Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

18 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ pokemonwar

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Naam: Linden (Flinnt) Pentragon
Leeftijd: 17
Innerlijk: Lindens vader was iemand die heel veel van zijn geliefde hield, misschien zelfs te veel. Toen zijn moeder ziek werd terwijl ze zwanger was van hun eerste kind deed hij er alles aan om haar te genezen. Toen dit hem niet lukte en ze stierf tijdens de bevalling brak er iets in hem. Hij zou er alles aandoen zodat zijn zoon nooit enig gevaar zou overkomen. In het begin vond Linden het doodnormaal dat hij niet naar buiten mocht behalve op heel uitzonderlijke gelegenheden. Ook moest hij altijd op zijn kamer blijven wanneer er bezoek was. Zijn vader zei dat hij dit deed omdat hij van hem hield en zijn vader hield ook echt wel van hem. Op een dag was er bezoek en zat hij zoals gewoonlijk op zijn kamer. De dochter van de man die zijn vader was komen bezoeken was naar boven geglipt want er gingen geruchten de ronde over de man die zijn zoon gevangen hield. Ze vond zijn kamer en dat was de eerste keer dat Linden ooit tegen iemand sprak buiten zijn vader of het personeel. Je kunt je wel inbeelden dat hij nogal bang en teruggetrokken was en die houding tegenover vreemden is ook vandaag nog steeds dezelfde. Zij liet hem inzien dat wat zijn vader hem aandeed niet normaal was. Dat hij buiten moest komen en vrienden moest maken. Samen slopen ze het huis uit en het was het leukste wat Linden ooit gedaan had, tot zijn vader hen betrapte. Het was de eerste keer dat hij hem echt boos zag en sindsdien werden de regels steeds strenger en strengen tot Linden voor eeuwig in zijn kamer werd opgesloten. Zijn vader behandelde hem als een kostbaar juweel, veilig weggeborgen voor de wereld. Maar het probleem was dat Linden niet van goud of diamant was. Hij was een mens met gevoelens, een mens die na die ene dag buiten wou zien wat de wereld nog meer te bieden had, ook al hield zijn vader vol dat deze wereld vol gevaren en leugens zit. Toen leerde hij Misdreavus kennen. Het landhuis waar hij woonde was al erg oud, dus het was heel normaal dat er spookpokemon woonden. Hij had alleen nog maar pokemon in boeken gezien dus in het begin schrok hij enorm, maar al snel werd deze pokemon zijn beste vriend. Hij hield hun vriendschap geheim voor zijn vader, bang voor wat diens reactie zou zijn. Zijn drang om te ontsnappen werd met de dag groter en op zijn zestiende verjaardag was er eindelijk een kans. S'nachts pakte hij mee wat hij in een rugzak kon stoppen en vluchtte. Zijn vader is natuurlijk naar hem op zoek gegaan, overal hingen posters en Linden moest zich terugtrekken in het bos tot deze heisa was overgewaaid. Als een geluk bij een ongeluk brak de pokemonwar uit. Hierdoor werd zijn verdwijnen opeens een heel stuk minder belangrijk. Alles wat Linden eigenlijk wilt doen is de wereld rondreizen en nieuwe mensen en pokemon ontmoeten en leren hoe de wereld werkelijk in mekaar zit. Hij is wantrouwig en schuchter en erg verlegen. Kan moeilijk een conversatie op gang houden, maar hij is wel een echte doorzetter met een hart van goud. Als je hem de moeite geeft open te bloeien zul je zien dat je aan hem een goeie vriend hebt.
Pokemon:
- Mismagius (Mismagius)
- Gardevoir (Veelia)
- Braviary (Efstathios)
- Infernape (Orion)
- Keldeo (Rufus)
- Luxray (Aster)
-Mawile (Titania)
-Gliscor (Vesper)
- Banette (Solana)

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Naam: Yendas (Yen) Mashidus Virtali
Leeftijd: 16 jaar
Innerlijk: Yendas woont al jaren in de bossen en heeft gezien hoe de oorlogen alles om hem heen veranderd, vooral zijn geliefde pokemon vrienden. Hij woont in het bos, omdat hij niet anders kan. Toen hij een jaar of 8 was, begon de oorlog in kleine schalen, zo klein dat het nog in de doofpot gestopt kon worden. Hierin was zijn moeder vermoord, wat een geluk voor hem was, want zijn moeder verachtte hem. Altijd werd Yendas in zijn kamer opgesloten en werd er gedaan alsof hij niet bestond. De professor gaf hem een ei op zijn 6e verjaardag, waar later een Riolu uitkwam. Het bleek dat Yendas met pokemon kon communiceren, ze kon verstaan, maar bovenal, een geestelijke connectie met ze kon leggen via geest. Dit vooral met zijn maatje Riolu, wiens naam Gyro is. Zij waren vaak als het ware één en daardoor is Yendas op vroege leeftijd Aura Guardian geworden.
Eenmaal buiten het gevaar in de bossen ging alles prima, hij bloeide op tot de vrolijke jongen die hij vandaag de dag is. Door klusjes heeft hij van alles bij elkaar kunnen sprokkelen en leeft een goed leven in zijn kleine hutje in het bos, samen met zijn volledige team.
Team:
-Lucario
-Charizard
-Gengar
-Lapras
-Mightyena

Het zesde teamlid wordt later bekend gemaakt in het verhaal.

Uiterlijk komt later als ik muit getekend heb :3

De eer aan jou om te beginnen uwu

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Linden strompelde door het bos. Door de oorlog was het niet veilig meer in de steden dus had hij zich hier maar teruggetrokken. Hij trok rond op zoek naar voedsel en beschutting voor zowel hem als zijn pokemon. Mismagius zweefde uitgeput naast hem. Het was al donker maar nog altijd hadden ze geen geschikte plek gevonden om te slapen. Het werd ook steeds kouder dus buiten onder de sterrenhemel liggen was helaas ook geen optie. "Alsjeblieft laat ons iets vinden" fluisterde Linden zachtjes terwijl de gevallen herfstbladeren een knisperend geluid onder zijn schoenen maakten.
Hoe het kwam wist hij niet. Misschien was het gewoon geluk, misschien een valstrik maar nog geen vijf minuten later zag hij een klein lichtje dat afkomstig was uit een hutje.
Normaal gezien zou hij het niet eens in zijn hoofd halen daar zomaar aan te kloppen, maar nu was hij zo moe en hongerig dat hij niet anders kon. Hopelijk waren de bewoners aardig genoeg om hem er de nacht door te laten brengen. Hij zou hen niet tot last komen. Gewoon een hoekje waar hij zich kon neerleggen, meer vroeg hij niet.
Aarzelend bleef hij voor de deur staan. Waarschijnlijk had de eigenaar nu al wel door dat er bezoek was, maar toch duurde het nog enkele minuten voor hij aanklopte.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
''Rachel, je moet voortaan echt uitkijken met waar je naar toe gaat. Dicht bij de steden is het niet veilig, dat weet je.'' mompelde Yendas tegen zijn maatje Rachel, wie een Mightyena was. Zij gromde wat terwijl Yendas haar voorpoot inwikkelde, vanwege de snee in haar poot. ''Dank je...'' bromde ze, waarna ze in de hoek bij Kate, de Charizard ging liggen, net op het moment dat er aan werd geklopt. Yendas slikte en merkte dat Gyro, zijn maatje in alles, bij hem kwam staan. Hij was een Lucario, gelinkt met Yendas via de geest en voelde precies wat hij ook voelde; angst. De soldaten, agenten, wat je ze ook wilt noemen, waren al jaren achter hem aan, puur vanwege zijn kracht. Ze wilden hem gebruiken als hun eigen wapen. Het was wel vreemd, ze hebben hem nooit kunnen vinden hier, zelfs als ze zijn hutje tegenkwamen, was er nooit iets verdachts aan, er waren wel vaker hutjes in het midden van het bos, gevuld met licht. Dat had je nu eenmaal in deze dagen. Gyro stond vlak achter Yendas toen hij de deur open deed en recht in de ogen van een uitgeputte jongen keek, met een uitgeputte Mismagius naast hem zwevende. Het bleef even stil, maar toen had Yendas de kracht om zijn mond open te doen. ''Kan ik iets voor je doen?''

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Hij had al wel enkele zinnen voorbereid in zijn hoofd die hij kon zeggen. Maar de moed zonk hem in de schoenen toen een andere jongen de deur opende. Hij opende zijn mond om iets te zeggen klapte deze weer dicht omdat hij niet op woorden kon komen. Als het ging om het voeren van conversaties had hij evenveel talent als een steen. Zeker al ze met onbekenden waren.
"Eeuhm ha...ha..hallo. So..Sorry dat ik zo onver...verwacht aanklop. Maar we zijn al dagen on..onderweg en vroegen ons af of we de nacht misch...schien hier zouden mogen doorbr...br..brengen." Hakkelend en stotterend kwamen de woorden uit zijn mond. Toen pas besefte hij dat hij zijn kap nog op had, die een groot deel van zijn gezicht bedekte. Dit was allesbehalve beleefd en het zorgde er ook voor dat hij een stuk dreigender overkwam. Snel zette hij hem af en probeerde een glimlach tevoorschijn te halen, wat resulteerde in een kleine stuiptrek van zijn mondhoek.
Mismagius kwam dichter naar hem toe zweven. Het was duidelijk dat iets haar stoorde of eerder verbaasde. Ze verstopte in tegenstelling tot Linden haar ogen onder haar hoed. Nu pas viel hem de Lucario achter hem op. Hij had er nog nooit een gezien en wou zo snel mogelijk zijn tekenblok nemen om hem te tekenen. Al was nu niet bepaald het geschikte moment.
"Mijn naam is trouwens Linden, maar de meeste mensen noemen me Flinnt." Met de meeste mensen bedoelde hij eigenlijk zijn vader. De bediening sprak hem altijd aan met meneer. Hij had al wel een paar vrienden gemaakt ondertussen die hem ook met zijn bijnaam aanspraken, maar die waren op één hand te tellen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Terwijl de jongen al stotterend sprak, linkte Yendas zijn geest met de Mismagius, die gelijk zich verschool. Yendas voelde hoe uitgehongerd en uitgeput zij en haar trainer waren en dat ze zeker wat rust konden gebruiken. Ook voelde hij haar pijn, waardoor Yendas zelf even een pijnlijk gezicht trok, voordat hij zich terugtrok uit haar geest. ''Het is oké, kom maar binnen.'' zei hij, meer om de Mismagius gerust te stellen dan om de jongen, genaamd Flinnt, een zeker gevoel te geven. Hij liet het tweetal binnen, waarna Gyro zachtjes bromde: ''Weet je zeker dat je hier goed aan doet? Dadelijk zijn het dieven, of undercover agenten.'' Yendas draaide zich om richting Gyro terwijl hij de deur sloot. ''Ik heb de geest van de Mismagius aangeraakt, ze hebben niets verkeerds in de zin, in ieder geval niets dat ik nu kan ontdekken.'' mompelde Yendas terug, op een zo zacht mogelijke toon. De rest van zijn team, Charles de Gengar, Luna de Lapras, Kate en Rachel keken verbaasd en wat aanvallend aan, maar na een waarschuwende blik werden ze wat rustiger. Voor Luna had Yendas een soort van grote kuil gemaakt, gevuld met water, zodat ook zij gewoon buiten haar Pokébal kon blijven. ''Ik ben trouwens Yendas en dit hier zijn mijn vrienden, Kate, Rachel, Charles, Luna en Gyro.'' Bij iedere naam die hij opnoemde, wees hij een van zijn vrienden aan. ''Neem maar plaats, ik zet wel even wat soep op. Het ziet ernaar uit dat jullie wel wat voedsel kunnen gebruiken.'' zei Yendas met een glimlach, waarna hij naar het kookgedeelte liep, gevolgd door Gyro.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Linden was Yendas echt ontzettend dankbaar terwijl hij naar binnenwandelde en werd voorgesteld aan al zijn andere pokemon. Ze leken niet bepaald blij met deze nieuwe gast, maar Linden begreep het wel. Tegenwoordig kon je vriend en vijand nog maar moeilijk van elkaar onderscheiden. Zijn blik bleef iets langer hangen op de Mightyena. Zijn vader had een pokemon gehad, een Mightyena. Linden had het nooit goed met deze pokemon kunnen vinden. Zeker niet toen zijn vader hem had opgedragen de wacht voor zijn kamer te houden. 'Komaan Linden verman jezelf, dit is niet die Mightyena.' dacht hij terwijl hij ging zitten op een stoel in een hoekje. "Je hoeft geen soep te maken hoor. Het feit dat we hier mogen slapen is echt al meer dan genoeg." De warmte van de kachel leek niet alleen zijn handen en voeten, maar ook zijn stembanden te verwarmen waardoor hij al een stukje vlotter sprak. Hij nam zijn lederen rugzak en haalde er vijf andere pokeballs uit. "Eeuhm vind je het erg moest ik hen er ook even uitlaten." Het huis zou een heel stuk krapper worden, maar zijn andere pokemon hadden alleen s'middags voor een mager middagmaal even hun benen kunnen strekken. Zijn gedachten gingen even naar Keldeo, Banette en Gliscor. Hij had ze tijdelijk toevertrouwd aan professor oak, maar nu de pokemoncentra's onder vuur lagen en ook de professoren moesten onderduiken wou hij hen zo snel mogelijk terughalen. Het kon hem niet schelen dat een trainer maar zes pokemon op zak hoorde te hebben. Het was oorlog, er waren nog wel meer mensen die in zo'n tijden de regels overtreden. Hoe zou er anders zelfs een oorlog kunnen ontstaan. Er waren natuurlijk een heleboel risico's aan verbonden, maar Linden had wel vaker in zijn leven risico's genomen en alles was beter dan jezelf opsluiten.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
"Hmm..." mompelde Yendas toen Linden, of Flinnt, begon over het feit dat hij geen soep hoefde te maken. Hij merkte gelijk dat ze uitgehongerd waren, dus wat voedsel zou meer dan welkom zijn. "Laat ze er maar uit hoor, geen probleem, zelf ga ik zo toch nog even naar buiten om te trainen, kunnen jullie je rust pakken." grinnikte Yendas, waarna hij de leefruimte binnenliep met voerbakken vol pokebrokken. Yendas had er drie vast en Gyro ook. Ze deelden allebei uit en gingen samen weer terug naar de keuken. "Jij laat ze dus alleen hier, eh? Je moet wel erg veel vertrouwen in hem hebben." gromde Gyro. "Ik weet dat ze goed zijn, ze zijn te vertrouwen, anders had ik dat gemerkt. Nou, als je het niet erg vindt, ik geef hem ook zijn maaltijd, daarna gaan we trainen." gromde Yendas terug, waarna hij de soep naar Linden ging brengen. "Hier, geniet er maar van. Ik ga even samen met Gyro trainen buiten. Het is bij het veld hierachter, dus als je wilt kijken, ben je welkom." Met die woordem ging Yendas naar buiten, gevolgd door Gyro en Charles, die voor de zekerheid meeging.
Eenmaal buiten gingen Yendas en Gyro rug aan rug staan, geesten volledig met elkaar verbonden. Ze waren beide Aura Guardians en konden daardoor het volgende goed uitvoeren. Aura bollen vormde tussen hun handen en samen maakten ze bewegingen in synchroon,. Alles was donker, behalve hun Aura Bollen en hun ogen gloeide ook door hun kracht. Het bracht hen en alle Pokemon in het bos rust, terwijl ze een goede aura verspreidden.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Linden gooide zijn pokeballs in de lucht en zijn overige pokemon keken verbaasd de ruimte rond. Al snel merkten ze het eten op en stortten zich op de voederbakken. Behalve Veelia, zijn gardevoir. Zij was altijd al de schuchterste van zijn team geweest. Linden merkte dat ze deze hele zaak niet vertrouwde. Welke vreemdeling gaf in tijden van oorlog zomaar zoveel eten aan een reiziger, daar moest toch iets meer achter zitten. "Weet je waarom ik mensen zo snel vertrouw." zei Linden zachtjes. "Omdat ik het gewoon leuk vindt om te denken dat ze goed zijn. Het is zoveel makkelijker om te weten dat je op iemand kan rekenen. En hoewel het in de realiteit vaak anders gaat blijf ik deze ingesteldheid behouden. Als het eten vergiftigd zou zijn zou het niet zoveel uitmaken, we waren anders toch gestorven van de honger." Hij nam een pokebrok uit een van de bakken en stak die naar haar toe. Ze nam hem aan rook er even aan en stak hem toen voorzichtig in haar mond. Al snel volgde er nog één en nog één en het duurde niet lang voor haar hele bak leeg was. Nu de soep toch gemaakt was nam Linden een kommetje en begon te eten. Hij kon zich niet meer herinneren hoelang het geleden was dat hij nog zoiets lekkers had gegeten. Wanneer ze allen hun buikje rond hadden gegeten stelde Linden voor naar buiten te gaan om te kijken naar de training van Yendas en Gyro, waarschijnlijk zouden ze er nog iets uit kunnen leren. Linden ging eerst naar buiten gevolgd door: Mismagius, Veelia de Gardevoeir, Aster de Luxray, Titania de Mawile, Orion de Infernape en Efstathios de Braviary.
Buiten werden Lindens ogen groot van verbazing. Hij had nog nooit een mens licht zien geven. Vol ontzag staarde hij naar de bewegingen die Yendas en Gyro maakten, perfect synchroon alsof de een wist wat de beweging van de ander ging zijn. Samen met zijn pokemon was hij op de grond gaan zitten en al snel voelde hij zijn ogen zwaar worden, het gevolg van het lekkere eten, warme haardvuur en nog iets anders. Een vreemd soort rust overviel hem en al snel lagen hij en zijn pokemon vredig tegen elkaar te slapen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Timeskip naar volgende ochtend <3
~
Yendas was vroeg wakker, voorzichtig om niemand wakker te maken. Natuurlijk was Gyro al wakker vanwege hun connectie, de een kon niet uitslapen als de ander al wakker was. Het was een vreselijk lot om zo sterk met elkaar verbonden te zijn, maar geen van beide vond het erg, omdat ze er nu eenmaal aan gewend waren. Het was wel is waar krapper in het hutje, maar dat was juist geweldig voor Yendas en de rest van zijn team vond het eigenlijk ook wel geweldig, ook al lieten ze het niet merken. Je kon nu eenmaal niemand vertrouwen in deze tijden, maar Yendas had het gevoel dat het dit keer wel zo was. Op het moment zat hij buiten, voor zich uit te staren. ''Het is tijd.'' zei Gyro, die naast Yendas ging zitten. Hij zuchtte. ''Ik weet het, maar ik kan ze niet alleen hier laten. Het zou onrust kunnen verstoren. Bovendien wil ik hun slaap niet verstoren.'' zei Yendas. Het was weer de tijd van de week, dat zijn hele team naar het slagveld zou trekken om naar overlevers te zoeken. Dit deden ze iedere week, vooral als ze te horen kregen dat er weer een heftige strijd was geweest. Deze overlevers werden dan naar een ondergedoken PokémonCenter gebracht, waar ze hier of in een eeuwige slaap werden gestopt, of er bovenop werden geholpen. Als alles goed ging, gingen ze naar een onderduik centrum ver, ver van de slagvelden vandaan, waar ze de oorlog konden vergeten. ''Er is weer een grote strijd geweest.'' mompelde Gyro opeens en Yendas merkte gelijk dat hij het niets vond, het was ook niets, al dat geweld, al die doden. ''Helaas wel. Meer dan ooit. Kun jij de rest wakker maken, dan vertrekken we over een uur.'' mompelde Yendas, waarop Gyro knikte en naar de rest van het team liep.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Linden werk wakker door een dauwdruppel die op zijn gezicht viel. Hij had de hele avond buiten geslapen samen met zijn pokemon die dicht tegen hem aanlagen. Hij stond op en probeerde dit zo stil mogelijk te doen, maar door zijn bewegingen wekte hij ook hen. "Sorry jongens, ik had jullie graag nog langer laten slapen maar het wordt weer tijd dat we gaan." Linden ging naar binnen omdat zijn rugzak er nog stond en trof daar Yendas en zijn team aan die ook druk in de weer waren om te vertrekken. Hij keek even verbaasd: "Als jullie nog ergens heen moesten hadden jullie dat eerder moeten zeggen dan zouden we al vroeger vertrokken zijn." zei hij verontschuldigend terwijl hij zijn rugzak op zijn schouder hees. "Waar ga je naartoe als ik vragen mag. Wij zijn onderweg naar het dichtstbijzijnde pokemoncenter. Het is daar niet bepaald veilig dus misschien zou het wel handig zijn om samen te reizen, als jij dat natuurlijk ziet zitten." voegde hij er nog snel aan toe. Hij zocht in zijn zak en nam er een paar bessen uit. Yendas had hem gisteren eten gegeven, vandaag zou hij zijn pokemon zelf wel voeden. Hij vond het vreselijk dat hij hen niet altijd genoeg te eten kon geven. Hij wilde een goede trainer zijn die in staat was om voor hen te zorgen, maar als het zo zou blijven doorgaan zou hij hen waarschijnlijk een voor een moeten vrijlaten tot hij alleen overbleef. Hij had wel geld. De dag dat hij ontsnapt was had hij zoveel mogelijk meegenomen. Maar het was altijd zo riskant om de steden in te trekken en voedsel te gaan kopen. Als zijn vader hem ergens zou zoeken zou het daar wel zijn. Hij haalde een paar pokédollars uit zijn zak en stak die in Yendas richting. "Alsjeblieft dit is voor de gastvrije ontvangst enzo. Ik wil er niet aan denken waar ik zonder jou zou zijn geweest."

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Yendas keek met een glimlach op en merkte gelijk teleurstelling bij de rest van zijn team en zichzelf toen hij hoorde dat Linden wilde gaan vertrekken. ''Je hoeft niet te gaan hoor, je mag gerust blijven. Misschien lieten mijn vrienden het niet echt merken, maar ze vinden het wel fijn om jullie rond hen te hebben. Hierbij sluit ik me natuurlijk aan, je hebt niet zo vaak een vriendelijk iemand om je heen.'' mompelde Yendas met een zucht en beet even op zijn lip. ''Wij gaan richting het nu verlaten strijdveld trekken om naar overlevenden te zoeken. Dit doen wij iedere week voor het ondergedoken PokeCenter. Zij revalideren pokémon en mensen en brengen ze in veiligheid. En als het niet goed gaat, dan gaan ze in een vredige slaap. We hebben al vele pokémon zien sterven, altijd achtergelaten door hun trainers, omdat ze gewond waren en toen niet in staat waren om te vechten. Daarom hebben wij ze meegenomen en zijn ze nu veilig, waar dat ook mag zijn. Je mag mee als je wilt, ze kunnen jou ook in veiligheid brengen, als je daar behoefte aan hebt. Ze doen niet aan de regels hier, zoals criminelen of voortvluchtigen, want meestal gaan die tegen de oorlogswetten in en daar zijn wij ook tegen.'' zei Yendas nonchalant. Direct weigerde hij de pokédollars van Linden en schudde zijn hoofd. ''Houdt het zelf maar, ik heb het niet nodig. Het was al fijn genoeg iemand te zien die nog niet bezeten is door al het geweld.''

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Bezeten door al het geweld. Linden dacht na over deze woorden. Misschien had het geweld en vernietiging hem nog niet ingepalmd omdat hij altijd opgesloten had gezeten. Hij was wel in aanraking gekomen met geweld, maar had er nooit de voordelen van gezien. Hij kon er zelfs geen voordelen voor bedenken. "Ik denk dat ik namens heel mijn team spreek als ik zeg dat we enorm graag zouden meegaan. En dan niet voor veiligheid, maar om te helpen met het vinden en verzorgen van die pokemon." Zijn pokemon maakten instemmende geluiden. Veiligheid, dat was juist hetgeen waar Linden voor op de vlucht was. Hij had al wel een paar keer eerder de gevolgden van de oorlog van naderbij gezien. Titania zijn maywile was zelfs een gewonde pokemon die hij uit de brokstukken van een gebouw gered had. Natuurlijk zaten er daar meer pokemon vast. Met behulp van Mismagius en Veelia had hij er nog wel enkelen van hen kunnen bevrijdden, maar lang niet allemaal en dan hadden ze nog medische verzorging nodig gehad. "We waren toch al van plan in die richting te gaan en een extra paar ogen is nooit overbodig." Hij maakte zijn rugzak nog iets steviger vast. "Waarschijnlijk moeten we zo snel mogelijk vertrekken."

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
''Dat vind ik erg fijn, dat er iemand mee gaat. Het helpt wel, een paar extra ogen om te helpen.'' zei Yendas, waarna hij zijn rugzak op zijn rug hees. Het was altijd lastig Luna mee te nemen, maar omdat er ook veel soldaten streden met waterpokemon, was het wat gemakkelijker voor haar om ook mee te doen met de zoektocht. Ze moest alleen wel voor even in de pokéball, maar dat vond ze niet erg, zolang het maar niet al te lang zou duren. Daarom liet Yendas haar in de pokéball en liep met de rest naar buiten toe. Kate vloog direct de lucht in en Yendas staarde haar na, tot ze door de boomtoppen niet meer te zien was. Misschien leek het alsof Yendas in de lege ruimte staarde, maar eigenlijk stond hij in connectie met de geest van Kate, die hem vertelde dat de kust veilig was en ze konden gaan lopen. ''We kunnen.'' mompelde Yendas, waaran hij vooruit liep, door de dikke wildernis heen. 'Het is erg bezaaid met lichamen. Bereidt de rest er maar vast op voor, het ziet er niet goed uit.' zei Kate via de geest. ''Het is er erg aan toe daar, vele lichamen, vele doden ook. Ik weet niet of we op tijd zijn voor velen.'' mompelde Yendas tegen Linden, waarna hij bedenkelijk naar de grond staarde en via de geest met Kate communiceerde. Zij was de luchtpatrouille van het team, soms ging er een teamlid mee, maar deze keer niet, omdat ze alle hulp op de grond goed konden gebruiken.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Ik heb al wel eerder een slachtveld gezien, ik weet wat ik me er bij moet voorstellen." De eerste keer dat Linden een lijk zag moest hij overgeven doordat de pijn op de uitdrukking van de man hem teveel werd. Een enkele keer is hij een verlaten slachtveld op gegaan op zoek naar overlevingsmiddelen. Hij kan zich nog helder voor de geest halen dat hij net een mans broekzakken doorzocht toen deze trillend zijn hand vastnam. Linden schrok, hij had gedacht dat de man dood was, zeker aan de wonde op zijn buik te zien. De woorden die hij mompelde was onverstaanbaar. Hij had hulp moeten gaan halen of een poging doen zijn wonden te verzorgen. Wie weet vroeg hij wel gewoon om afgemaakt te worden om hem uit zijn lijden te verlossen. Linden deed geen van die dingen hij is gewoon weggerend. Nog altijd heeft hij er spijt van en vaak wordt hij s'nachts getergd door nachtmerries waar deze man de hoofdrol in speelt. Dat deed hem denken aan gisteren de gloed die Yendas en Gyro uitstraalden het was lang geleden dat hij nog zo rustig geslapen had.
"Yendas die training gisteren tussen jou en Gyro, wat deden jullie doen. Was het een soort speciale aanval?" vroeg hij nieuwsgierig al wou hij ook niet onbeleefd overkomen. Ondertussen had hij ook Efstathios opgedragen door het bos te vliegen en plaatsen te zoeken waar nog overlevenden waren.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Yendas was diep in gedachten verzonken, terwijl hij communiceerde met Kate, tot hij zijn eigen naam hoorde en opkeek. Direct glimlachte hij. ''Het is iets dat een Aura Guardian trainer samen met zijn Aura Guardian Pokémon kan doen. Het vereist veel training en een goede band tussen mens en Pokémon om zoiets uit te kunnen voeren. Er bestaan nog wel andere theorieën, die ben ik momenteel aan het uitzoeken, maar daar zal ik nog niet zo veel over vertellen, aangezien ik niet graag onwaarheden vertel. Maar het punt is, gisteren was ik samen met Gyro onze energie aan het verspreiden, een rustige energie, zodat alles dat in het bos leeft, tot rust kan komen voor even in deze tijd. Het is nodig, vele Pokémon gaan eraan onderdoor als ze die rust niet kunnen krijgen. We geven graag onze energie ervoor.'' zei Yendas met een glimlach. Hij hoopte dat Linden er niet van zou flippen, het was nogal vreemd, iemand met zulke krachten. Als Linden maar eens wist waartoe Pokémon in staat konden zijn, zou hij het helemaal niet verbaasd hoeven zijn. Ooit zou Yendas zijn theorieën met Linden bespreken, zodra hij uit had gevogeld hoe het in de praktijk zou werken.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld