Forum

Naam: Yves Jocelyn Kennington
Leeftijd: 18
Ouder: Aphrodite
Uiterlijk: Yves heeft lang, blond haar waar ze bijzonder trots op is. Van nature is het stijl, maar ze krult het bijna iedere ochtend. Ze heeft grote blauwgroene ogen, omlijst met lange wimpers. Erboven prijken haar donkere wenkbrauwen – misschien wel haar meest kenmerkende eigenschap. Haar wenkbrauwen zijn van zichzelf al donker, maar om er nog extra nadruk op te leggen, besteedt ze elke ochtend aardig wat tijd aan het inkleuren en perfectioneren van haar wenkbrauwen. Haar lichaam is om jaloers op te worden; ze is iets meer dan 1.70 meter lang en is slank als een den. Anders dan sommige van haar vriendinnen denken, doet ze wel degelijk moeite om op gewicht te blijven; ze eet misschien iets te weinig en hoewel ze het haat om te zweten, traint ze aardig veel. 

Innerlijk: Yves' persoonlijkheid wisselt nogal. Tegen haar vrienden is ze gewoonlijks lief en loyaal. Ze staat altijd klaar om ze te helpen en maakt zich snel zorgen over hen, maar zelfs als het haar beste vrienden betreft, raakt ze toch snel geïrriteerd. Ze heeft vaak de neiging dingen te serieus en te persoonlijk op te vatten, wat wel eens ten koste van haar humeur gaat. Meestal blijft het echter bij irritatie, ze is zelden echt boos, maar als ze dat eenmaal is, blijft men liever een tijdje uit haar buurt. 
Tegen vreemden is haar gedrag ook niet altijd even constant. Tegen iedereen die ze als aantrekkelijk beschouwt, zal ze zich vleiend en charmant opstellen, maar voor wie ze 'te min' vindt, zal spoedig duidelijk worden waarom menigeen haar beschrijft als koud, harteloos – een beschrijving die ook eigenlijk wel klopt. Als je haar niet bevalt, zal ze dat laten merken ook. Ze is dan arrogant, neerbuigend en simpelweg gemeen; niet iemand waarbij je je graag in de buurt bevindt. Haar reputatie wordt weer enigszins recht gebreid door de mensen die haar wel mogen, maar ze zal nooit bekend staan als een aardig persoon. Nog een reden hiervoor is dat ze niet terugdeinst voor het gebruiken van mensen. Of het nu lichamelijk om mentaal is, als ze iets van iemand nodig heeft, zal ze heel wat doen om het te krijgen, het maakt haar niet bijzonder veel uit of ze onderweg mensen pijn doet. Ze geeft nu eenmaal niet snel op, en al helemaal niet als het om iets van haar eigen belang gaat.
Extra: Yves heeft een oudere broer, Keith. Behalve hun haar en blauwgroene ogen lijken ze niet heel erg op elkaar. Ze zijn beide knap op hun eigen manier, en maken daar beide ook graag gebruik van; qua karakter lijken ze wel op elkaar. Keith is echter aardiger en minder arrogant dan zijn zus. Daarnaast kan ze, omdat ze de dochter van Aphrodite is, vloeiend Frans spreken en charmspeak gebruiken. 

Leeftijd: 19 jaar

Ouder: Ares

Uiterlijk:

