Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

12 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ OUAT

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Naam Rowan (Ja zijn achternaam ken ik niet)
Sprookjesfiguur: De rattenvanger van Hamelen (=the pied piper of Hamelin)
Leeftijd: 19
Innerlijk+verleden: Rowan is de zoon van Rumplestiltskin en de oudere broer van Baelfire. Hij groeide op en leerde van zijn vader dat je beter van problemen kon wegrennen dan ze onder ogen te komen. Toch was hij het niet eens met deze mentaliteit. Hij kon het niet langer aanzien dat zijn vader voor lafaard werd uitgemaakt en alles deed om geweld te vermijden of dat hij zich telkens weer moest gaan verstoppen toen men jongens kwam halen om te trainen als soldaat. Hij heeft er vele discussies over gehad met zijn vader, dat zich blijven verstoppen niets uithaalde, uiteindelijk zouden ze hem toch vinden en weghalen. Alleen reageerde zijn vader niet zoals hij verwachtte. Toen Rumple the dark one werd was hij nog een groter gevaar voor zijn kinderen dan de soldaten die hem eerder hadden willen meenemen. Het was ook op dat moment dat Rowan besloot van huis weg te vluchten. Hij vroeg Bae om mee te gaan maar deze weigerde. Zijn jongere broer was ervan overtuigd dat er nog een andere manier moest zijn om hun echte vader terug te krijgen. Rowan liet een brief achter waarin stond dat zijn vader altijd had gewild dat zijn kinderen veilig waren. Omdat hij nu de grootste bedreiging voor hun veiligheid vormde vertrok Rowan en stond hij erop dat zijn vader hem niet kwam zoeken. Hij maakte een belofte aan zichzelf dat hij altijd kinderen zou beschermen. Na zijn vlucht kwam hij in contact met zijn grootvader. Hij weigerde deel uit te maken van zijn groep, maar was wel geïntrigeerd door zijn magische instrument. Daarom maakte hij een fluit van het hout van een magische boom. Met deze fluit kon hij mensen en dingen een soort van besturen en zichzelf ook teleporteren alleen komt alle magie natuurlijk tegen een prijs. Bij de fluit gaat het erom dat het niet bepaald makkelijk is de magie uit te voeren. Elk soort dier of elke plaats waar je heen wilt gaan is gelinkt aan een verschillende melodie die je moet spelen. Het duurt vaak dagen voor hij een melodie helemaal had achterhaald en dan moest hij ze nog foutloos kunnen spelen ook. Vandaar dat hij ze ook allemaal in een boek noteert. Hij reisde de wereld rond en kwam zo ook in Hamelen terecht, een stad die niet alleen door een rattenplaag geteisterd werd, maar waar ook de kinderen werden uitgebuit. Het verhaal dat daarna volgde is de meesten wel bekend. Rowan bood aan de ratten te laten verdwijnen in ruil voor geld, maar ook voor een beter leven voor de kinderen. De burgemeester accepteerde deze deal en doormiddel van zijn muziek verdronk Rowan de ratten in een meer. Toen hij terugkwam weigerde de burgemeester het geld te geven. En als er iets is waar Rowan niet tegen kan is het als deals met hem niet nagevolgd worden. Hij lokte de kinderen met zijn muziek de stad uit, niet dat ze dat erg vonden. De ouders zagen eindelijk in dat ze niet zonder hun kinderen konden leven en werden razend op de burgemeester. Rowan kreeg waar hij om gevraagd had en verdween toen even snel als hij was gekomen. Aan dit avontuur heeft hij ook zijn naam te danken, de rattenvanger van Hamelen. Verder heeft hij ook een deel samengereisd met Hansje en Grietje toen deze op zoek waren naar hun vader en beloofde hen op te zoeken als hij hem zou vinden.
Uiterlijk:
Extra: Hij heeft een huisdier dat hoe kon het ook anders een rat is.

Naam Camille Pentragon.
Sprookjesfiguur: Ze is ezelsvel en de prinses met de twaalf ramen.
Leeftijd: 24
Innerlijk+verleden: Camille is de dochter van de koning van Avalon. Hun rijk is welvarend mede dankzij de ezel van haar vader die gouden uitwerpselen heeft. Camilles jeugd was zorgeloos totdat haar moeder stierf. Haar vader was gek op haar geweest en zou nooit over haar dood heer raken. Hij wou niet hertrouwen tenzij met iemand die even mooi en wijs was als zij. In heel het rijk was er zo niemand, behalve Camille zelf. Hoe ouder ze werd hoe meer ze op haar moeder ging lijken. Haar vader was zo gek van verlangen naar zijn gestorven echtgenote dat hij uiteindelijk met Camille wou trouwen. Natuurlijk weigerde ze, trouwen met haar vader, geen denken aan. Ze vluchtte, maar was het vluchtelingen leven niet gewoon. Onderweg kwam haar been klem te zitten in een val waardoor het gewond raakte. Nu zouden ze haar wel snel terugvinden, moest ze niet gered zijn door Jefferson. Ja, hij zag haar en in ruil voor het geld dat ze mee had bevrijdde en verzorgde hij haar. Zij bood toen aan hem met zijn werk te helpen. Hij was daar niet bepaald happig naar en weigerde eerst zelfs. Maar uiteindelijk trokken ze toch veel samen op door verschillende toevalligheden. Ze groeiden dichter naar elkaar en werden zelfs verliefd. Camille werd uiteindelijk ook de moeder van Grace. Maar haar geluk mocht niet duren. Toen ze op een dag bessen aan het zoeken was vond een ridder van haar vader haar. Ze verdedigde zich, maar werd bewusteloos geslagen en meegenomen. Jefferson zag het bloed van het gevecht en ging er van uit dat ze gestorven was. Camille zou er alles aan doen om dit keer voor goed te ontsnappen, maar daarvoor moest ze een deal aangaan met Rumplestiltskin. Deze droeg haar op haar de speciale ezel van haar vader te geven waar hij een cape van maakte. Wanneer Camille deze aandeed zag ze er enorm lelijk uit en was totaal onherkenbaar. Ze kon ze dus ook ongezien een nieuw leven lijden. Opnieuw vluchtte ze en ging op zoek naar Jefferson, maar kon hem of Grace nergens vinden. Aangezien hij ondertussen vastzat in wonderland. Het sprookje van Ezelsvel zoals de meeste mensen haar nu noemde ging verder en uiteindelijk trouwde ze met een andere prins al was het tegen haar zin. Deze stierf snel tijdens een strijd en Camille werd koningin. Ze gebood een toren te maken met 13 ramen waarvan het glas een speciaal kristal bevatte waarmee je zo ver kon zien dat je iedereen kon vinden die je zocht. In het laatste raam stak ze zelfs een stukje van haar hart. Haar moeder had het betoverd nog voor ze geboren werd. Het was omringd door glas zodat niemand het ooit zou kunnen weghalen of breken, behalve diegene van wie ze hield. Ze keek door elk raam op zoek naar Jefferson. Pas bij het dertiende zag ze hem, werkend aan verschillende hoeden. Ze zag hem, maar ze wist niet precies waar hij was, dit maakte haar zo verdrietig dat ze het dertiende raam kapot gooide en vandaar dat haar verhaal later verder ging als dat van de koningin met de twaalf ramen.
Uiterlijk: picca
Extra: Ze heeft een kleine scherf van het dertiende raam bewaard en in een ketting gestoken.

Pentatonix
Wereldberoemd

Pentatonix schreef:
Goed.

Killian Jones - Captain Hook, z'n leeftijd zou ik eerlijk gezegd niet weten. Maar laten we hem even wat jonger doen anders? Rond de 25 zoiets.
Goed, we kennen het verhaal van zijn broer, nu is hij beter bekend als Hook. Momenteel ligt de Jolly Roger een tijdje in de haven van een stadje, hij is opzoek naar een bepaald iemand om te onderhandelen over de verblijfplaats van Rumpel, wegens Mila. Hij houd zich verder niet echt bezig met het volk en hun problemen.

Arianna Elise - Anna-Lee genoemd meestal (of Anna simpelweg). Ze is de prinses van een klein dorpje, helaas werd ze vrij snel al uitgehuwelijkt aan een of andere greep. Aangezien ze altijd al een avontuurlijke meid is geweest met een sterke eigen wil, is ze er tussenuit geknepen en in een reis outfit (met mantel en kap), gevlucht om zichzelf te kunnen ontwikkelen, zelfstandig te zijn en de dorpelingen overal te kunnen helpen tegen the ogre battle (gezien ze als prinses niks mocht en kon).

OK HIJ WIL MN PLAATJES NIET PLAATSEN.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Camille ijsbeerde door de troonzaal. Haar blauwe jurk schreed over de glazen vloer. Ondertussen was ze vergeten hoe lang het geleden was dat ze nog een keer buiten was gekomen. Dag in en dag uit stond ze voor de ramen. Telkens ging ze van de een naar het andere in de hoop Jefferson te zien. Altijd eindigde ze bij het dertiende, of toch de plaats waar dat ooit had opgehangen. Dan opende ze haar ketting en zag haar geliefde. Hij leek in niets op de man waarop ze verliefd geworden was. Telkens was hij aan het werken aan hoeden, het werden er elke dag meer. Ze kon hem niet horen, ze had geen flauw idee waarom hij aan die hoeden werkte, al was ze redelijk zeker dat er een verband moest zijn met zijn magische hoed. Dan was er nog Grace. Zij leefde wel in deze wereld. Als ze wou kon Camille haar gaan opzoeken en mee naar het paleis nemen, maar dat deed ze niet. Haar dochter had haar nooit gekend, telkens als ze haar bekeek door een van haar ramen zag ze hoe gelukkig ze was en wist dat ze dat niet zou worden bij haar, een emotioneel gebroken koningin.
Daarbij moest ze zich focussen op andere zaken dan een man. Het was oorlog. Tragonië was dan wel een klein vreedzaam koninkrijk gelegen aan een haven in het westen. Er was altijd een kans dat de ogers naar daar zouden komen en zelfs als dat niet zo was zouden andere koninkrijken op hun bijval rekenen.
Tragonië het was een koninkrijk dat over het algemeen nogal met rust gelaten werd. Zij zochten geen ruzie met anderen en kregen geen ruzie in de plaats. Daarbij dachten de meesten dat het wel niet zo moeilijk zou zijn een kasteel in te nemen dat grotendeels uit glas bestond als ze de stad dan ooit eens zouden willen overnemen. De meesten wisten niet eens zeker of er wel een leger was, maar Camille had zo haar trucjes.

Als Rowan wou meevechten in de oorlog was dat nu zijn kans geweest. Maar sinds hij magie had ontdekt had hij wel betere dingen te doen. Door de oorlog vergaten veel mensen het kwade dat in dorpen en steden zelf werd aangericht. Het was een beetje ieder voor zich en om het als klein kind op te moeten nemen tegen een stel grote pestkoppen, dat was natuurlijk niet helemaal eerlijk. Gelukkig was Rowan er. Her en der probeerde hij voedsel voor kinderen te verzamelen, zocht mee naar een verloren familielid of onderdak. Hij zou hen natuurlijk nooit allemaal kunnen helpen, maar het was beter dan niks doen. Hij wandelde langs een bosweg op weg naar een nieuwe stad. Voor hem maakte het niet veel uit waar hij belande er waren overal wel kinderen die hulp nodig hadden. Om de tijd een beetje sneller te laten gaan en de pijn in zijn voeten te vedrijven floot hij een vrolijk deuntje op zijn fluit.

Pentatonix
Wereldberoemd

Pentatonix schreef:
Killian kwam het plaatselijke cafétje uit aan de haven, zijn mannen waren daar nog maar hij zelf had behoefte aan frisse lucht. De laatste tijd had hij veel gereisd, ze kwamen overal en nergens en brachten heel zelden ook nog een bezoekje aan Neverland. Zijn mannen hadden hem gevraagd waar ze naar op zoek waren, maar hij had een omleidend antwoord gegeven. Dat ze op zoek waren naar goud, dat ze op weg waren om te plunderen. Hij had ze schatten beloofd, en een keer in de zoveel tijd vonden ze inderdaad iets. Toch kon hij niet altijd de schone schijn ophouden, en daarom liep hij dan nu ook naar buiten om zijn hoofd even leeg te maken. Terwijl hij een beetje door de straatjes struinde dwaalde zijn gedachten af. De mensen kende hem hier nog niet omdat hij hier pas net was, kende ze hem wel dan lieten ze hem wijselijk met rust. Hij had tenslotte een reputatie.
Hij streek door z'n haren heen met zijn goede hand en draaide toen aan zijn haak, in zijn gedachte zag hij Mila voor zich. Mila en die man, die ongelooflijke lafaard. Killian werd boos als hij er aan dacht, en hij wist dat hij niet zou rusten tot hij Rumpelstiltskin zou vinden, vinden en doden.
Helaas had hij al weken niks van hem gehoord, niet via zijn spionnen die overal aan land waren, en ook niet via de mensen die hij ondervroeg op zijn reis. Toch had hij laatst een tip opgevangen, een tip van een man die waarschijnlijk een antwoord had op zijn vraag, of in elk geval een deel van het antwoord.

Anna zat hoog in een boom en tuurde naar beneden. Ze was rustig wakker geworden op haar schuilplaats waar ze zich nu al een tijdje stil hield en was daar de dag begonnen. Niet veel later echter had ze verderop in het bos geschreeuw gehoord, ze had zich verstopt en al snel was ze erachter gekomen wie haar rust kwamen verstoren. Het waren wachters geweest van het dichtbijgelegen dorpje. Ze had zich direct uit de voeten gemaakt en was een eind verderop een hoge boom in geklommen.
Ze kon bang zijn voor een hele hoop dingen maar hoogte zat daar toch echt niet bij. Vanaf hier had ze een goed overzicht van alles wat er om haar heen gebeurde, en ze zat (vond zij) goed verscholen tussen de takken. Niet alleen de hoogte maar ook haar kleding hielp daarbij. Ze had geen zin om gevonden te worden, door niemand niet. Ze wilde eerst uitzoeken waar ze heen wilde en wat haar volgende doel was. Daarbij wilde ze niet gestoord worden door vreemdelingen die haar, hoe lief dan ook, hulp aanboden of misschien wel kwade bedoelingen hadden met haar. En wachters van haar vader wilde ze al helemaal niet tegenkomen.
Ze bond haar vele krullen vast met een bruin leren koortje en spitste haar oren, in de verte hoorde ze iets maar ze kon het nog niet goed thuisbrengen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Enkele bedienden keken haar verbaasd aan toen ze de troonzaal verliet. Ze keek terug met een ijskoude blik waardoor ze snel weer hun werk hervatten. Een raadgever kwam op haar toegesneld. "Koningin er is bericht gekomen vanuit het dorp. Er zouden piraten hun anker hebben uitgelaten in onze haven?"
"Piraten, wat een verassing. Waarom vertel je me dit Pierre. Hebben ze de stad aangevallen? Zijn ze van plan alles te plunderen? Je weet trouwens toch dat je me gewoon Camille mag noemen." Haar toon klonk uiterst verveeld en haar raadgever trok wit weg. Sinds ze koningin was geworden wist ze dat haar reputatie niet overal even goed was. Het was best logisch aangezien elke man die haar een huwelijksaanzoek deed kreeg 24 uur om zich te gaan verstoppen. Zij ging dan door haar ramen kijken en wanneer ze hem binnen de dag vond werd hij opnieuw naar het paleis gebracht en onthoofd. In het begin waren er wel enkele overmoedige kerels geweest die dachten dat ze de magie van de ramen konden omzeilen. Hun lichamen lagen nu ergens te rotten. Nu meldt zich nog maar zelden een huwelijkskandidaat aan, wetend dat het een onmogelijke opdracht is.
"Weet je wat ik zal wel met die piraten gaan praten om te kijken wat ze hier precies doen. Het is stralend weer en hoog tijd dat ik me nog eens onder het volk meng."
"Toch niet zonder wachters."
"Pierre je weet perfect dat ik mezelf kan beschermen. Ik ga alleen en daarmee uit." Haar raadgever zweeg terwijl ze een bediende een mantel liet brengen. Telkens wanneer ze een mantel droeg dacht ze aan haar tijd als Ezelsvel. Nu hoefde ze zich niet meer te verstoppen voor haar vader. Zelfs als deze haar opspoorde wist ze nu hoe ze moest terugvechten. Ze wandelde naar het meest bekende café in de haven. Als koningin kende ze haar stad als geen ander en ze was er vrij zeker van dat wanneer er piraten in Tragonië zouden zijn. Ze zich hier bevonden. Ze richtte zich tot de barman, een man die lak had aan sociale stand en er niet aan dacht een buiging voor haar te maken. Hij wees gewoon naar een tafeltje achterin, waar een hoop mannen zich op dit vroege uur al aan het bezatten waren. Camille ging er heen en leunde op de tafel. "Wie van jullie is de kapitein. Ik zou hem graag spreken." De meesten van hen lieten hun blik over haar lichaam gaan en lachtten. "De kapitein is er momenteel niet, maar wij zouden met veel plezier ook wel eens een gesprekje met je voeren." Camille rolde met haar ogen en draaide zich om om weg te gaan toen een van de piraten haar hand vastgreep. "Waar ga je zo snel heen schatje. Het is toch gezellig." Binnen de seconde had ze een dolk op de hand van de piraat gedrukt. "Los laten, of dit schatje snijdt je hand er af." zei ze met een stralende glimlach. Dit had de man blijkbaar niet verwacht en hij liet haar gaan.

Na een tijdje besloot Rowan dat het tijd was voor een rustpauze. Hij ging zitten onder het schaduwrijke bladerdek van een boom en doorzocht zijn rugzak naar iets te eten. Scout, zijn rat kroop op zijn schouder om mee te kijken. "Ik moet je teleurstellen jongen veel hebben we niet meer." Hij nam een homp brood die niet bepaald meer zacht was en een stukje schapenkaas. Een deel van de kaas gaf hij aan zijn huisdier en zelf at hij de rest op. Hij moest sneller een stad zien te vinden dat hij gedacht had. Hij kon wel jagen en wist welke bessen eetbaar waren, maar toch was het duizend keer makkelijker gewoon op de markt je voedsel te kopen. De boom waar hij tegen was gaan zitten zag er goed beklimbaar uit. Als hij hoog genoeg raakte kon hij vanzelf misschien het volgende dorp zien. Hij begon te klimmen maar merkte al snel dat er iets in de boom zat. Was het een eekhoorn? Nee, daar was het te groot voor. Hij nam zijn katapult en legde er een kiezelsteentje in, richtte en vuurde het projectieltje af.

Pentatonix
Wereldberoemd

Pentatonix schreef:
Killian slenterde nog steeds wat verloren door de straatjes, hij wist dat het nog wel even zou duren voor hij de man zou vinden en dan te spreken zou krijgen, maar hij was ongeduldig. Hij was altijd ongeduldig. Hij twijfelde of hij terug zou lopen naar het cafétje, wetende dat zijn mannen daar sowieso zouden proberen een vrouw voor hem te regelen.
Soms vroeg hij zich af of dat een goede oplossing was, om Mila te vergeten, en dan probeerde hij ook om echt zijn gedachtes opzij te zetten, nooit meer aan haar te denken, maar zo werkte het niet. Meestal nam hij de vrouwen mee en liet ze dan gaan, voor zover hij wist zeiden ze er tegen niemand wat over. En deden ze dat wel, dan waren er genoeg verhalen om dat tegen te spreken en zijn reputatie als gevreesde maar charmante kapitein hoog te houden.
Hij draaide zich om en liep terug richting het café maar hield toch stil, misschien kon hij beter naar de Jolly Roger gaan, kijken of ze nog veilig lag (al zou hij haar nooit onbeveiligd achterlaten natuurlijk). Terwijl hij stil stond en tegen een muurtje aanleunde keek hij omhoog. Hij vroeg zich af en toe af waar hij nou eigenlijk mee bezig was, en het ergerde hem dat hij geen doel had, behalve het wreken van Mila en het vermoorden van Rumpel. Maar als dat gelukt zou zijn, wat dan? Lagen zijn dagen van plunderen wellicht achter hem?
Geïrriteerd en boos op zichzelf pakte hij wat steentjes op en begon die tegen de muur tegenover hem te ketsen. Vanwege zijn uitstraling, zijn haak en zijn reputatie waagde niemand het om hem aan te spreken, al was dat ook niet nodig want er was niemand in de buurt.

Anna hoorde geritsel en muziek, onder haar liep een jongen. Ze hoopte dat hij door zou lopen, zodat ze haar schuilplaats niet op zou moeten geven, maar al snel zag ze dat hij ging zitten. Geïrriteerd rolde ze met haar ogen, hij had nota bene nog een rat bij zich ook, dus zo'n bijzonder ventje zou het vast niet zijn. Ze hoorde hem praten en zeggen dat ze niet veel proviand meer hadden, ze beet op haar lip want zij had zelf ook niet veel meer en een reden om deze jongen te beroven had ze nu ook niet.
Ze bleef een tijdje naar hem kijken, in gedachten verzonken, en merkte toen opeens dat die idioot het in zijn hoofd had gehaald om háár boom in te klimmen. Vliegensvlug schoot ze verder omhoog de boom in, als ze dichtbij genoeg zou komen kon ze naar een andere tak springen, voor hij haar zou zien. Maar het was al te laat, ze hoorde dat hij stilhield en bedacht zich dat hij haar waarschijnlijk had gezien. Ze kon nog net het kiezelsteentje ontwijken, en meteen kwam er een boze frons op haar gezicht. 'Welja, laten we schieten' siste ze zacht. Ze keek berekenend naar de boom tegenover zich en waagde de sprong. Gezien ze klein en licht was durfde ze dit soort dingen wel aan. Mocht ze vallen dan had ze altijd ontelbare bladeren om haar val te breken, en meestal (eigenlijk altijd) ging het wel goed. Ze lande soepeltjes op de tak tegenover de boom en verschool zich achter de bladeren. Haar vermomming had de goede schutkleuren dus ze zou veilig moeten zijn, maar te laat besefte ze dat ze de kap van haar mantel niet over haar hoofd had getrokken. Haar vuurrode krullen waren duidelijk zichtbaar, ze vloekte zacht en trok de mantel over haar hoofd, maar waarschijnlijk was ze er te laat mee.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ze slenterde over de kade. Het was niet moeilijk de piratenboot te vinden. Even twijfelde of ze misschien terug moest gaan, maar informatie vragen aan de bemanning. Aan de andere kant had ze helemaal geen zin meer in een onderonsje met die onbeschofte vlerken. Ze had gehoopt de kapitein op zijn schip aan te treffen, maar het houten gevaarte lag eenzaam en verlaten in de haven aangemeerd. Ze zou aan boord kunnen gaan, wie weet zouden er plannen liggen over waarom ze precies in de stad waren. Langs de andere kant zouden de kajuiten waarschijnlijk op slot zijn. Toch kon ze haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en klom aan boord. Vrijheid was nu eenmaal iets dat Camille altijd al had gezocht. Als koningin was ze vrijer dan ze ooit had kunnen hopen, maar ze had nog altijd plichten. Ze was niet zo vrij als een piraat, maar langs de andere kant zou al dat plunderen ook niets voor haar geweest. Of toch een groot deel van haar leven had ze samen met Jefferson gewerkt en de meerderheid van hun taken bestonden ook uit het stelen van dingen.
Ten einde raad besloot ze terug naar haar kasteel te gaan. Ze kende een binnenweg. Als ze via een paar kleine steegjes ging zou ze er in no-time zijn. Het waren straatjes waar amper een mens kwam maar tot haar verbazing stond er een man met steentjes tegen een muur te houden. Haar blik viel meteen op de haak die de plaats van een hand innam.
"Dus het is kapitein Haak die de gemoederen in mijn stad opschud." Van alle piraten was hij wel de laatste die ze hier had verwacht. "Puur uit nieuwsgierigheid, wat brengt u hier." Ze kende alleen zijn reputatie en de roddels en verhalen die over hem verteld werden. Nooit had ze hem eerder ontmoet. Hij was zo knap als men beweerde en ze kon best begrijpen waarom de meeste vrouwen niets anders konden dan over hem wegzwijmelen. Toch hoopte ze dat deze piraat meer was dan een eersteklas casanova.

Een mens. Het ding in de boom, was een mens. "Het verstoppertje spelen is gedaan. Ik weet dat je daar bent. Maak je geen zorgen ik heb geen kwaad in de zin. Sorry van die kiezelsteen trouwens. Ik dacht eerst dat je een dier was." Dat laatste had hij misschien niet moeten zeggen. Een nadeel van optrekken met kinderen was dat je zoals hen begon te denken. Rowan zei vaak dingen zonder er eerst een keertje over te hebben nagedacht of deze misschien toevallig kwetsend konden overkomen.
"Je kunt duidelijk beter klimmen dan ik. Zou je misschien zo vriendelijk willen zijn om eens rond te kijken of er in de buurt een stad ligt? Mijn naam is Rowan trouwens, met wie heb ik het genoegen?" Het was vrij duidelijk dat het meisje, want aan haar bos rode krullen, nam hij aan dat ze vrouwelijk was, niet erg gesteld was op zijn gezelschap. "Waarom verstopte je je trouwens in die boom? Het kan niet door mij geweest zijn, want erg bedreigend kom ik nu ook weer niet over. En ik ben er zelfs zeker van dat een groot deel van de vrouwelijke bevolking nog tegen me zou winnen in een één-op-één gevecht."

Pentatonix
Wereldberoemd

Pentatonix schreef:
Killian keek op en zag een vrouw staan, ze was niet veel jonger dan hij waarschijnlijk. Hij kwam hier niet vandaan en herkende dus niemand die hier wellicht belangrijk was, zelfs de koningin niet. Hij reisde met de Jolly Roger door verschillende werelden, en gezien zijn verleden hield hij zich ook helemaal niet bezig met de adel of de Koninklijke familie. Het viel hem wel op dat ze rijk gekleed was, waarschijnlijk dus een welvarend persoon dacht hij. Bovendien had ze het over háár stad. Was dit de geliefde en tegelijkertijd zo gevreesde koningin die hier zijn pad kruisde?
Langzaam draaide hij zich naar haar om, hij bekeek haar rustig en glimlachte toen. 'Aye' zei hij enkel. 'Al ben ik me er niet van bewust dat ik iets verkeerd heb gedaan?' hij trok één wenkbrauw op en deed een stap in haar richting. 'Dat kan ik natuurlijk vertellen, maar ik denk dat ik er meer belang bij heb als ik dat nog even voor me houd, als u dat niet erg vind.' Hij maakte een kleine buiging. 'Ik neem aan dat ik het genoegen heb koninklijke hoogheid te ontmoeten?' hij streek met zijn goede hand door zijn haar. 'Als ik een hoed had zou ik hem voor u afnemen.'

Anna luistede naar de jongen die aan een stuk door leek te ratelen. Had hij dan nooit gehoord van een rustig en vredig bos? Ze gluurde door de bladeren door naar beneden, richting de jongen die zichzelf nu voorstelde als Rowan. Rowan.. die naam zei haar werkelijk niks. Ze keek bedenkelijk en vroeg zich af of ze zou antwoorden, hij had een heleboel vragen gesteld en ze had een aantal opties. Ze kon hem negeren, en wegvluchten, maar aan de andere kant was dit het enige gezelschap dat ze in tijden had gehad dat niet meteen probeerde haar te doden (het kiezelsteentje even achterwegen latend). Ze kon antwoord geven op ál zijn vragen, maar in plaats daarvan besloot ze zich tot een te beperken.
"Ik probeer niet gevonden te worden." zei ze simpelweg, ze liet zich via een stam naar beneden glijden zodat ze op dezelfde hoogde als hij was, in de boom naast hem. Zo kon hij haar zien, al was ze alsnog goed verscholen in haar mantel. "Er is hier verderop een dorpje, nog geen dag lopen." zei ze toen. "Waarom beschoot je me?"

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Oh nee, tot nu toe heb ik nog geen enkele reden om u of uw bemanning aan te houden. Het is gewoon zo dat roddels zich sneller dan vuur verspreiden. Nog voor u een stap aan wal heeft gezet, heeft u bij wijze van spreken al de helft van de stad beroofd. Het is ook totaal begrijpelijk dat u de reden voor u komst verborgen wilt houden. Al zou ik u graag meedelen, dat wanneer dingen ook maar dreigen uit de hand te lopen ik niet zal aarzelen actie te ondernemen. Ik weet niet of u met mijn reputatie bekend bent, kapitein, maar laten we zeggen dat ik vrijwel alles zie."
Als teken van beleefdheid maakte ze ook een kleine reference. Door haar achtergrond in de laagste van de laagste klasse van de maatschappij was Camille niet zo gesteld op alle etiquette en beleefdheidsregels. Ze kende ze wel, maar als iemand vergat te buigen of haar bij haar voornaam aansprak zou ze hem of haar niet laten executeren of straffen. Wat was uiteindelijk het verschil tussen haar en een andere burger. Ze waren beiden even menselijk en na verloop van tijd zouden ze beiden sterven. "En als ik nu een mand had met producten van de regio zou ik die met veel plezier als welkomscadeau aanbieden, maar jammergenoeg moeten we elkaar beiden teleurstellen. Als ik me niet vergis is u bemanning trouwens naar u op zoek, maar ik neem aan dat ook dat mijn zaken niet zijn."

"Super dan trek ik daarheen. Als je zin hebt om mee te gaan. Ik kan altijd wel wat gezelschap gebruiken." Er kwam een verontwaardigde piep vanuit zijn rugzak. "Ik had het over menselijk gezelschap Scout, natuurlijk zou ik je nooit vergeten. Ratten, ze zijn nogal snel op hun tenen getrapt. Ow ja en nogmaals sorry voor dat schot. Zoals je misschien gezien had is onze etensvoorraad nogal schaars. Ik dacht dat je misschien een dier was, zo vanuit de hoogte tussen het bladerdek is het nogal moeilijk dieren van mensen te onderscheiden, niet slecht bedoeld hoor." Hij klom de boom uit en borg zijn katapult weer op in zijn rugzak. "Dus onbekend meisje, ga je mee. Twee paar ogen zien altijd meer dan één en ook al ben ik er helemaal zeker van dat je je perfect zelf kunt beschermen denk ik dat je wel een meerwaarde aan mijn gezelschap zult hebben." Weer klonk er een piep. "En dat van Scout ook natuurlijk."

Pentatonix
Wereldberoemd

Pentatonix schreef:
Killian knikte naar haar. 'Uiteraard mevrouw.' Zei hij. 'Ik garandeer u dat u en de havenstad geen last van ons zullen hebben. Ik probeer mijn mannen in toom te houden, maar ik kan niet beloven dat ze zich in zullen houden met de rum.' Hij grijnsde en haaldr zijn schouders op. 'Het blijven piraten.' zei hij enkel. Hij knikte opnieuw en woog zijn woorden, hij wilde haar zeker niet beledigen. 'Ik heb zeker van uwe majesteit gehoord..' Zei hij en hij keek haar onderzoekend aan, benieuwd wat ze nu dacht. 'Dat is zeer vriendelijk.' Zei hij, hij was niet gewend zo beleefd te zijn, en hij dacht terug aan zijn tijd met zijn broer. Hij voelde zijn gezicht verharden, als hij aan de verhalen van deze vrouw voor hem dacht.. Eigenlijk verschilde royalty niet veel van elkaar. 'Ik zal mijn mannen gaan zoeken, bedankt.' Zei hij. Het ging haar inderdaad niet veel aan, maar hij was blij dat ze niet had gevraagd (of geëist) wat hij van plan was, waar hij naar zocht.

Anna keek verbaasd naar Rowan, het scheelde een haar of haar mond zou openvallen. Waar haalde deze jongen zijn woorden vandaan? Hij bleef maar door praten. Daarbij was hij naïef, of wellicht bang of juist heel sterk maar in elk geval ging hij er niet van uit dat ze prima met hem mee zou kunnen reizen. Kennelijk kwam bet niet eens bij hem op dat ze hem zou kunnen aanvallen, of bestelen, en dit ergerde haar. Schatte hij haar echt zo laag in? Dan zou ze hem nog wel wat laten zien!
Echter telkens als ze iets wilde inbrengen of antwoorden zei hij al iets nieuws, stelde een nieuwe vraag, en verwachtte hij ook een antwoord?
Langzaam liet ze zich uit de boom glijden totdat ze op de grond stond, ze haalde voorzichtig haar mantel los en trok de kap van haar hoofd zodat haar gezicht zichtbaar werd. Ze knoopte haar haren vast met een leren koortje en keek nog steeds naar de jongen. Op haar gezicht zag je een mengeling van verbazing, frustratie en nieuwsgierigheid. Bijvoorbeeld die rat, wat deed hij in die tas? Wat deed deze jongen überhaupt hier en waarom wilde hij naar het dorp?
Ze keek hem afwachtend aan, ze kon in elk geval een deel van haar naam vertellen, daar kon hij vast niet veel mee. 'ik heet Anna' zei ze met een zachte rustige stem. Terwijl ze naar hem keek en hem die informatie liet verwerken overweeg ze zijn aanzoek. Ze moest naar het dorp, ze zou hem daarna altijd weer kunnen verlaten en hij leek niet het type om haar aan te geven of iets aan te doen, hij wist waarschijnlijk niet eens dat 'de prinses' op de vlucht was, veel bewoners wiste het niet.
Ze beet op haar lip en probeerde hem in te schatten. 'Goed ik ga mee' zei ze tenslotte, tot haar eigen verbazing.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Camille knikte beleefd en vervolgde toen haar weg naar het kasteel. Ze had de antwoorden gekregen van de piraat die ze nodig had en hem de informatie meegedeeld die hij moest weten. Uiteindelijk had ze hier te maken met piraten die zouden nooit lang op een plek blijven. Waarschijnlijk waren ze morgen of overmorgen alweer weg. Momenteel waren zij wel haar minste zorg. Pierre, haar raadgever wou natuurlijk meteen weten hoe haar ontmoeting met hen geweest was. Ze vertelde hem dat als hij de kapitein op zijn woord mocht geloven het dorp niets zou overkomen en dat ze zich zorgen gemaakt hadden voor niks. Pierre aarzelde even maar kondigde daarna toch aan dat tijdens haar afwezigheid zich een nieuwe huwelijkskandidaat had aangeboden. "Hij ken de consequenties?" vroeg Camille rustig.
Pierre knikte. "Ik heb hem verteld dat hij morgen terug kan komen om dan wellicht de opdracht te volbrengen."
"Ze zullen het ook nooit leren." zuchtend ging ze de raadkamer binnen waar nog een aantal andere invloedrijke en wijze mensen van de stad samen zaten. "Goedemiddag iedereen. Zou iemand zo vriendelijk zijn de laatste oorlogsvorderingen even uiteen te zetten." zei ze en nam plaats aan de tafel waar in het midden een grote kaart in was gegraveerd.

"Fantastisch" zei hij toen ze toestemde op zijn verzoek. "Ik stel voor meteen te vertrekken, als we er goed de pas in zetten komen we nog aan voor zonsondergang." Rowan was op dit moment wel een beetje afhankelijk van Anna. Hij had het dorp immers niet gezien en wist niet waar het lag. Het kwam er dus op neer dat hij moest vertrouwen op haar oriëntatievermogen. Ondertussen had hij zijn partiturenboekje bij zich genomen en dat op een nieuwe pagina opengeslagen. Hij kende haar niet goed, maar kon toch al een poging wagen aan het schrijven van het geschikte muziekstuk. "Zou je jezelf eerder zien als een si, of fa mol?" vroeg hij terwijl hij twijfelend een potlood in zijn mond stak waar hij al enkele dingen mee op het papier had geschreven.

Pentatonix
Wereldberoemd

Pentatonix schreef:
Killian keek haar na, hij glimlachte tevreden aangezien ze niet verder had gevraagd maar hem gewoon met rust had gelaten. Hij bedacht zich dat dat waarschijnlijk de snelste weg richting het kasteel was. En dat was handig om te houden. Hij bleef nog een tijdje staan en liep toen terug richting het cafe. Daar binnen aangekomen checkte hij bij z'n eerste stuurman of de koningin hier wellicht vragen had gesteld, maar behalve dan dat ze naar de kapitein had gevraagd was er niet veel aan de hand. Killian knikte en verliet het café weer, het was verder niet belangrijk om hier te blijven zitten. Zijn crew zat zich lam te zuipen en hijzelf had veel belangrijker dingen aan zijn hoofd. Hij had gehoord van een luguber klein kroegje hier niet ver vandaan, en komende dagen zou hij zich daar een keer laten zien. Als zijn informatie bleek te kloppen (die hij ook niet zonder moeite had vergaard) dan zou daar iemand zitten die hem verder kon helpen op zijn zoektocht.
Er kwam een man het café binnen en er werd iets geschreeuwd over een nieuwe huwelijkskandidaat. Kennelijk was er een man die zich had aangeboden bij Camille en er werd nu luidkeels geschreeuwd door iedereen. De man zou waarschijnlijk niet veel geluk hebben, en iedereen om Killian heen bracht heildronk uit de man wiens leven nu waarschijnlijk verkeken was. Killian grijnsde, mannen waren ook allemaal hetzelfde. Hij vroeg zich af wat Camille zo bijzonder maakte, behalve haar uiterlijk, haar kroon en haar goud, al was dat voor de meesten waarschijnlijk genoeg.

Anna keek naar Rowan, ze wilde kwaad worden, ze voelde zich immers geïrriteerd. Maar nu had haar verbaasdheid toch de overhand. Wat stelde hij nou weer voor een bespottelijke vraag? Of ze een si of een fa mol was, alsof ze een muziekstuk was dat in een bepaalde toonsoort stond. Ze trok één wenkbrauw op en haalde haar schouders op. 'Verzin iets leuks' mompelde ze, en ze had nu eigenlijk al spijt van deze beslissing om hem het dorp te laten zien. Ze liep snel door en probeerde haar gedachtes te ordenen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Hij krabbelde snel nog wat dingen neer en stak het boek toen weer weg. Het was duidelijk dat als hij zijn lied over haar verder wou afwerken hij eerst meer over haar te weten moest komen. Dat zou niet makkelijk worden, aangezien hij al had gemerkt dat zijn conversatie nogal eenzijdig verliep. De rest van de reis verliep nogal saai. Omdat zij niet zo spraakzaam was, hield ook Rowan zijn mond . Hij doodde de tijd door naar zijn omgeving te kijken. Alleen was ook deze enorm eenzijdig. Bomen, bomen en nog eens bomen. De opluchting was ook groot wanneer ze rond zonsondergang het dorp bereikten. Net voor ze een klein stenen brugje overstaken om in de dorpskern te raken viel Rowans oog op een papier dat vastgepind was aan een van de zovele bomen. Verbaasd scheurde hij het los en wandelde terug naar Anna. Hij hield het naast haar hoofd. Wie het ook was die de tekening gemaakt had, het leek sprekend. "Ik wist niet dat je geld waard was. Veel ook. Ze moeten je wel enorm missen in dat koninkrijk dat ze zoveel geven om je terug te brengen."

Al een hele tijd kwam een geen schot in de oorlog. Dit was niet goed, want er bleven natuurlijk soldaten sterven en er moesten er meer en meer worden aangevoerd. Hoelang zou het duren voor ook Camille hierin betrokken werd maanden?dagen? In haar korte heerschappij had ze het glazen leger nog nooit eerder in moeten zetten. De soldaten kregen wel een goede training, maar trainen en een echte oorlog meemaken, het bleven totaal verschillende dingen. De rest van de dag was helemaal opgevuld met koninklijke plichten. Op het einde was ze helemaal bekaf. Een warm bad en een zacht bed zouden haar goed doen. Toch wou ze eerst nog even met Pierre wat dingen overleggen, maar haar raadsheer was nergens te bekennen. Misschien was hij ook al eerder naar huis gegaan. Het deed deugd terug haar werk als koningin op te nemen. Er waren zelfs momenten geweest dat ze even niet aan hem gedacht had.

Pentatonix
Wereldberoemd

Pentatonix schreef:
Anna twijfelde een aantal keren tijdens de reis om toch een gesprek te beginnen. Tenslotte was de jongen vriendelijk tegen haar geweest, en leek hij geen problemen te zoeken met haar. Toch hield iets haar tegen, naast het feit dat ze sowieso bang was, had ze ook al in geen tijden mensen gesproken en was ze het niet eens meer gewend om te praten tegen anderen. Meestal reisde ze in stilte, alleen. Ze liep met hem mee en zag hem opeens naar een papier lopen, ze bleef verstijfd staan, dit kon niet anders dan een wanted poster zijn. Ze beet op haar lip en probeerde in te schatten of ze nog tijd had om zich te verstoppen, weg te rennen of hem neer te slaan. Maar in plaats daarvan verraste hij haar opnieuw door er gewoon rustig een opmerking over te maken. Ze keek schichtig om zich heen en trok haar kap van haar mantel weer over haar hoofd om haar haren te verbergen. Ze griste het papier uit zijn handen. "Je hebt geen idee waar je het over hebt!" beet ze hem toe. Zij, gemist door het koninkrijk? Hij moest eens weten. Ze keek hem uitdagend aan.
"Dus wat ga je nu doen? Mij uitleveren?" ze zette haar handen in haar zij en herinnerde zich dat hij had gezegd dat hij niet zo sterk was. Dus mocht hij besluiten haar aan te geven dan kon ze het misschien nog van hem winnen in een gevecht en zo kunnen vluchten. Ze wist nu in elk geval dat ze absoluut niet naar dit dorpje moest reizen.

Killian was teruggelopen naar zijn schip en zat nu in zijn kajuit. Zijn mannen waren overal en nergens, maar hijzelf had een hoop uit te zoeken. Hij rolde een kaartje uit van de stad en bekeek de snelste routes naar het paleis. Hij had te horen gekregen dat daar iemand was die hem meer informatie kon geven, kennelijk was hij de raadsheer van de koningin, of zoiets dergelijks. Het bleek dat deze man nauwelijks uit het kasteel kwam en als Killian de informatie over Rumplestiltskin wilde hebben dan zou hij het zelf moeten gaan halen.
Hij keek bedenkelijk naar het stukje bos dat met een tekeningetje was afgebeeld op de kaart. Hij vroeg zich af of hij een kans maakte om ongemerkt het kasteel binnen te komen, maar om eerlijk te zijn schatte hij die kans niet hoog in. Hij had de koningin nu kort ontmoet, maar hij ging er van uit dat ze niet iemand was die zich snel liet beetnemen, en waarschijnlijk had ze haar kasteel een stuk beter in het oog dan hij zijn schip. Hij had al gemerkt dat er iemand op zijn schip was geweest en hij had zijn bewakers flink op hun donder gegeven.
Er was niks ontvreemd dus hij ging er van uit dat het een vreemdeling was geweest, of de koningin zelf uiteraard. In elk geval moest hij nu voorzichtiger zijn.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Wel dat lijkt me het meest logische om te doen. Ik bedoel ik ben maar een arme reiziger. Het bedrag dat voor jou wordt gegeven, dat is een som waar ik alleen maar van kan dromen. Al ben ik natuurlijk geen onredelijk persoon. Als je me iets beters te bieden hebt hoor ik het graag. Aan je reisuitrusting te zien ben je nogal halsoverkop moeten vertrekken. Daarom neem ik aan dat ik niet moet verwachten dat je een hoger bedrag kunt bieden. Al zijn er natuurlijk nog zoveel andere dingen waardevoller dan geld niet? Dus nu laat ik dit geheel aan jou over. Ofwel bied je me iets beters aan. Ofwel zet je het nu op een lopen of doe je een poging me bewusteloos te slaan." Hij ging met gekruiste armen tegenover haar staan en keek haar al net zo gedurfd aan.

De volgende ochtend was het weer zover. Camille nam plaats in haar troon en Pierre stond aan haar zijde. Het gebeurde niet vaak dat een kandidaat te laat was. Daar had ze al uit kunnen afleiden dat er iets aan de hand was. Of aan het feit dat Pierre toch wel net iets zenuwachtiger was dan anders. Plots kwam hij in beweging en knielde voor haar neer. "Nee, Pierre zeg dat het niet waar is. Durf de woorden niet uit te spreken, dat is een bevel."
"Koningin. Ik bied me aan als huwelijkskandidaat en ben bereid de opdracht naar beste vermogen te volbrengen."
"Pierre van alle mannen die ik ken, moet jij als geen ander weten dat de opdracht onmogelijk is." Camille was radeloos. Pierre had haar al jaren gediend. Ze wou hem niet kwijt, maar ze had ook helemaal geen gevoelens voor hem en ze wist dat ze een deelname niet mocht weigeren.
"Dit is je laatste kans om hiervan af te zien." Waarschuwde ze.
"Nee koningin. Of ik sterf of ik trouw met u. Al die jaren stond ik aan uw zijde, verlangend, nooit de moed om mezelf aan te bieden. Nu ik die moed eindelijk verzameld heb ga ik me niet laten tegenhouden."
"Ok dan. U kent de regels. U heeft 24 uur de tijd om uzelf te verbergen. Kan ik u in diezelfde tijd vinden dan zal uw leven beëindigd worden, zo niet dan zal ik uw nieuwe echtgenote worden. Veel succes."

Pentatonix
Wereldberoemd

Pentatonix schreef:
Anna deed rustig een stap in zijn richting, ze ging er eigenlijk niet van uit dat hij echt met haar wilde vechten. Met een soepele beweging trok ze een klein zwaard wat ze met zich meedroeg. Het was zeker niet zo indrukwekkend als een groot zwaard, en het zou waarschijnlijk minder schade aanrichten, maar ook hier kon ze ver mee komen. 'En waar wilde je mee vechten dan, je katapult?' vroeg ze schamper. Ze draaide haar zwaard langzaam om terwijl ze naar hem keek. 'Zou je werkelijk een ander verraden voor je eigen goed? Is die som geld je zoveel waard? Want dan kan ik je gewoon de ingang naar het paleis laten zien, wellicht dat je daar wat goud kan stelen en wat mensen om kan leggen. Dat is zo ongeveer hetzelfde.' ze deed haar zwaard weer weg. 'Laten we het er op houden dat ik een hele goede reden heb om hier te staan in plaats van daar.. ' Ze sloeg haar armen over elkaar en keek hem aan, ze was een stuk kleiner maar ze was niet bang. "Je hebt geen idee waarom ze me zoeken, maar je gaat er kennelijk al vanuit dat ik voortvluchtig ben, en dat terwijl je net nog een liedje over me wilde schrijven. Jammer.' Ze draaide zich om, om weg te lopen. 'Doe wat je wilt, maar vergeet niet dat ik je naar het dorp heb gebracht.'

Killian volgde met zijn vinger een dun lijntje dat op de kaart stond, en mompelde in zichzelf. Hij fronste en draaide de kaart een kwartslag. Hij wist dat het waarschijnlijk onmogelijk was om het kasteel levend in en uit te komen alleen voor een gesprekje, maar hij moest en zou die man spreken. Elke informant met betrekking tot Rumpelstiltskin was van levensbelang. Althans zo voelde het voor Killian. Hij leunde achterover in zijn stoel en draaide aan zijn haak. Hij had gehoord dat er in korte tijd meerdere mannen het kasteel in waren geweest, maar dat was allemaal wegens dezelfde reden. Ze hadden de koningin ten huwelijk willen vragen. Zoals het er nu uit zag wilde Killian het er niet op wagen, hij wilde sowieso al niet trouwen, laat staan met haar. Ze had nou eenmaal een wrede reputatie en een leven op het land was niks voor Killian, maar wellicht kon Killian haar ompraten. Hij zou naar haar toe gaan, wellicht zelfs opperen om met haar te trouwen, en misschien kon hij de beloning die in dit geval haar hand was, wellicht veranderen naar iets anders. Informatie. Belangrijke informatie.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld