Forum

Let's get this thing started again ;D 

Note: Don't get overexcited after this piece, de gapende kloof is maar een teenytiny stukje gedicht.
______________________________________________

Even dacht Daelerio een sprankje medelijden te voelen, maar het werd meteen zijn lichtelijk verwarde gedachten uitgejaagd bij het zien van Aarons blik. Hij had een dergelijke koude staar nog maar weinig in zijn leven gezien en had hem dan al helemaal niet verwacht van zijn bloedeigen broer. Oké, hij was bereid het toe te geven; natuurlijk was hij zelf ook niet bepaald een rolmodel geweest, maar deze blik leek te barsten van de doodsverwensingen – iets wat niemand graag bij zijn of haar broer ziet. Ook de ontstane verbazing verdween onmiddellijk. Hij had het immers kunnen weten; niets was veranderd. Zelfs als zou er iets met Aaron aan de hand zijn, hij zou het nooit aan hem vertellen, behalve als Dae het uit hem zou slaan. Waarom zou hij, eigenlijk? Daelerio was niet iemand om andere spontaan te helpen, dat was hij nooit geweest en hij zou het nooit worden. Het waren tenslotte niet zijn problemen, dus waarom zou hij zich ermee bemoeien? 'Je gaat je mes morgen maar halen, straks verwond je jezelf nog meer,’ snauwde zijn broer spottend, waarna hij zijn gezicht afveegde. Zijn woorden spraken zijn nu verdwenen tranen sterk tegen en ergens binnenin zich voelde Daelerio de behoefte zijn enige broer te helpen – wat hem sterk verbaasde – en om hem te beschermen tegen wat hem dan ook zo veel pijn had gedaan. Maar, zoals altijd – negeerde hij dat gevoel. Dit keer kwam het echter niet door principes; die blik deed het ‘m. Als Aaron hem gewoon had verteld wat hem dwarszat, was er serieus een kans – weliswaar een kleine – geweest dat Daelerio hem zou helpen. Aarons ruwe hand leidde – of eigenlijk duwde – Daelerio terug naar binnen en weer wilde de oudere jongen hard protesteren. Wie was Aaron om te bepalen wat Dae wel of niet deed? Niemand kon dat tegenwoordig nog, dus zeker zijn jongere, kleinere, minder sterke broertje niet. ‘Daelerio…’ klonk het zachtjes uit de jongere broer zijn mond. Met toegeknepen, wantrouwende ogen wachtte Dae in stilte af, ergens een excuus verwachtend. Verkeerd gedacht. 'Je bent nog niet helemaal geheeld, ga weer zitten.' Een geërgerde zucht verliet Dae’s mond, hij ging niet zitten. ‘Aaron,’ begon hij, met dezelfde strenge, betweterige toon die hij altijd gebruikte, hoewel ook hij nu plotseling twijfelde of hij de zin wel af wilde maken. Het zou de twee enorm kunnen helpen, al realiseerde Daelerio zich de ernstigheid van hun problemen niet bepaald en dacht hij daarom ook niet aan de hulp die het kon bieden. Het niet erg bekende gevoel van broederlijke bezorgdheid speelde weer op, net als de behoefte eraan toe te geven, in plaats van het weg te duwen. Daelerio was niet blij met de emoties, ze verwarden hem en maakte hem onzeker – heel misschien zelfs bang, al was dat iets wat Daelerio nooit toe zou geven. Verder snapte hij niet waar ze ineens vandaag kwamen. Jaren hadden de twee met hun eeuwigdurende ruzies kunnen leven, en nu plotseling niet meer. Waar sloeg het op? Er zat geen enkele logica in – nog zoiets waar Daelerio niet tegen kon. Logica betekende voor hem alles en meer, waar zou de elf zijn zonder rationeel denken? Daelerio merkte dat zijn gedachtes afdwaalden. Nog geïrriteerder bracht hij zijn goede hand naar zijn neusbrug en kneep erin. Toen liet hij zijn arm naast zijn lichaam vallen. Hij keek Aaron met een serieuze, doch lichtelijk bezorgde blik aan. ‘Ik wil weten wat er aan de hand is,’ zei hij rustig en duidelijk, een beetje alsof hij tegen een klein kind praatte. Om welke vreemde reden dan ook, bleef de verwachtte vlaag van schaamte en spijt weg, in plaats daarvan voelde het goed. Hij had voor het eerst in lange tijd het gevoel dat hij iets oprecht goed had gedaan en hij hoefde zich er niet eens van te overtuigen! Zijn blik verzachtte een beetje door die geruststellende gevoelens – het tegenovergestelde van wat de andere net met hem deden. Voor een moment dacht hij niet eens meer aan zijn mes, of aan de wond, of aan één van de andere dingen die hij minuten daarvoor nog als belangrijk beschouwde. Voor het eerst in tijden was zijn volle aandacht gericht op zijn broer. 

De afgrijselijke stilte die Aaron – waarschijnlijk onbewust – liet vallen, deed Daelerio zich een tikje ongemakkelijk voelen, net als de keer dat de jongere man hem liet wachten op zijn toestemming voor het helen – het was een recente gebeurtenis, maar voelde als maanden geleden. Hij was niet te ver gegaan, toch? Eerst zijn wonde aan hem opdringen en zich daarna nog met Aarons problemen bemoeien ging niet over onbesproken lijnen, of wel? Het was wat normale, liefhebbende broers voor elkaar deden, maar… waren de twee dat nog wel? Daelerio zou hun broederlijke band niet ontkennen, zeker niet na de golf van emoties, een paar minuten terug. Waar hij wel aan twijfelde, was of Aaron wel hetzelfde voelde. Wat nou als de jongere elf het totaal niet met Daelerio eens was? Wat nou als hij zijn broer vanuit de grond van zijn hart haatte? Snel duwde Daelerio de misselijkmakende en verassend waarschijnlijke gedachtes weg, om weer plaats te maken voor de positievere – voor hoever je de bezorgdheid positief kan noemen. Daelerio kon het niet laten zijn blik op zijn broer gevestigd te laten, al wist hij dat Aaron daar niet blij van werd. Hij kon niet anders dan opmerken hoe de uitdrukking op zijn gezicht veranderde, alsof hij is een bloederige oorlog met zichzelf verwikkeld was. 'Niets, ik voel mij enkel een beetje zwakjes omdat helen veel energie kost. Het is niets om je zorgen over te maken, ik maak mij eerder zorgen om jou.' Zijn woorden sneden als een mes door de stilte en de zin verbaasde Daelerio, wat maakte dat het juist geen verassing was dat de wenkbrauw van genoemde jongen omhoog schoot. De verbazing ontstond niet alleen door de inhoud van de zin – sinds wanneer maakte Aaron zich überhaupt ergens zorgen om? – maar ook door de gebruikte intonatie. Geen greintje sarcasme of hoon viel te onderscheiden, zelfs geen minuscuul pretje. Net toen Daelerio wilde antwoorden, sprak Aaron opnieuw. ‘Dae, weet je…’ mompelde de jongen zachtjes, waardoor hij ineens veel jonger, kleiner, afhankelijker leek. Daelerio’s gezicht verzachtte opnieuw en de opgetrokken wenkbrauw keerde terug naar zijn oorspronkelijke, ontspannen plaats. ‘Het spij-‘ Net op dat moment – hoe kon het ook anders – vloog een raam luidruchtig open. Beide elfen schoten op om het dicht te doen, maar Aaron was er sneller. Nog steeds zwijgend keek Dae Aaron aan, die zijn blik hardnekkig ontweek. De oudere elf kon het niet laten te zuchten, bij zijn volgende opmerking. Aaron en hij zouden niet altijd voor hun problemen weg kunnen lopen, realiseerde hij zich toen. Ook hij had het kortgeleden nog gedaan, maar toen had hij nog geen flauw benul van de impact van zijn handelingen. Ineens leek zelfs de wonde in zijn hand een gunstige gebeurtenis, aangezien hij zonder dat ongeluk niets van dit had meegemaakt. Toch was hij zelf ook zeer geneigd om hetzelfde te doen, om – zelfs nu het donker was – het oude, vertrouwde woud in te vluchten. Het leek gewoon makkelijker, beter. Beide zouden ze hun hoofd leeg kunnen maken en trouwens, Daelerio kon Aaron toch niet tegenhouden. Met een moedeloze uitdrukking op zijn gezicht draaide hij zich om en ging aan de tafel zitten, zijn hoofd half verborgen in zijn handen. ‘Veel plezier,’ zei hij, al klonk het veel harder en bozer dan bedoeld. 

