Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

16 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

The Game//Heart and Lynx

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Je bent altijd vrij om te volgen, maar je reageert niet op dit topic! Dank jullie.

Verhaallijn: Als je dood gaat, moet je iets simpels doen om terug te kunnen naar aarde: je eigen dode lichaam aanraken. Je moet dit snel doen, voordat de bewakers je komen halen. Als je je lichaam hebt aangeraakt, moet je eerst een spel voltooien, voordat je weer toegang krijgt tot de mensenwereld. In het Spel herinner je je niks meer.

Mijn personage: Flertin Davon leeft in een rustig gezin. Ze kunnen maar net rondkomen. Flertin houdt erg van muziek en speelt regelmatig op zijn gitaar. Hij is 18 jaar.
Zijn vriendin gebruikt drugs. Net als Flertin op het punt staat het uit te maken met haar, doet zij het al met hem. Daarbij vermoord ze hem, zodat hij geen ander kan nemen. Flertin heeft als geest zijn lichaam aangeraakt en zit nu in het spel.
Kay Martin Jones (o)rpg

Anoniem
Karaoke-ster

Heart schreef:
Mijn personage: Raven Terra leeft in een hoeveelheid luxe dat veel mensen zich niet kunnen veroorloven. Haar moeder, waarmee ze een goede band had, was onlangs overleden. Haar vader gaat vaak op zakenreis en is er vaak niet. Wat ze niet weet is dat haar familie nu financieel bijna aan de afgrond staat. Ze is 17 jaar. Ze gebruikt geen drugs en rookt ook niet. Ze is ook nog nooit echt verliefd geweest. Ze heeft een passie voor muziek en kan piano en gitaar spelen, ook zingt ze. Na een ruzie met haar vader, die net terug is gekomen van zakenreis, is ze boos in haar auto weggereden. Door alle boosheid is ze vol snelheid tegen een boom aangereden, waardoor ze dood ging. Raven raakte vervolgens haar lichaam aan en kwam in het spel terecht.

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Flertin

Vaag herinner ik me de felle steek in mijn borst. Daarna werd alles wazig en zag ik alleen nog een vlek, die ik probeerde scherp te stellen. Dit lukte niet, maar het leek op een gezicht.
Later begon ik weer beter te zien. Ik zag een lichaam op de grond, met daarbij een vage schim. Alleen het lichaam was scherp afgetekend tegen de grijze vloer. Alsof ik alleen het lichaam mocht herkennen, dat ik overigens nu niet goed kon zien. Het lag akelig stil.
Voorzichtig deed ik een stap dichterbij, maar de vage gedaante leek mij niet op te merken. Doordat ik was gaan lopen, hoorde ik het zachte gesnik van de schim. Dan weer hard en dan zo zacht, dat het bijna niet meer te horen was.
Er was nu nog maar een meter tussen het levenloze lichaam en ikzelf. Ik boog me voorover, om het gezicht van deze persoon te kunnen zien. De realiteit deed pijn. Dat was ik. Snel draaide ik mijn hoofd om naar de schim, die nog steeds aan het huilen was. Ik probeerde wat te zeggen, maar alleen een schor gepiep leek uit mijn keel te komen.
Plots hoorde ik voetstappen achter me. Ze kwamen steeds sneller en toen ik achterom keek, stonden er vier mannen, ongeveer vijf meter van mij vandaan. Zij konden wel praten. 'Kom rustig naar ons toe en geen grapjes, anders maak ik gebruik van mijn vriend.' Hij keek naar iets in zijn broekzak, maar ik kon niet goed zien wat het was.
Ik kon het niet. Ik moest naar mijn lichaam. Ik moest zien waardoor ik was gestorven. In alle twijfel kwam er een grote behoefte om het lichaam aan te raken. Zonder nog na te denken, reikte ik mijn hand naar mezelf toe. 'Stop!' schreeuwde de man die zonet al gesproken had. Te laat, ik had het lichaam al licht aangeraakt en langzaam werd alles om me heen wit en wazig. Toen was het stil.

