Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

19 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

The magie (ORPG)

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Onze orpg is gebaseerd op een verhaallijn die Lama gemaakt heeft. Wij gaan de natuurlijk meer dingen er omheen bij verzinnen maar dat zien jullie vanzelf. Geliefdste er niet door heen reageren, yup dat was de enigste regel XD

VERHAALLIJN:
Het meisje komt dan van een nobele familie met de heilige schatten. Jullie wonen dan ook op een berg. (3 in totaal. Een spiegel, een zwaard en een heilige ketting)

De 3 dingen hebben een magische krachten samen en worden daarom ook vereerd met ceremonies. De 3 dingen staan voor macht etc. Een familie beschermt het dan ook (die van jou) maar er is oorlog tussen twee clannen die de schatten willen.
Op een dag wordt jouw huis bestormd door 1 clan die de schatten willen. Voordat het gebeurde heeft jouw vader geroepen dat je moest ontsnappen terwijl je ouders je beschermen.

Je gaat vluchten op je trouwe paard en kijkt voor de laatste keer terug waar je huis in brand wordt gestoken. Je huilt meteen en verloor je grip en viel neer van de berg af. Je verliest je bijzijn en krijg dan geheugenverlies door een grote klap op je hoofd.
Uiteindelijk kom je er weer bij en zit je midden in een gevecht tussen beide clannen. Een ninja/Shinobi ziet jou en red je meteen ertussen uit.

Naam: Chinatsu Horishi
Leeftijd: 16 jaar oud.
Uiterlijk:

Innerlijk: Erg bescheiden meisje, maar staat wel sterk op haar voeten. Ze is niet gemakkelijk van het stuk te brengen. Vanwege dat ze altijd erg beschermt is door haar vader en moeder, weet ze niet veel van de buiten wereld. Ze wil er graag over leren maar haar ouders laten het niet toe. Ze zeggen dat te gevaarlijk is. Vanwege de belangrijke voorwerpen die haar familie bezit leeft ze telkens met gevaren voor eigen leven. Dus word ze maar op gesloten in het huis zodat er niks haar overkomt. Op een dag zal ze vrij zijn maar wanneer zal je nog achter komen.
Magies voorwerp: Samurai zwaard
Extra: Dochter van een rijke familie niet zo bekent. Bezichter van de Samurai zwaard, 1 van de krachtigste voorwerpen die er bestaan. Kan beetje zwaard vechten maar niet veel, zodanig goed dat ze het zwaard kan vast houden maar daar houd het ook wel op. Komt nog bij...

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Naam: Yamato Shiroshi
Leeftijd: 19
Uiterlijk:

Innerlijk:
Shiroshi wordt altijd Shiro genoemd en is de leider van de Yamato clan. Zelf heeft hij een hekel aan nobele mensen. Ook al is hij er zelf een van.
Hiroshi staat bekend met zijn vechtervaringen en hij is tegelijk een briljante strategist. Zo wordt hij ook de perfecte krijger genoemd.
Zijn familie staat in oorlog met de Heishi clan.
De rest merk je wel :3
Gave/mythische wezen:

Houkou

De vos met 5 staarten (Houkou,彭侯) is de god der illusies (gen, zoals de krijgskunst genjutsu). Ieder van zijn staarten staat voor een van de natuurelementen (water, wind, metaal, vuur en aarde). Wanneer hij een van deze elementen gebruikt zullen er natuurrampen ontstaan. Om zijn krachten over deze elementen te verkrijgen moet hij de natuur verwoesten. Houkou heeft de mogelijkheid om zijn grootte aan te passen. Hoe kleiner hij zich maakt ziet hij er minder gevaarlijk uit terwijl zijn gevaarte even blijft.

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
Zoal gewoonlijk werd ik weer gewekt door mijn vaders ochtend kus, het zal niet veel later zijn dat mij moeder ook kwam. Ik hoorde de zachtte brommende zware stem in mijn oor fluisteren ''Horishi word je wakker, we moeten wat belangenrijks vertellen.'' Rustig opende ik mijn ogen, en zag ik mijn vaders en mijn moeders ogen naar me kijken, bezorgd en angstig keken ze naar me. ''Wat is er dan?'' zei ik terwijl ik rechtop ging zitten in me bed. ''Dat zullen we je zo vertellen als je beneden bij het ochtenddiner bent.'' en mijn vader en moeder liepen mijn kamer uit naar beneden. Wat zou er zijn, zou er iets ergs aan de hand zijn? Ik haalde mijn schouders krijg ik zowel te horen. Snel schoot ik mijn kleren aan kamde ik mijn haren en liep ik de trap naar beneden. ''Horishi er is een oorlog bezig.'' zei mij vader en daarna zei mijn moeder ''En er is een groep hier na toe, dus vlucht! Kom over een paar dagen terug, als wij er niet meer zijn zorg dan voor de magie voorwerpen.'' Mijn moeder keek om haar schouder en sleurde me mee naar de geheime door gang, ze duwde het machtigste Samurai zwaard in mijn handen. Mijn vader rende achter ons aan. ''Horishi neem je paard en vlucht zo ver mogelijk, zoek krachtige mensen die later willen helpen om de magie voorwerpen te beschermen. Ga ga nu weg!'' zei mijn vader met angst in mijn stem, en rende weer naar boven trok zijn zwaard en ging er op af. Mijn moeder gaf nog een kus op mijn voorhoofd en lied me toen los en rende ook naar boven. Ik draaide me om en rende naar mijn paard, legde een dekje om zijn rug en deed een bid in. Sprong op zijn rug en hield het zwaard in mijn handen. Met een kleine kreet rende mijn paard sneller dan de wint, ik keek over mijn schouder heen het huis stond in brand grote rook wolken vlogen al boven het huis. Ik voelde dat er tranen in mijn ogen kwamen ik keek gauw weer strak naar voren. Zonder dat ik het zag kwamen we bij een stenen pad boven om een hoge berg, mijn paard gliste over een paar stenen heen. Ik verloor mijn evenwicht en viel van mijn paard af, ik bezefte toen pas dat ik aan het vallen was. Ik opende mijn ogen, alles draaide ik probeerde te stoppen met vallen maar kon me nergens aan vast pakken. Ineens voelde ik een harde klap tegen de zijkant van mij gezicht, alles werd pikzwart om me heen.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Shiro
Ik had al dagen niet geslapen en bleef kijken naar mijn kaart hoe we het beste de Heishi konden overwinnen. Het beste was dat we meerdere groepen hadden en dan de Heishi omsingelen en zo te overmeesteren. Ik dronk mijn kop thee die al uren naast me stond. Rustig nam ik een slok ervan. Het was al helemaal koud nog kouder dan ik dacht. Mijn stilte werd meteen verstoord nadat een soldaat iets rapporteerde. ''Generaal Yamato de Heishi is op pad om Danoura te bezetten en is op oorlogspad.''
Meteen sprong ik op en gaf ik alle bevelen. ''Pak alle paarden en zorg dat je klaar bent. Roep alle eenheden naar Danoura en we keren tegen hen in. De Heishi mag Danoura niet bezetten!'' Ik pakte meteen mijn zwaard en ging op pad met mijn trouwe paard.
Na enkele secondes kwamen pijlen die recht op ons af raasden. De pijlen vlogen over mij heen die achter de laatste soldaten neerschoten. De eerste soldaat kwam er al dichtbij en ik haalde hem meteen neer. Meteen sprong ik van mijn paard af en vocht ik een weg tot ik bij een boom kwam. Wat moet een vrouw hier op het strijdveld? Ik beschermde haar meteen van alle pijlen en in de tussentijd probeerde ik haar wakker te schudden.
''Heei wordt wakker!'' Ik voelde warmte haar warmte en haar hart kloppen. Ze leefde nog en moest zo snel mogelijk wakker worden voordat het te laat zou zijn.
''Generaal wij geven u zoveel mogelijk dekking!'' Riepen mijn kameraden terwijl ik naar het meisje keek. Even vloekte ik voor een tijdje omdat het veel tijd kost en meerdere soldaten neervielen. Heel het strijdveld lag onder bloed dat later meer zou vormen.
''Wordt toch wakker!'' Riep ik naar haar uit terwijl ik de vliegende pijlen neersloeg.

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
Ik voelde doffe klappen en zwaard dat klingde tegen iets, ik opende mijn ogen en nam een hap lucht toe. Ik zag een jongen voor mij staan die pijlen tegen hield. Ik legde mijn hand op zijkant van mijn hoofd en stond snel op, iets te snel alles klonk nog dof en ik viel weer op mijn knieën. Ik keek om me heen ik hoorde mijn ademhaling, zag mensen om de grond liggen pijlen over mijn hoofd vliegen. Iets in me zei dat dit een oorlog was tussen de twee clans was. Het drong me nog niet echt door dat ik op het slacht veld lag, totdat er een pijl net langs mijn wang kwam en een klein sneetje in mijn wang achter lied.
Ik werd gelijk wakker uit die rare roes, ik stond op en wou gelijk weg rennen. ''Eerst Sia mijn paard vinden, nee eerst schuilen Blijf rennen waar ben ik ?'' waarom begin ik raar te praten waar ben ik , wat moest ik doen. Waarom heb ik een zwaard bij me, enigste wat ik weet dat bij me moet houden. Ik hoorde weer dat gekling van zwaarden tegen pijlen gelijk keek ik waar die jongen die voor mij stond. Hij was zo behendig met zijn zwaard, in die pijlen regen geen één van pijlen ging heel voorbij hem. Snel geconcentreerd en ook nog is behendig. Ik zocht naar de gene die de pijlen schoten, ze stonden om de berg denk atans daar zag ik een vele pijlen vandaan komen. Ik voelde me zo nutteloos een meisje, die alleen maar in haar gedachte zit en niks te zeggen heeft.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:

Shiro
Nadat de pijlen ophielden tilde ik haar op en nam ik d'r mee van het slagveld vandaan. Het geluid van alle zwaarden vervaagde. Met een snelheid was ik bij een veld gekomen waar ik haar weer neer zette. ''Wat moet een meisje op het veld daar? Realiseer je wel hoe gevaarlijk het is?'' Ik zuchtte en pakte een bamboesteel dat gevuld was met water. ''Hier drink wat.'' Ik zette de steel bij haar lippen. ''Ik ben Yamato Shiroshi van de Yamato clan. Beter bekend als de strategisch. Zo te zien van je kleren kom je van een nobele familie. Wat is jouw naam? Van welke clan ben je?''
Ik keek naar haar en ze was zeker niet van de Genji kant. Als Yamato leider kende je wel alle nobele die aan je kant stonden maar voor de een of andere manier herkende ik haar niet.
Ik floot op mijn vingers en een vosje kwam erbij. ''Vertel tegen de anderen dat ik veilig ben.''
''Ik weet niet waar je vandaan komt maar ik weet zeker dat jouw ouders je komen zoeken.''
Wat moet een vrouw daar op het veld. Haar huid was mooi egaal en langzaam keek ik naar haar wang. ''Ben je oké? Laat het me eens zien.’’ Ik hield haar kin vast en keek naar haar wond dat ze opgelopen had. ''Het is geen diepe snee en zal geen litteken achterlaten. Laat me je helpen.’’ Ik scheurde een stuk stof dat ik vochtig maakte en veegde alle vuil van de wond vandaan. ''Dit zal even prikken maar morgen ben je weer helemaal de oude.’’ Ik haalde een mesicijn erbij en smeerde het zachtjes op haar huid. ''Als het pijn doet zeg het maar.’’
De pijl die haar raakte was gelukkig niet ingesmeerd met vergif dus het zal geen schade brengen.
Nadat ik haar wond had verzorgd pakt ik mijn zwaard weer op en ging ik opstaan.

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
Zomaar opeens werd ik opgetild, zonder gevraagd te worden kan je lopen? Eigenlijk vond ik het niet erg maar toch had ik liever zelf gelopen, hij zette meneer en begon me allerlei vragen te stellen. Ik pakte de bamboe stok over en begon gulzig te drinken, na vele slokken legde de ik de bamboe neer op de grond. ''Ik heb geen idee wat ik daar deed. Ook weet ik niet wat je bedoelt met clan, of nobele familie enigste wat ik weet is, dat ik dit zwaard bij me moet houden en mijn naam. Horishi...'' Ik zuchtte even en keek naar de grond toe.''
Ik ben oké, en nog bedankt dat je me beschermde.'' Ik voelde zijn warme vingers mijn kin vast pakken en naar mijn wond kijken, ik keek hem met verwarde blik terug.
Toen die over de wond ging met de zachtjes stof, het gaf lichte steekjes. Dan nog die zalf die zalf was het ergste van alles, het leek net als of die wond werd in gesmeerd met brandend vuur. ''Dankje..'' zei ik zacht en keek weer naar beneden. Nog altijd wist ik niet wie ik was in deze wereld, wat ik aan het doen was of beter gezegd wat ik moest doen.

~
sorry voor kort stukje wist niks meer sad

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Shiro
''Je weet het niet?’’ Verbaasd keek ik haar aan. ''Je manier op drinken is ook hoe nobele mensen doen. Ik kan je hier niet zo achterlaten in deze toestand.’’ Ik gaf haar een hand. ‘‘Kom maar met mij mee naar onze kamp. Daar ben je wel veilig. Tot die tijd wordt je beschermd door mij en kan je wachten tot je geheugen terug komt.’’ Ik keek naar de verte waar mijn paard al kwam aan rennen die naast me stopte. Ik stapte op en gaf haar een hand. ‘‘Kom je met me mee?’’ Een iemand meenemen naar het kamp kon gevaarlijk zijn. Het kon voor dezelfde geld een spion zijn van de vijand, maar je had toch geen keus. Je kon moeilijk een vrouw hier achterlaten. Misschien was ze ook echt haar geheugen verloren en haar ogen vertelde dat ze niet loog. Het was zelfs nog moeilijk ook aangezien ik nog gefrustreerd was van de aanval ervoor. Ik moest zo snel mogelijk weer aan het werk en de anderen over de aanval inlichten. Er verliet een grote zucht over mijn lippen. Er waren nog zoveel dingen dat ik nog moest doen. Ik had zelfs ook dagen niet geslapen. De oorlog tussen de twee groepen is ook een zware last en zeker als je een van de leiders was. Onder anderen was mijn status commander van de Yamato clan. Ik vroeg mezelf nog af hoe het met de anderen gaat aangezien ik een lange tijd weg ben. De anderen zouden vast bezorgd over me zijn als de belangrijkste lid van hun ontbreekt. Het was altijd een zware last maar zo was het leven. Het was onze lot om het zo te laten horen. Aan beide kanten zijn er indrukwekkende mensen die over grote kunsten beschikken. Zelf was ik in een tempel opgegroeid met oude monniken. Zij beschouwde me als zijn eigen kind. Er waren zelfs meerdere vrienden en kameraden die daar trainde en opgroeide. Het was hard en zwaar werk. Je mocht je eigen gevoelens niet tonen en achterhouden. Als je medelijden kon tonen was dat gevaarlijk en kon dat zelfs je leven kosten. Mijn meeste kameraden zijn daardoor ook gesneuveld. Gelukkig heb ik goede vrienden aan mijn zijde.

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
''Nee ik weet het niet meer, enigste wat ik weet is mijn naam en dat ik dit samurai zwaard bij me moet houden.'' Ik liet mijn samurai zwaard zien, rustig liet ik het samurai zwaard weer in zijn schede glijden. Ik keek omhoog naar het prachtige paard, ik pakte zijn hand vast en sprong er op het paard zijn rug. Ik lied zijn hand los en deed mijn armen om zijn middel heen. Kon me niks schelen als het wel of niet mocht, krijg vast wel te horen als het niet mocht. Mijn gedachtes dwaalde al weer af naar zijn naam zijn ja zijn naam kwam bekent voor. Yamato Shiroshi van de Yamato clan, waarom komt die naam toch zo bekent voor. Ik zuchtte even en ging weer verder denken ik wilde weten waarom die naam zo bekent voor kwam. En opeens wist ik het het kwam als een flits door mijn hoofd heen, hij is generaal-commandant van de Genji kant. Daar had een persoon wel eens over ik denk een man ach wat boeit het ik ken die man vast niet goed. Maar weer over Yamato Shiroshi hij is een generaal, is beste in strategie plannen en met het zwaard is die de beste. Dat is wat mij vertelt is naja wat ik nu herinner... Hoe moet ik mezelf gedragen bij hem ik ben niks en hij is alles in de ogen van de mensen. Alweer kwam er een zucht over mijn lippen heen, eventjes sloot ik mijn ogen en bedacht ik me dat ik hem onbeschoft vast hielt. Ik lied gelijk zijn middel weer los, dat is denk ik erg ongepast in zijn hoge ranke. Zomaar een meisje zonder reputatie, met armen om zijn middel heen.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Shiroshi
Ik glimlachte even en ging meteen naar het kamp toe. Het kamp was niet echt zo heel ver hier vandaan en al snel zouden we er aankomen. Ik versnelde de passen van mijn paard en ging zo snel mogelijk naar het kamp toe voordat de zon onder zou gaan. Iedereen zou vast ongerust zijn en zeker in deze tijden.
Binnen een paar minuten kwamen we bij het aan. Ik stapte van mijn paard af en gaf haar een hand om haar te helpen. ''Ik Yamato Shiroshi ben terug gekomen.'' Meteen ging iedereen in een rij staan en buigen. ''Kom op wees niet zo beleefd en sta op. Ik heb een gast meegenomen en zorg ervoor dat ze hartelijk ontvangen wordt.'' Na mijn woorden knikte de mensen en kwamen mijn kameraden aan. ''Shirorhi! Je bent terug. Wat was er dat zo dringend was?'' Ik liet Horishi naar voren stappen. ''Dit is Horishi ze kan niks herinneren en is zo te zien gevallen. Ze is haar geheugen kwijt en tot ze haar geheugen terug krijgt blijft ze bij ons.
''Maar Shiroshi ze kan een spion zijn van de vijand!'', zei een kameraad bot.
''Hanzo wees stil. Ze kan er zelf niks aan doen en haar ogen zeggen dat ze onschuldig is.'', zie Sohma.
Meteen lachte ik. ''Dit zijn Hanzo, Sohma, Mizuki en Hyosuke. Zij zijn mijn kameraden in deze oorlog. Omdat ik je meegenomen hebt is het mijn verantwoordelijk om voor je te zorgen.''

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
Stilletjes stond ik achter Shiroshi luisterend naar de mensen die spraken over mij, dat ik onschuldig ben of juist een spion. ''Konichiwa'' Ik kwam achter SHiroshi vandaan en boog voor hun. Ze zijn vast net iets minder hoog gerankt dan Shiroso, dus behandel ze met respect. Zei ik streng tegen mezelf, in mijn gedachtes, Ik hoorde ook dat ik een verantwoordelijkheid was. ''Heer Shiroshi u hoeft niet op mij te passen, ik red me zelf vast wel.'' Zei ik met een zachte glimlach op mijn gezicht. Ik keek naar de vier jongens die verbaast naar me zaten te kijken. ''Als u me wilt Excuseren ga ik nu wat rond lopen.'' zei ik met een Heeze stem. Ik ging weer rechtop staan en liep achteruit weg en draaide op het laatste moment. Ik keek eerst even wat rond en zag toen een rustig plekje bij het meer, met rustige passen liep ik er naar toe en ging ik aan de water kant zitten. Ik gaf een zucht van verlichting, geen drukte meer om mij heen gewoon diepe innerlijke rust. Ik keek naar de verte waar nog vele gevechten bezig waren, zoveel verdriet dat daar zo passeren. Gesneuvelde mannen vrouwen die geen man of geliefde meer hadden en alleen over blijven. Opeens uit het niets song ik een lied, voor de gesneuvelde mannen voor de vrouwen hun verdriet en de mijne. Een eer vol lied van de Chinatsu familie... Mijn zwaard begon op te lichten van uit het niets, de wind blies door mijn haren heen. Ik sloot mijn ogen en legde mijn gevoelens in het lied.

jdhEzSQ6Vjg

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Shiroshi
Ik keek naar haar hoe ze naar het meer liep. Er verscheen een klein lachje. Ik had al jaren niet meer zo'n vrouw gezien die voor zichzelf wou zorgen. Ze was anders dan anderen ik voelde het gewoon. De mannen achter mij staarde me aan. ''Wat is er?''
''Het is de eerste keer dat u lacht meneer. Sinds de oorlog was begonnen en u ons aanvoerde hadden we u nooit meer gezien met het lachen.''
Ik lachte. Het was waar dat ik al tijden niet gelachen meer had. ''Mannen we verlaten vanavond het kamp en gaan terug naar het huis. We zullen daar uitrusten en intrekken aangezien we hier niets meer te doen hebben. Alles wat we nog kunnen doen is alleen bidden en herdenken aan de gesneuvelde mensen. Iedereen hier ik ben jullie allemaal dankbaar en het is mij een eer om zij aan zij met jullie te mogen vechten. Vanavond vertrekken we terug en kunnen wij allen uitrusten in het huis.''
Ik draaide om en liep naar een plek waar al mijn kaarten lagen. Alles lag over hoop, kaarten op de grond, hier en daar paar veren. Het was niet comfortabel maar zo was het eenmaal. Er verscheen een zucht over mijn lippen. Het was hard en zo is het leven. Het zal nog lang duren voordat de oorlog over was.

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
Eventjes leek het of mijn geheugen terug kwam, tot dat ik mijn ogen opende. Er kwam een zucht over mijn lippen heen. Ik keek weer over het meer naar de verte toe, het was er rustig zou het afgelopen zijn of gaat morgen verder? weer kwam er een zucht over mijn lippen heen. Ik stond op en liep wat langs het meer, ik zag nog licht branden in een tent/huisje. Wat nieuwsgierig liep ik er naar toe en opende ik rustig het laken
''Sorry dat ik stoor..'' zei ik zacht toen ik Shiroshi zag staan.
''Wat een zooitje..'' bromde ik binnensmonds dat mensen daar in kunnen werken, niet te geloven. Ik begon wat kaarten op te pakken en in te rollen, legde ze op het bureau neer. ''Heer u moet het wel netter houden, dit werkt toch niet lekker. Ik zal het morgen voor u opruimen, misschien vanavond nog.'' Ik hukte en reikte naar de veren die op de grond lagen, en zette die in het potje die op het bureau stond. ''Heer Shiroshi? ik vroeg me af waarom u mij gered heeft?'' Ik friemelde nog een paar blaadjes in een stapeltje, liep naar de stoel toe en raapte daar alle vieze kledij van hem op. Pakte een zak die ik ergens had gevonden en deed de kleding er in. Wat kunnen mannen toch vies zijn, maar ja hij heeft het ook wel druk met zijn hoge rank.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Shiroshi
Met mijn veer friemelde en krabbelde ik een paar tekens op papier. Het was een rapport dat gebracht moest worden.

Beste Goshiraka,

De oorlog hier weer tot rust gekomen. De Heishi was van plan om een deel van Danoura te bezetten. Mijn mannen en ik vochten tegen hen. Vele van mijn mensen zijn in eer gesneuveld. Zij worden allemaal herdacht. Ik hoop dat we met ons allen hier een wereld kunnen opbouwen met vrede. De oorlog is hier al jaren bezig en er is nog geen verandering in gekomen. De imperiale familie met de heilige schatten kunnen hier hopelijk wel een einde aan maken.

Met vriendelijke groet,

Generaal Yamato Shiroshi.

Met de punt op het einde rolde ik het stuk perkament op met een rode lint omheen. Met een valk liet ik het bezorgen aan de opperman. Nadat de valk vertrok hoorde ik een geluid. Met een draai zag ik Horishi binnen. Het was al middernacht en de zon was al gevallen. ''Ow Horishi ik had je niet gehoord. Sorry voor alle rotzooi hier. Meestal is het niet zo. Morgen ochtend gaan we allen vertrekken.'' Ik nam een pauze en nam een slok van mijn thee die eenmaal al koud was geworden. ''Ik heb je gered omdat ik geen onschuldige mensen wil laten ombrengen in deze oorlog. Jij ben er een van. Ik kon je ook moeilijk daar achterlaten in je eentje zonder jouw geheugen.''

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
''Onschuldig... Bedankt dat je me gered hebt.'' Ik gaf een geliefde lach en ging weer verder met opruimen. ''Vertrekken hoezo vertrekken? het is hier toch prima, en en...'' ik hield mijn mond en pakte de zak vuile was. ''Ik ga maar is moet je was nog even wassen.'' Met een kleine glimlach verliet ik de tent. Eventjes keek ik rond of er niks merkwaardigs was te zien. Eigenlijk op dit uur is er denk geen gevaar, en iedereen slaapt het was vast een drukke dag voor hun. Ik liep weer naar het meer toe. Mmmmhhh als er toch niemand is, ik kleedde mezelf uit, dat ik nog alleen maar in mijn ondergoed stond. Nam de vieze kleding mee het water in. In het begin was het water nog best wel koud, al snel raakte ik er aan gewent. Ik begon de kleren tegen elkaar te wrijven zodat de vlekken er uit zouden gaan. Na een tijdje schrobben had ik alle kleren al wat schoner, want ja al die bloed vlekken kan je er niet 1 2 3 uithalen daar heb je bleek voor nodig of azijn. Ik liep het water weer uit legde de kleding op het gras, legde alles nog eventjes goed en dook toen het water weer in.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Shiroshi
Met een grote zucht stond ik op. Het was al zo laat en nog steeds had ik geen goede strategie. Het meest voor de hand liggende was er wel en je kon wel de perfecte hebben alleen je moest wel acht stappen vooruit denken. Iedereen was al wel moe en ik zelf had al dagen niet geslapen. Misschien kon ik me beter eerst opfrissen en dan pas gaan slapen.
Ik liep zo zacht als ik kon naar het meer en trok mijn bovenkant uit. Het water was zo verfrissend en cool. Je werd er rustig van en kon al jouw frustratie laten gaan voor even.
Meteen ging ik naar een kant waar je kon leunen op een steen. Met een grote zucht kwam ik tot rust en sloot ik eventjes mijn ogen om te relaxen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld