoes in de kamer, maar lette er niet op, tot de warmte zich verplaatste met een leeg gevoel. Hij keek nog een beetje verdwaasd op en zag toen pas dat hun moeder eten had neergezet. Hij voelde zich sterker met zijn hernieuwde kracht, en zijn ongeduldigheid was weer volkomen terug. Na twee happen gegeten te hebben, vond hij het wel weer genoeg. Hij wist wel dat het niet heel erg slim was, maar toch stond hij op. Zijn moeder en broertje waren hier toch al niet meer, dus hij kon ze weglopen. Het schemerde nu nog, dat betekende dat er misschien nog een kleine kans was dat hij zijn mes zou kunnen vinden. Toen hij zijn weg maakte naar dezelfde deur als Aaron door was verdwenen, wankelde hij nog maar een klein beetje en al snel liep hij weer met grote, zekere stappen. Hij ging naar buiten, waar zijn oog op Aaron viel. ‘Aaron?’ vroeg hij verbaasd.