Innerlijk: Christian, ook wel Chris genoemd, is het type jongen dat zich vrij weinig aantrekt van anderen en het grootste deel van zijn tijd besteed aan trainen, trainen en echte gevechten, als het even kan. Je zult hem nooit zien terugdeinsen voor gevaar en je kunt er eigenlijk van uitgaan, dat hij vrijwel elke, of toch op z'n minst elke gevechts-, uitdaging aangaat. Zoals het gezegde luid: de appel valt niet ver van de boom. Toch onderscheid hij zich van de meeste zonen van Ares, door een zekere nonchalance die hij van zijn moeder mee heeft gekregen, wat hem een behoorlijk stuk minder lichtergeraakt maakt. Vergeleken met de meeste mensen en halfgoden, heeft hij dan misschien nog steeds een redelijk kort lontje zo af en toe, maar zeker minder dan te verwachten is. Vooral bij de mensen die hij zijn vrienden noemt of de mensen die hij zijn aandacht, laat staan zijn woede, niet waard acht, komt deze eigenschap wat meer naar voren, net zoals het feit dat hij minder egoïstisch, is rond zijn vrienden. Je zou daarom ook wel kunnen zeggen, dat hij, zoals de meeste mensen, een stuk plezieriger is, als hij zich bevindt rond mensen die hij mag, wat op zich ook best wel logisch is. Hij blijft, echter, wel van die zeldzame momentjes hebben, op welke hij simpelweg lui is en dat maakt het dan ook vrij lastig om hem aan te sporen tot eigenlijk de meeste dingen. Mensen vinden het alleen toch vaak 'leuk' om het wel een poging te geven, wat er tot heeft geleid, dat hij op dat soort momenten het liefst een iets rutigere plek opzoekt, om daar maar geen last van te hebben en mensen niet af te hoeven zeiken, hoewel hij daar normaal gesproken totaal geen moeite mee heeft als iemand hem op zijn zenuwen werkt. Als laatste moet je het misschien niet te persoonlijk opvatten als hij enigszins op je neerkijkt, want hoewel dat een heel stuk minder is bij de halfgoden dan bij de gewone mensen, komt het toch nog behoorlijk vaak voor en dan voornamelijk bij kinderen van bepaalde goden. Misschien is hij trouwens ook niet de meest betrouwbare persoon die in het kamp rondloopt en dan maakt het niet eens zoveel uit hoe je ernaar kijkt.

Extra: Nothing yet o.o

Naam: Esmeralda Elisabeth Fernandez (ook wel Es of Esmé genoemd)
Leeftijd: 19
Uiterlijk: Esmeralda is een klassieke schoonheid. Met haar weelderige donkerblonde haar, haar volle lippen, amandelbruine ogen en goedgevormde lichaam, is er niemand die het tegendeel zal beweren. Ze ís mooi, was als kind al mooi en zal ook nog eens ontzettend mooi oud worden. Esmeralda besteedt veel aandacht aan haar uiterlijk. Ze gaat het huis niet uit zonder zorgvuldig aangebrachte make-up en een goed zittende, goedgekeurde outfit. In haar tas zit standaard een haarborstel, een mascara en haar lievelingskleur lippenstift (Chanel's rouge coco mademoiselle). Esmeralda heeft vier oudere zussen. Ariana (26), Bethany (25), Cecilia (23) en Dilara (22). Haar zussen zijn allemaal net zo mooi als zij. 



Innerlijk: Esmeralda is een van de vijf dochters van Eros en Zorah. In het verleden heeft Esmeralda continu tegen haar oudere zussen op moeten boksen (bij wijze van spreken). Ze werd overschreeuwd en moest knokken voor de aandacht van haar moeder en de mensen eromheen. Als klein meisje zat ze vaak in haar eentje met de poppen te spelen, omdat ze gewoonweg niet tussen het geschreeuw van haar zussen kon komen. Toen ze een jaar of tien was, hoefde ze niet meer haar best te doen. Met één blik kon ze alles veranderen. Ze werd geadoreerd door haar moeder, haar oudere zussen keken haar met bewondering aan: Esmeralda had iéts, ze trok de aandacht naar zich toe. Mensen wilden naar haar kijken. Zelfs als ze een broodje at, of een kopje koffie dronk vóélde ze de ogen die op haar gericht waren. Ze wilden haar aanraken, haar lange haar vlechten, gaven haar complimentjes. Esmeralda genoot van de aandacht. En ze geniet er nog steeds van. 
Van haar vader, Eros, heeft ze deze bepaalde ´gave´ meegekregen. De gave om de liefde van de mensen om zich heen naar haar toe te trekken. Op te vallen. Aanbeden te worden. En dat allemaal met één blik. 
Esmeralda is charmant. Ze kan lief lachen, zal - in het bijzijn van mensen op wie ze indruk wil maken - haar best doen om zo goed mogelijk voor de dag te komen, ze is slim, heeft mensen snel door en is geïnteresseerd in hoe mensen denken. Door alle aandacht is Esmeralda echter ontzettend lui geworden. Ze vertikt het om hard te werken en ze geeft snel op wanneer ze ergens geen zin meer in heeft. Ze is gemakzuchtig. Gewend geraakt aan de aandacht en snel geïrriteerd wanneer ze haar zin niet krijgt. 

Naam: Aaron Damion Johnsson
Leeftijd: 19
Ouder: Athena
Uiterlijk: Aaron heeft redelijk kort, bruin haar. Hij is er best trots op, wat ook wel vanzelfsprekend is aangezien hij zo’n 2 à 3 uur voor de spiegel staat om het in model te krijgen. Hij heeft hele diepe, bruine ogen. Soms, als Aaron je aan kijkt, lijkt het net alsof je wordt gehypnotiseerd door zijn ogen, maar hij zal je niet snel goed aankijken. Aaron’s stijl is redelijk stoer, maar toch erg makkelijk. Hij heeft vaak gewoon een makkelijk T-Shirt aan met daarover een leren jack. Verder draagt hij vaak een simpele jeans en zijn afgesleten, grijze All-Stars. Vergeleken met zijn leeftijdsgenoten is Aaron redelijk klein, tegen de meeste mensen moet hij opkijken.



Innerlijk: Aaron is een erg slimme jongen. Hij denkt overal altijd twee keer over na. Bij een erg lastige beslissing trekt hij zich altijd even terug. Dan sluit hij zich soms dagenlang op in zijn kamer en bedenkt dan alle mogelijke oplossingen van een probleem, waarna hij beslist welke oplossing het slimste is. Vaak komt daar ook een goede beslissing uit. Aaron is over het algemeen erg verlegen, hij is bang om zijn mening te geven en vaak doet hij dat dan ook helemaal niet. Alleen als hij je echt vertrouwd is hij zichzelf. Echter vertrouwd hij je niet zomaar. Er zijn maar heel weinig mensen waarmee Aaron echt goed om kan gaan. Als hij je vertrouwd, heb je aan Aaron zeker een geweldige vriend. Hij staat altijd voor je klaar als je problemen hebt. Zoals elkander heeft Aaron zelf ook redelijk veel problemen, hier praat hij nooit over, zelfs niet met zijn beste vrienden. Hij vind anderen altijd belangrijker en is zeer vrijgevig. Aaron heeft een vreselijk gevoel voor humor. Wat hij ook probeert, al zijn grappen mislukken. De meeste grappen die Aaron verzint zijn ook nog eens ongelofelijk flauw. Zonder dat hij het zelf weet kan hij mensen enorm kwetsen met zijn grappen, dit moet hij later horen van zijn vrienden, als zij dat niet zeggen kan het zijn dat Aaron er nooit achter komt. Ook heeft Aaron last van smetvrees. Hij zal niet snel een jas oid van een ander aantrekken en maakt het liefst altijd schoon. Het is redelijk lastig voor hem en voor anderen maar hij kan er niks aan doen, elk vuiltje is er één te veel. Aaron houdt van skateboarden, het liefst trekt hij er de hele dag op uit om met zijn vrienden te ‘chillen’. De meeste plekken in de stad waar je goed kan sporten heeft Aaron inmiddels al uitgevonden, hij komt er dan ook heel graag.

Extra: -


----


Sorry voor de blauwe achtergrond, ik heb het gekopieerd uit de mail

Naam: Carmen Northridge
Ouder: Asclepius, de god van geneeskunde.
Leeftijd: 15
Uiterlijk: 
Innerlijk: Carmen is over het algemeen een meisje met een vaste wil die niet veel om regels geeft. Ze is koppig en laat zich niet snel op een andere mening brengen, maar vermijdt daarentegen ruzies en discussies. Ze is nieuwsgierig en ongeduldig, en wordt snel boos als iets niet volgens haar zin gaat. Ze koestert wrok en je zal niet snel een tweede kans van haar krijgen. Ze neemt vaak overhaaste beslisselingen en zou daarom een vreselijke leider zijn.
Ze kan kleine wonden en dergelijke helen, maar doet dit niet snel. Het kost haar veel energie, en geeft het dus liever aan mensen die het volgens haar waard zijn, en aan haar vrienden, maar daar heeft ze er niet veel van. Ze is namelijk erg op zichzelf, verlegen, en absoluut niet sociaal. Ze draagt een amulet bij zich waar een miniscule hoeveelheid gorgonenbloed bevindt, het middel dat haar vader gebruikte om mensen terug te brengen uit de dood. Ze kan dit één keer gebruiken. Ze bezit ook bloed uit de linkerhelft van een Gorgoon, maar dit is dodelijk vergif en draagt normaal gesproken niet bij zich.

Het is nog kort en ik ga het ook nog aanpassen en ik ga nu even een plaatje zoeken, maar zo ben ik in ieder geval van het gezeur van Roos af.

Haar eerste gedachtes toen hard gebons op haar kamerdeur weerklonk waren niet echt wat je noemt aardig. Niet alleen had ze er een hekel aan op onverwachte momenten gestoord te worden, maar ook had ze haar slaap hard nodig als ze niet wilde opstaan met wallen onder haar ogen. Voordat ze die gedachtes echter uit kon spreken, herinnerde ze zich de reden waarom ze zo vroeg wakker werd gemaakt; vandaag was de dag waar ze nu al tijden naar had uitgekeken, de dag waar ze al dagen voor in de weer was – ze moest immers genoeg kleding en make-up inpakken voor meerdere weken. Vandaag zouden zij en haar broer terugkeren naar kamp Halfbloed. Na een heel jaar vol saaie, normale mensen kon ze niet wachten op haar vrienden en vriendinnen met wie ze het kamp deelde en al zoveel had meegemaakt. Toen het gebons – waarschijnlijk was het haar broer – nog steeds niet ophield, stond ze snel op. Nadat het bloed weer naar haar brein en ogen was teruggekeerd en ze niet meer naar haar bed hoefde te grijpen om niet om te vallen, liep ze naar de deur en trok ze hem open. Het was inderdaad haar broer, en ook hij zag er uit alsof hij net uit zijn bed was gekomen. Al gaf hij minder om zijn uiterlijk dan haar, zou ook hij zich normaal gesproken nooit zo laten zien. Zijn haar was nog rommeliger dan normaal en de slaap stond nog op zijn gezicht, maar ook hij had naar deze dag uitgekeken, dus hij wilde zo vroeg mogelijk weg. Er waren niet veel woorden nodig om dit duidelijk te maken, ze kenden elkaar goed genoeg om te weten wat de ander eigenlijk allemaal wilde zeggen. Al snel draaide Keith zich om en deed Yves de deur weer dicht, waarna ze beide terugkeerden naar hun kamer om zich op te frissen. Terwijl een van haar favoriete liedjes hard door de kamer klonk, probeerde ze bepalen wat ze die dag zou dragen. Zelfs al zaten veel van haar kleren al in haar koffers, ze had nog steeds aardig wat over, wat nu dus nog in haar kast hing. Uiteindelijk had ze haar keuze kunnen maken en kon ze haar haar gaan doen, wat – gelukkig voor haar broer, die in de woonkamer al zat te wachten – minder lang dan normaal duurde. Toen ze eenmaal tevreden was met de krullen, moest ze ook haar make-up nog doen. Haar vader en broer waren inmiddels al wel gewend aan haar eindeloze ochtendritueel, maar het riep alsnog de nodige irritaties op.
Toen ze eindelijk klaar was en beneden stond, had Keith hun tassen al naar de auto gedragen en zodra er nog wat laatste omhelzingen waren uitgewisseld, konden ze aan hun reis naar het kamp beginnen. De eerste paar jaar had hun vader hen erheen gereden, maar zodra Keith zijn rijbewijs had, wilde hij het zelf doen. Hoewel de lucht grauw en het weer druilerig was toen ze wegreden, werd het naarmate ze dichter bij het kamp kwamen, steeds beter, en toen ze bijna waren, scheen de zon volop. Voordat ze aankwamen, checkte Yves haar make-up nog eens en werkte het bij. Ze voelde zich altijd zekerder als ze wist hoe ze eruit zag. Ze borg de make-up weer op in het kleine tasje wat ze altijd bij zich droeg, waarna ze glimlachend het raam uit staarde. Nog maar heel even en dan zouden ze er zijn.
Niet veel later minderde Keith vaart; ze waren er. Bijna meteen toen de wagen tot stilstand was gekomen, sprong Yves eruit. Een paar van haar vriendinnen, die bij de ingang op hun vrienden hadden staan wachten en druk aan het praten waren, merkten haar snel op en al gauw werd het gefluit van de vogels en de zacht ritselende blaadjes verstoord door de hoge stemmen van de meiden die allemaal door elkaar heen kletsten. Allemaal hadden ze wel wat te vertellen; over hun zomer, hun nieuwe vriendje, over mode, en ga zo maar door. Eventjes klonk het alsof ze de hele dag door zouden kunnen blijven praten, maar toen de belangrijkste dingen eruit waren, werd het al iets minder. Dat ze nog steeds pal voor de ingang stonden en de weg zo compleet versperden, leek ze niets uit te maken – of ze hadden het gewoon nog niet opgemerkt. Pas toen het harde gebrul van een motor door het bos klonk, viel het even stil. Yves en haar vriendinnen keken op naar de motor die aan kwam rijden, vooral Yves zelf leek geïnteresseerd, ze had motoren altijd al stoer gevonden, en dan vooral als er een leuke jongen op zat, wat al snel het geval bleek te zijn, toen de jongen zijn helm afdeed, zijn bruinblonde haar en blonde ogen onthullend. Yves lachte even naar hem, waarna ze zich excuseerde en naar de jongen toe liep. Hij kwam haar aardig bekend voor, maar ze kon zich niet herinneren dat ze serieus een keer met hem had gesproken. Toen ze bij de motor stond, kon ze niet alleen hem beter bekijken, maar ook de eigenaar van de motor. 
“Stoere motor,” complimenteerde ze hem, terwijl ze de jongen uit haar ooghoek bleef bekijken. Ze gaf hem weinig tijd om te antwoorden, voordat ze zich naar hem toe keerde. “Ik ben Yves,” zei ze, haar stem zelfverzekerd en een glimlach nog steeds op haar gezicht. Ze stak haar hand naar hem uit, terwijl ze hem aan bleef kijken. 

Niet veel later, nadat hij de tijd had genomen voor zijn gebruikelijke ochtenrituelen, stond hij dan ookal bij het voertuig met al zijn spullen in de eigenlijk veel te kleine rugzak gepropt. Soepel stapte hij op het gevaarte, waarna de bijbehorende helm het plaatje volledig afmaakte. Echter, de glimlach verscheen pas op het gezicht van de jongeman toen de motor brullend tot leven kwam, ten teken dat ook het voertuig zelf klaar was om te gaan. Het was een inmiddels bekend en vertrouwd gevoel voor Christian om met het voertuig over de wegen te rijden, wat dan ook zonder enige moeite leek te gaan, maar toch moest ook hij zich aan de snelheidslimiet houden. Waarschijnlijk was dat de voornaamste reden dat hij de motor in de stad zelf in moest houden en pas echt gas kon geven op de snelwegen. Het nam wat extra tijd in beslag, maar hij kon niet zeggen dat hij het ook echt erg vond. In tegenstelling tot, waarschijnlijk, een groot deel van de andere halfbloeden, woonde hij namelijk nog niet eens zo heel ver bij het kamp vandaan en daarbij, hij had er niets op tegen om rond te rijden op het gevaarte.

Het bos, waarvan hij wist dat het, het kamp verbrog, verscheen in zijn gezichtsveld, waardoor hij wist dat hij er al zo goed als was. Het laatste stuk was wel het rottigste, moest hij eerlijk toegeven. Bosweggetjes waren nou eenmaal niet de meest comfortabele wegen en, hoewel hij er anders ook voldoende tegenkwam, leek de kans op het treffen van een of ander vervelend monster, toch een behoorlijk stuk groter. Waarschijnlijk aangetrokken door de grote hoeveelheden halfbloeden, die zich hier bevonden en dan met name het feit dat er, vooral aan het begin van de zomer, veel nieuwelingen kwamen en dat waren toch wel de makkelijkste prooien. In het kamp zelf mochten ze dan veilig zijn, op zo'n laatste stuk kon er altijd nog veel gebeuren.

Zijn rit eindigde echter wel soepel, net zoals eigenlijk de hele weg hier naar toe zonder echte problemen was verlopen. Een klein en onverwachts obstakel trof hij echter wel, toen hij bij de ingang aankwam, aangezien de weg versperd werd door een groep meiden. Hij was gedwongen de motor tot stilstand te brengen en af te zijn gestapt en zijn helm af te hebben gedaan, zag hij hoe één van de dames zich losmaakte van de groep en naar hem toekwam. Het kostte hem geen enkele moeite haar te plaatsen bij een goddelijke ouder, gezien het zelfvertrouwen dat ze uitstraalde en het onmiskenbare uiterlijk dat bijna alleen maar kon horen bij een dochter van Aphrodite. Het zorgde ervoor dat er een glimlach op zijn gezicht verscheen, nog voor ze zich voorstelde en haar hand naar hem uitstak, zijn reactie afwachtend.

"Christian," stelde hij zichzelf voor en schudde kort haar hand met de zijne, waarna hij die laatste weer naar zijn motor verplaatste. "Enige kans dat je me daar doorheen kunt lozen?" vroeg hij met een kort knikje richting de groep meiden om ze aan te duiden, want ookal had hij zichzelf er waarschijnlijk ook wel doorheen gekregen, hij had geen bezwaar tegen wat gezelschap en het zou nogal onbeleefd zijn geweest om nu al te zeggen dat hij moest gaan, niet?

"Natuurlijk, geef mee een minuutje," was het antwoord dat hij kreeg, samen met een zelfverzekerde glimlach. De glimlach waarschijnlijk om te laten merken dat dat helemaal geen probleem was en dat vermoeden werd al gauw bevestigd, toen ze naar de groep toeliep en er binnen enkele seconden voor zorgde dat er ruimte werd gemaakt, zodat ze er allebei langs konden. Niet het enige wat ze geregeld had trouwens, want toen hij naar haar toe was gelopen, merkte hij de jongen op, die meerdere tassen en koffers met zich meesleurde, waardoor hij eigenlijk eerder een pakezel leek. Het was wel een vermakelijk gezicht, moest hij eerlijk toegeven.

"Dankje," zei Christian nog voor ze richting de huizen begonnen te lopen, die hun ook de komende zomer weer een slaapplaats zou bieden. "Je moet het Aphrodite gebouw hebben, neem ik aan?" besloot hij toch maar even voor de zekerheid te vragen. Het zou namelijk nogal kneuzig overkomen als hij er nu simpelweg van uit zou gaan dat ze een kind van Aphrodite was en dat straks zou blijken dat ze dat misschien wel helemaal niet was. Kon bijna niet anders, maar je weet het maar nooit.