Ook Dae wist echt niet meer wat te doen; hij zat daar maar, met zijn vingers in zijn haar verstrengeld. Vanbuiten leek hij geen reactie te tonen op zijn broeders vreemde, ongebruikelijke en zelfs een tikkeltje angstaanjagende gedrag, maar vanbinnen kon hij wel janken. Hij had zo onderhand wel eens genoeg gehad van die gevoelens en werd daarbij er weer aan herinnerd waarom hij ze had buitengesloten. Zonder gevoelens leven was ronduit simpel, veel simpeler dan dit gezeik, waar niet alleen hij last van had, zijn broer was er ook de dupe van. Als hij nou gewoon zijn mond had gehouden en door was gelopen, op zoek naar het mes, zouden ze hier niet zitten – en staan. Dan zou Daelerio over waarschijnlijk iets meer dan uur thuiskomen en meteen naar bed gaan, geen aandacht bestedend aan zijn gezin, en Aaron zou… hij zou datgene doen wat hij altijd ’s avond doet. Wat, wist Dae niet precies, hij was altijd ‘te druk’ – zoals hij het zelf altijd graag noemde, eigenlijk had hij gewoon geen zin om zich met zijn broers zaken te bemoeien – voor dat soort onzinnige zaken. Ergens verraste het Daelerio dat hij nog geen barstende koppijn had gekregen, normaal ging ook hij niet bijzonder goed met stress en irritaties om, al kon je wat dit ook was nou niet echt bepaald irritant noemen, het was vooral uitermate vermoeiend. Even schrok de oudere elf op uit zijn gedachten, toen Aaron op de tafel sloeg. Om welke tot nog toe onbekende reden dan ook, bleef Dae naar de plek waar de vuist van zijn broer terecht was gekomen staren, met een verbitterde uitdrukking nadenkend in de hatelijke en pijnlijke stilte, die weer over de twee was neergedaald. Hij kon zich niet voorstellen dat hij met die ene snauw – die niet eens zo bedoeld was – Aaron zo van z’n stuk had gebracht. De jongen was sterk, hij zou zich er normaal gesproken niets van aantrekken, maar natuurlijk kon het nu anders zijn. Dan nog, zo hatelijk klonk het nou ook weer niet, toch? Toen zijn twijfels een hoogtepunt bereikten, merkte hij niet dat Aaron al weg was gelopen; hij was, zoals zo vaak, te veel met zichzelf bezig. Zelfs terwijl hij zo veel over zijn eigen gebreken nadacht, kon hij niet op die ene simpele oplossing komen. Als hij nou gewoon iets meer interesse in zijn broer zou tonen, iets aardiger en begripvoller zou zijn en iets beter zijn best zou doen om een goed voorbeeld voor Aaron te zijn, een rolmodel, de broer waar hij tegenop zou kunnen kijken, in plaats van op neer. Toen Aaron aan de tafel kwam zitten, keek Daelerio weer even op en verplaatste zijn blik van het stuk oude, diep gegroefde stuk hout naar het uitdrukkingloze gezicht van zijn broer. Hij wendde zijn blik niet af, toen hij een slok nam van het water waarvan Dae zich niet kon herinneren dat het was ingeschonken, noch toen hij een diepe zucht slaakte. De manier waarop ze daar zaten, deed de oudere elf aan vroeger denken, nog voordat de mensen waren gekomen. Ook toen konden de jongens al niet al te best met elkaar opschieten, maar toen bleef het bij onschuldige, makkelijk op te lossen meningsverschillen, in plaats van de slopende oorlog die nu woedde, met Dae en zijn wijsheid en levenservaring aan de ene kant, Aaron met zijn helende krachten en moed aan de andere. Toch werden de ruzies toentertijd veel strenger en serieuzer aangepakt dan tegenwoordig – waar ze praktisch genegeerd werden. Hun vader, namelijk, die destijds nog leefde, zette de twee dan aan weerszijden van dezelfde tafel als ze nu op precies dezelfde plaatsen aan zaten. De verstandige man ging dan aan het hoofd zitten. ‘Dae,’ zou hij zeggen, ‘Je schreeuwt, als je ook zou kunnen fluisteren en Aaron, je leeft maar eens en het leven is een gift, behandel het met respect.’ Zelfs al begrepen de twee soms niet alles wat hij zei, ze snapten wat ze fout hadden gedaan en probeerden de daaropvolgende dagen altijd hun best te doen hun gedrag te verbeteren. Daelerio miste zijn vader. Natuurlijk miste hij hem, hoe kon hij ook anders? Op de ene gedachte volgde de andere en al snel leek Dae helemaal van de wereld. De woorden die zijn broer korte tijd daarna kortaf sprak, haalde hem echter al gauw weer terug. Langzaam knikte Dae even, waarna hij eindelijk weer eens Aaron in de ogen keek. Plotseling werd toen de stilte die anders eeuwen had geduurd, onderbroken. Hard gebons klonk door de ruimte en Daelerio draaide zich snel om naar de deur, een diepe frons op zijn gezicht. Wie haalde het in zijn hoofd om met dit weer en op dit uur zomaar, onaangekondigd aan te kloppen? Dae stond op, ergens wel blij dat hij weer iets te doen had, en liep als de heer des huizes naar de deur, die hij al snel daarna opentrok. Buiten stond een niet al te lange, doorweekte man. Hij leek te hijgen en staarde Daelerio even aan, alsof hij naar herkenningspunten in zijn gezicht zocht. ‘Mijnheer d’Ort?’ Dae knikte, nog steeds verbaasd. Toen realiseerde hij zich ineens dat de man nog in de druipende regen stond. ‘Kom toch binnen,’ zei hij snel en hij stapte opzij, waarna de man met een dankbaar knikje het huis binnen liep. ‘Kan ik iets voor u doen? Een kop thee, misschien?’ vroeg Daelerio, zijn stomme actie van net goed proberend te maken. ‘Nee, dank u, ik kom alleen iets brengen.’