Anoniem
Karaoke-ster

Heart schreef:
Raven

Felle lichten dansten voor mijn ogen. Ik schermde het licht af met mijn arm en probeerde op te staan. Ziekenauto’s, personen die werden afgevoerd naar de busjes en snikkende mensen. Ik voelde opeens een rilling over mijn hele lichaam gaan. Ik kreeg een gevoel dat er iets ergs aan de hand was. Ik zag iemand achter het stuur van een auto zitten, helemaal toegetakeld. De ambulancebroeders, die ik nog net kon herkennen aan hun fluorescerende gele pakken, wezen ernstig naar iets bij de bestuurder wat ik niet kon zien. Ik besloot naar de auto toe te lopen, zodat ik zelf kon zien wat ze bedoelden. De bumper van de auto was tegen een boom geramd, zo hard dat de bumper er zelfs aflag. Ik liep rustig, beetje bij beetje, naar voren. Daar stond ik dan, bij de bestuurder van de auto. Geschrokken slaak ik een kreet en uit paniek bevroor ik even. Achter het stuur zat een meisje met een massale hoofdwond, maar toch herkende ik mezelf. Ik keek naar mijn handen die akelig bleek waren, doorzichtig zelfs. Ben ik nu een geest? Was dit het einde? Ik reikte mijn hand uit naar mijn lichaam. ‘Doe het niet’. Ik negeerde de stem en hoorde voetstappen naderen. Ik legde mijn hand op het koude vlees van mijn lichaam. Toen werd alles wit.

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Flertin

Plots werd alles wat donkerder, ik was in een bruine kamer beland. Ik bekeek alles goed, maar de ruimte bevatte totaal geen meubels en de muren hadden alleen die eentonige saaie kleur. De deur tegenover me zwaaide wild open en een koude wind kwam me begroeten. Ik sloeg mijn armen om mezelf heen, ook al was ik best warm gekleed.
'Kom verder, Flertin Davon.' De mechanische stem bezorgde me rillingen over heel mijn lichaam. Ik stapte voorzichtig naar voren, maar stopte toen ik de stem weer hoorde. Net zo eentonig als het behang.
'Je hebt twee keuzes. De aanraking van je lichaam was zo dapper, dus als je verder gaat moet je nog dapperder worden.' Ik besloot nog een stap naar voren te doen. Niets hield me tegen. 'Wil je terug als geest, of ga je verder en heb je een kans dat je weer als mens verder kunt leven? Stap verder als je dit avontuur aan wil gaan.'
Ik twijfelde geen moment en liep zo de zwarte kamer in. Het bleef zwart en ik viel langzaam in slaap.

Anoniem
Karaoke-ster

Heart schreef:
Raven

Ik stond plotseling in een bruine ruimte. Geen meubels, gewoon alleen een bruine ruimte. ‘Raven Terra’, Hoorde ik een kille stem uitspreken. Er liep een rilling over mijn rug en een grote, zware deur zwaaide open. .‘Wat is dit’, Vroeg ik. Geen antwoord. Ik besloot verder te lopen, er is toch wel een reden dat de deuren open gingen. Ik liep de grote zaal in en keek om me heen. Het was net als een balzaal ingericht. Maar het enigste wat ik zag was zwart.
‘Door je lichaam aan te raken, is de keuze vrijgekomen om je oude leven terug te winnen door het spel te spelen’, Ging de stem als volgt ‘Maar let op, het spel is riskant. Als je ermee instemt het spel te spelen en je verliest, zal er niks meer overblijven dan zwart voor je ogen.’ Ik knikte. ‘Stap naar voren als je het spel wilt spelen, en daarmee een groot risico wilt begaan.’ Aan de ene kant wil ik terug maar toch twijfel ik. Mijn leven is nooit leuk geweest, ook al leefde ik een luxe leventje. Toch zette ik een stap naar voren. Opgeven is geen keuze, hield ik mezelf voor. Toen werd alles zwart.

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Flertin

De felle steek in mijn hoofd maakte me wakker. Ik rekte mijn stijve armen uit en toen ik ze weer terug legde, opende ik mijn ogen pas. Ik keek tegen een glinsterende sterrenhemel aan. Het was koud hier. Ik probeerde overeind te gaan zitten, maar mijn hoofd begon te tollen. Het was beter nog even te wachten. Na een paar minuutjes voelde ik me beter, dus stond ik zo snel mogelijk op. Gelukkig kon ik net een boom vastgrijpen, voordat ik op de aarde zou zijn gevallen. Ik had totaal geen idee waar ik me bevond.
'Ik zie dat je wakker bent?' Ik draaide me met een ruk om en staarde naar de jongen die op een middelgrote steen zat. Hoe lang stond hij al naar mij te kijken? Hij sprong lenig van de steen af en kwam op me af gelopen. Zijn hand stak hij uit, om die van mij te schudden. 'Gandor.' Ik nam aan dat dat zijn naam was. Nu was het mijn beurt. 'Ik heet, eh.' Ik stopte direct met praten toen ik besefte dat er geen naam te binnen schoot.
De jongen zag blijkbaar de moeilijke blik op mijn gezicht. 'Het geeft niet, bij mij duurde het een aantal dagen. Ik moest een soort opdracht voltooien om mijn naam terug te krijgen.' Ik knikte.
Het geritsel uit de bosjes deed me opschrikken. 'Het is Genour maar,' zei Gandor. Hij glimlachte.

Anoniem
Karaoke-ster

Heart schreef:
Raven

Ik lag uitgestrekt op de koude grasvlakte. Ik keek naar de sterrenhemel en verbond de sterren met elkaar, om zo een sterrenbeeld te vormen. Ik lachte en begon te zitten. De grasvlakte was kaal maar ik zag verderop een meertje waar een boom aan de rand stond. Ik besloot er naartoe te lopen. Na een halve minuut kwam ik daar aan en zag ik drie jongens zitten tegen de boomstam aan. ‘Hoi’, Zei de jongen met het zwarte haar. ‘Hoi, ik ben..’ Ik begon met het kettinkje aan mijn nek te spelen. ‘Ehmm..’, Begon ik. ‘Het geeft niks’, Zei de jongen met het blonde haar naast hem ‘Ik ben Gandor.’ Ik glimlachte. ‘Waarom weet ik mijn naam niet?’, Vroeg ik. ‘Je herinnering van je naam is je afgenomen, maar je kan het uiteindelijk terugkrijgen’ Ik keek in de rondte. ‘Oké dan.’ Ik ging zitten bij de boom, naast de jongen met het zwarte haar. Ik keek naar het meertje en zag daar een jongen zitten. 'Wacht even', Zei ik. Ik liep naar de oever van het meertje en ging zitten. 'Hoi', Zei ik. 'Hoi, ik ben Genour.' Ik keek hem aan en het voelde alsof ik betoverd werd op de een of andere manier. 'Wat is er?', Vroeg hij terwijl hij glimlachte. Wow.

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Flertin

Het werd druk hier. Dit keer kwam er een meisje uit de bosjes gestapt. Ze zag er leuk uit. Het enige wat ze aan had was een paar schoenen, een lange broek en een hemdje. Net toen ik mijn jas wel wou afstaan aan haar, liep ze naar Genour, die even verderop zat. Ik zuchtte en liet me weer terug ploffen op de boomstam. 'Tja, valt niet mee hé? Genour heeft altijd meer succes gehad bij de meisjes. Ik zou het eens bij jou moeten proberen.'
Ik keek Gandor vol ongeloof aan, ik had de sarcastische ondertoon niet opgemerkt. Hij barstte in het lachen uit. 'Grapje man, ik valt echt niet op jongens!' riep hij buiten adem. Ik glimlachte flauwtjes terug en keek achterom, naar het meertje. Het enige wat ik zag, was het glinsterende water in het maanlicht en twee zwarte schimmen.
'Het wordt maar eens tijd dat we wat te vreten gaan zoeken,' zei Gandor toen het langzaam licht begon te worden. 'En waarom precies om deze tijd?' vroeg ik.
'Ik ben de expert hé? Ik zit hier ondertussen al 674 nachten, dus ik weet wel wat over dit bos.' Hij lachte. Vervolgens liep hij naar Genour en het meisje, ik liep als een mak lammetje achter hem aan.

Anoniem
Karaoke-ster

Heart schreef:
Raven

Ik keek om me heen en zuchtte. Het zag er hier zo mooi en vredig uit. ‘Heb je het koud?’, Vroeg Genour. Ik knikte. Hij deed zijn sweatshirt uit en gaf het aan me. Hij had daaronder een t-shirt aan maar toch is het koud. ‘Weet je het zeker?’, Vroeg ik ‘Je zal het wel koud krijgen hé.’ Hij knikte. Ik trok de bordeaux rode trui aan en hoorde achter me voetstappen naderen. Ik kijk om en zag Gandor en de jongen met het zwarte haar naar me toe lopen. ‘Sorry dat ik opeens wegliep’, Zei ik. ‘Geen probleem’, Zei Gandor. Ik gaf nog even een verontschuldigende glimlach aan de jongen met het zwarte haar. ‘Waar gaan we naartoe?’, Vroeg ik. ‘Naar het bos’, Zei Genour. Ik knikte en we begonnen te lopen naar het bos.

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Flertin

Genour en het meisje liepen voorop, ik liep naast Gandor, de grappenmaker. Er glinsterde wat aan de enkel van Genour. Ik probeerde mijn ogen scherp te stellen. Een enkelband. Op die van Genour knipperde een rood lampje en op die van het meisje een groene. Ik bleef staan en staarde naar mijn eigen voeten.
Om de rechterenkel zat die enkelband. Een groen lampje. Gandor stopte nu ook met lopen. 'Wat is er maatje?' Ik haatte zijn opmerkingen. 'Wat zijn die enkelbanden?' vroeg ik. Hij staarde naar zijn eigen enkel, waar een groen lampje aan en uit ging.
'Ook al ben ik hier zo lang, dat weet ik ook niet, sorry knul.' Ik kon me niet meer inhouden. 'Kun je alsjeblieft normaal tegen me praten? Ik ben geen kind van acht!' Er vlogen wat vogels uit de bomen door mijn harde geschreeuw.
'Stil eens, zo jaag je de eekhoorns weg!' Riep Genour naar me.
Met kokend bloed liep ik langs Gandor, Genour en het meisje, verder het bos in.

Anoniem
Karaoke-ster

Heart schreef:
Raven

Ik hoorde de jongen met de zwarte haren achter me schreeuwen en toen hij klaar was liep hij snel het bos in. ‘Wacht hier.’ Ze knikten. Ik rende een klein stukje om de jongen in te halen. ‘Wacht, alsjeblieft’ Er kwamen steken in mijn borst en ik begon te hijgen. Ik begon een beetje duizelig te worden. Ik zag de jongen bij een struik zitten en liep naar hem toe. ‘Hey’, Zei ik. Ik legde mijn hand op zijn schouder maar hij sloeg hem weg. ‘Sorry’, Mompelde ik ‘Ik snap het wel als je me niet mag.’ Hij keek me aan. ‘Tja.’ Ik gaf een onzeker glimlachje. Ik stond op en trok aan zijn hand om hem omhoog te hijsen. Maar hij gaf niet mee. 'Oh, oké', zei ik. ik liep terug naar Gandor en Genour. 'Waar is hij?', Vroeg Gandor. Ik wees naar en plek in het bos en ging op het gras zitten. 'Ik wil dit niet meer', Fluisterde ik snikkend.

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Flertin

Toen het meisje weg was, vroeg ik me af of ik niet te heftig had gereageerd. Ik stond op en keek van achter een boom naar de drie. Opeens wees ze hier heen. Gandor liep langzaam de heuvel af en kwam mijn richting op gelopen. Ik besloot verder het bos in te lopen. Dit keer wat sneller, zodat Gandor een lege plek zou aantreffen als hij hier aan zou komen.
Even later was ik al een stuk verder verwijderd van ze. Ik was buiten adem, dus ik besloot te stoppen. Met mijn hand tegen een boom geleund, probeerde ik weer op adem te komen.
'Gaat het?' Ik schrok van de stem naast me en ik keek naar rechts. Er stond een meisje met blond haar en ze keek me lief aan. 'Ja, het gaat wel,' zei ik, ook al wist ik zelf dat het niet zo best ging.
'Ik was net aan het eten, kan ik je wat aanbieden?' Ik knikte. Mijn maag knorde al heel de weg naar hier. Ik volgde haar naar een kleine open plek midden in het bos. Ze ging zitten op een boomstam bij een uitgedoofd kampvuur. Ze had een gebraden eekhoorn in haar hand en nam er een hap van. Aan een spits hing er nog één.
'Kom en ga zitten, pak degene die er nog hangt.' Toen ik naast haar ging zitten, zag ik pas dat haar enkelband felrood knipperde.

Anoniem
Karaoke-ster

Heart schreef:
Raven

‘Zullen we wat te eten gaan halen?’, vroeg Genour. Ik had niet zo een honger maar toch stemde ik in. ‘Ja, hoor.’ Ook hij liep het bos in en ik liep achter hem aan. ‘Wil je vlees, fruit of bloemen ofzo?’, Vroeg hij. Ik hield mijn schouders op en liet ze weer zakken. ‘Weet ik niet’, Zei ik ‘Ik heb niet zo een honger, maar kijk maar wat jij wilt.’ Hij keek me vreemd aan. ‘hoe kan je geen honger hebben?’, Vroeg hij ‘Iedereen die ik hier ooit heb ontmoet stierf van de honger toen ze heer voor het eerst aankwamen.’ Ik keek naar mijn voeten. ‘Toeval denk ik?’ Hij keek me raar aan maar liep uiteindelijk gewoon verder het bos in. Ik volgde hem en we kwamen bij een beekje terecht waar bomen en struiken met vruchten langs de rand stonden. ‘Tast toe als je toch nog honger krijgt’, Zei Genour.

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Flertin

Toen ik eindelijk mijn eekhoorn op had, zat mijn maag akelig vol. 'Zo'n ding vult wel zeg,' zei ik tegen het meisje, waarvan ik nog steeds haar naam niet wist. Ik wou veel van haar weten, maar ik vond het onbeleefd zomaar vragen te gaan stellen. Plots begon zij te praten.
'Je bent vast nieuwsgierig naar wie ik ben? Ik heet Susan en ik zit hier al 192 nachten.' Ik vroeg me af waarom iedereen hier in nachten sprak. Nu was het mijn beurt: 'Ik weet niet hoe ik heet en ik zit hier pas 1 nacht.' Ik probeerde zo grappig mogelijk over te komen en ze lachte gelukkig.
'Hoe weet je eigenlijk hoe je heet?' vroeg ik. Ze was even stil en ze keek weg van me. 'Ik moest iets doen en dan kreeg ik mijn naam op een briefje.' Het was duidelijk dat ze er niet meer over kwijt wou, dus vroeg ik niet verder.
'Ben je hier al heel de tijd alleen?' vroeg ik.
Ze knikte. 'Ik heb hier nog nooit gezelschap gehad.' Direct nadat ze dat gezegd had, sprong haar rode lampje op groen.

Anoniem
Karaoke-ster

Heart schreef:
Raven

Genour bood me steeds wat te eten aan maar ik zei dat ik niks wou. Uiteindelijk was hij klaar met eten. ‘Waar slapen we?’ Hij gooide zijn restjes op de grond. ‘In een bungalow naastb een beekje, dat ik en Gandor hebben gebouw lang geleden. Ik knikte. ‘Ik breng je er wel naartoe’, Zei hij. We stonden op en hij pakte mijn hand. Vervolgens liepen we naar zijn bungalow. ‘Het is niet veel maar, we hadden wel extra hangmatten gemaakt enzo’, Zei hij. ‘Dat is fijn.’ Ik liep naar de hoek van de bungalow om vervolgens op een hangmat te zitten. ‘Heb je dorst?’, Vroeg Genour. Ik knikte. Hij liep naar buiten en kwam even later terug met een handgemaakte houten beker met water erin. ‘Het water komt van het beekje hiernaast’, Zei hij. ‘Dankje.’

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld