Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

21 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

The magie (ORPG)

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
Er kwam een licht flits in mijn hoofd kinders gelach en een liefe man die achter een meisje aanliep, in de grote tuin met prachtige bloemen. Een vrouw die op een bankje zat in een mooi fluwele jurk, ze had een lach op haar gezicht en straalde liefde uit. Het kleine meisje leek zo gelukkig, lachte en... weg alles was opeens weg. Ik opende mijn ogen en zag dat ik bijna verdronk, vraag me niet hoe maar dat was zo. Ik bewoog mijn benen en mijn armen op zo snel mogelijk weer boven water te komen. Nam een hap lucht naar binnen, kuchte en proestte het water uit mijn longen. Wreef in mijn ogen en knipperde even. Keek wat rond of iemand het had gezien, ik zag opeens een zwart gewaad bij de oever. Ik probeerde het gewaad scherp te stellen wat niet lukte ik zuchtte. Zwom er rustig naar toe, het water werd langzaam ondieper het was zeker zoon perfect zit/chill plekje. Uiteindelijk stond ik voor het gewaad het was, Shiroshi verschrikt keek ik op. Stond ik hier lekker in mijn ondergoed wat een beetje doorschijnt, gelukkig was het donker hopen dat die het maar niet ziet.
''Shi-roshi... i-i-k had u niet gezien..'' zei ik een beetje hard om van de schrik te bekomen. Ik hield mijn handen ongemakkelijk rond om mijn buik geklemd, en mijn benen waren strak tegen elkaar geplakt om zo even te zeggen.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Shiroshi
Met gesloten ogen ontspande ik al mijn spieren en lag ik in het water tegen een steen aan. Het was fijn met al die stilte totdat het werd verstoord. Geïrriteerd opende ik mijn ogen en wat ik voor me zag was Horishi. ''Horishi wat doe jij hier? Het is al zo laat waarom ga je niet uitrusten voor morgen?'' Ik sloot mijn ogen weer. ''Morgen is er een grote dag en er is een lange reis voor de boeg. De meeste mannen zijn blij dat je erbij bent gekomen moet ik toegeven. Ze zeiden dat als zij jouw zien dat ze hoop krijgen en weer harder door willen gaan vechten. Mijn complimenten voor jou.'' Ik zuchtte en ontspande mijn rug en ging rustig zitten. ''Morgen gaan we naar mijn huis toe omdat het nu wel weer rustig hier is. Mijn mensen gaan morgen ochtend het kamp opruimen voordat we vertrekken.'' Ik hoorde geritsel van ver af komen. ''Horishi ga een stuk verder en verschuil je achter de stenen.'' Het geluid kwam steeds dichter en dichter. Het was zo stil en het kon zeker niet een normale soldaat zijn. Zijn stappen zouden vast te luid zijn.

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
Gelukkig hij had het niet gezien denk ik... eventjes zuchtte ik. ''Naar huis...'' zei ik wat zacht en verdrietig, ik had geen huis atans ik weet niet welk huis. Misschien heb ik wel helemaal geen ouders meer, weet ik veel.
''Ik geef hoop, zo bijzonder ben ik toch niet. Owh dan zal ik ook wel helpen opruimen heb toch niks beters te doen, dan doe ik wel uw kamer als dat zou mogen.'' met een kleine glimlach die al snel veranderde toen die zei dat ik moest verschuilen. Zo snel als ik kon verschool ik achter de stenen. Over de stenen heen keek ik naar Shiroshi die naar zijn omgeving zat te luisteren en op scherm stond om aan te vallen. Gespannen zat ik te kijken, zou er iemand zijn om Shiroshi aan kant maken. Misschien heeft die wel een zwaard dan heeft die helemaal geen kans.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Shiroshi
Stil greep ik naar mijn gewaad en haalde ik werpmessen eruit. Ik kleedde me meteen aan en sprong in een boom om de verte te kunnen zien. In de verte zag je een licht branden en je hoorde meerder voetstappen. Waarschijnlijk waren het een stuk of drie man. Het waren krijgers van de Heishi clan. Ik bleef stil wachten tot ze onder me kwamen. Met een soepele beweging gooide ik het mes naar een keel van een man. Meteen pakte ik zijn zwaard. De mannen keken me meteen aan. ''Jij! Yamato Shiroshi! Dit zal jouw einde worden!'' Met een grote slag sloeg hij zijn zwaard op me af dat ik net kon ontwijken. Zijn zwaard nam nog een zij beweging waarbij mijn schouder werd geraakt. Gelukkig was het maar een schrammetje. Ik pakte meteen zijn arm terwijl ik hem voor me duwde en hem gebruikte als schild. Zijn eigen kameraad had hem gedood en doorboorde zijn hart. Uit zijn linkerhand viel de lantaarn op de grond. Ik keek recht in zijn ogen en zag zijn angst. Langzaam liet ik mijn zwaard zakken. ''Het is nog niet te laat. Ga naar jouw eigen gezin en leef in vrede met hen samen.'' De man keek recht in mijn ogen aan en viel op zijn knieën.
''Yamato... Dat kan ik niet. Ik heb mijn leven gezworen aan de Heishi clan. Dood mij Yamato!''
''Zoals je vraagt.'' Ik hees mijn zwaard op en doorboorde zijn schaduw. ''Je bent gedood en hebt nu jouw tweede leven. Ga nu het nog kan.''
De man keek me recht aan. ''Yamato...'' Hij was sprakeloos en tranen verzamelde zich voor zijn ogen. ''Dank u!'' Meteen rende hij weg en liet hij zijn zwaard achter. Ik bidden nog voor de doden die er waren en sprak een paar woorden uit. Meteen draaide ik me om.
''Het spijt me Horishi dat je dit moest zien.''

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
Ik had mijn ogen dicht geknepen, ik hoorde woorden geschreeuw en gehuil. Ik voelde mijn ademhaling zwaarder worden. Wachtend op de stem van Shiroshi. Ik zal het mezelf nooit vergeven als die het niet zou overleven. Ik hoorde een man spreken en een andere, met een grote ruk draaide ik me om en dwong ik mezelf om te kijken. Opende mijn ogen zag Shiroshi staan en een wegrende man. Hoorde Shiroshi zijn zachte liefde volle stem. Nam een klein sprintje richting Shiroshi, ik opende mijn armen en omhelsde hem van achteren. Ik voelde zijn warmte tegen mij aan voor even sloot ik mijn ogen. Na een tijdje besefte ik pas dat ik hem omhelsde. Van schrik lied ik hem los en zette ik een stap naar achter. ''S-s-s-orry.'' zei ik stotterend van schaamte en verlegenheid. Ik voelde dat mijn gezicht wat roder werd gelukkig was het avond. Ik hield mijn handen voor mijn gezicht, uit schaamte ik heb hem geen eerbied getoond. Precies op dat moment begon de maan en de sterren feller te schijnen, wat er prachtig uit zag in het meer.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Shiroshi
Ik voelde een ijzige pijn en van het gevecht had ik op mijn lippen gebeten. Ik had zo hard gebeten dat ik het bloed proefde, de ijzeren smaak en de bitterheid van vergoten bloed. Er stierven al vele mensen in deze strijd en hiermee loste je niks op. De spanning dat ik voelde in mijn lichaam, de druk. Het werd steeds zwaarder en belaster van al de gevechten die er waren. Er waren al zoveel mensen omgekomen in deze strijd. Schuldig of onschuldig je had geen keus en werd toch neergeslagen. Alleen om macht. Macht over het land en als dat zou groeien verwoest men nog meer dingen dan alleen Japan. Dit zal nooit stoppen tot er een einde aan zal komen en dat zal komen.
Ik voelde een helse pijn door mijn borst gaan en was geraakt door een scherpe punt. Horishi hield me net nog vast haar warmte was fijn, maar als leider kon ik geen relatie nemen. Het was onmogelijk als een leider en in mijn thuisland zouden al vele vrouwen op me wachten om als een bruid te kiezen. Ik ben niet vrij om het zelf te bepalen.
Ik beet op mijn lippen en leunde op het zwaard dat ik nog had. Blijkbaar was het niet een gewone wond. Het was vergif. Ik voelde het in mijn bloed komen en het verspreidde zich door mijn lichaam tot naar mijn hart toe. Uiteindelijk zou mijn hart het begeven en stoppen. Mijn knieën begaven het al en ik raakte de grond. Het voelde zou koud aan als een kilte, zo intens koud. Met mijn laatste beetje kracht zei ik: ''H-horishi... ga terug naar het kamp en blijf daar veilig. Neem deze hanger met je mee de anderen zullen begrijpen wat er zou gebeuren.''
Het hanger was het teken dat ik dood ben of dood ga. Ik had geen keus en als iemand me zou helpen moest het snel gebeuren, maar die kans was klein. ''Horishi ga!'' Als ik het ketting overhandigde voelde ik mijn hand zwaarder worden. ''Laat me hier en ga naar het kamp toe.''

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
''M-m-maar Heer...'' ik zweeg meteen toen ik zijn gezicht zag. Het stond moedeloos, ernstig met een sprankje pijn. Ik greep de ketting uit zijn handen, om de ketting niet te verliezen hing ik het rond mijn nek. Met nog een laatste blik richtend op Shiroshi verliet ik hem. Met grote passen rende ik zo snel mogelijk door het bos heen naar het kamp toe. De wind begon sneller te blazen en de wolken begonnen zich te verzamelen boven het bos. De grond werd langzaam donker onder mijn voeten mijn haar plakte aan mijn gezicht vast. Het pad werd modderig, zwaarder om op te rennen. Mijn ademhaling werd zwaarder mijn hoofd begon te bonken, een pijnlijke steek kwam dwars door mijn hoofd heen. Mijn pas begon nog zwaarder te worden, in de verte zag ik een gedaante staan langzaam kwam ik dichter bij. Een arm bewoog richting mijn kant, ik zelf zag nog zijn gezicht met een sluwe lach er op. Met nog een steek door mijn hoofd heen gaand ontweek ik zijn beweging. Met een klap viel ik op de grond neer, mijn hoofd werd zwaarder en begon nog meer te bonken. Zelf probeerde ik nog opstaan wat niet lukte. Het gestalte kwam dichterbij precies op het moment dat ik hem goed kon zien, vervaagde mijn blik. Alles werd wazig naar lichtelijk zwart ik hoorde doffe stemmen praten. twee handen werden om me heen gevouwen ik voelde dat ik werd opgetild. Zelf probeerde ik wakker te blijven om te zien wat er gebeurde ook zag ik niet veel. Voor even sloot ik mijn ogen, toen ik mijn ogen weer opende lag ik in een bed met een doekje op mijn hoofd. Met veel pijn een moeite reikte ik met mijn hand naar het doekje op mijn hoofd. Het was warm, tegelijkertijd koud. Er kwam een mannelijk gestalte naar binnen gelopen. Hij zei ''Ah je bent wakker.'' met een zachte glimlach legde die weer mijn arm onder het deken. Hij legde zijn hand op mijn voorhoofd en streek over mijn haar heen. Ik zei niks ik bleef stilletjes kijken wat die aan het doen was. Vervolgens zei die daar op ''Meissie je had geluk dat we je gevonden hadden, anders was je nog dood gegaan van je hoge koorts. Maar ik zal je nu weer met rust laten, probeer nog wat te slapen het zal je goed doen.'' Hij liep weer van het bed af, met grote ogen zat ik hem aan te kijken. Zachtjes herhaalde ik zijn worden, ''Bijna dood...''. Het mannelijke gestalte draaide zich gelijk om. ''Het praat.'' zei die lachend en ging weer op het bed liggen. ''Ja meissie, je had je moeten zien hoe zielig je was. Je viel zo op de grond neer ik en mijn mannen hebben je naar ons kamp gebracht. Gelukkig is nu alles wat beter met je, maar ik zal nu echt weer gaan want je hebt je rust nodig.'' Hij stond weer op met een flits pakte ik hem vast bij zijn jas. ''Dank u'' zei ik zacht en liet hem los. Hij richtte nog even een blik op mijn gezicht en verliet de tent. Zodra hij de tent had verlaten kwam er weer een helse pijn in mijn hoofd opsteken. Alles werd weer wazig en donker, hopend dat het over zou gaan sloot ik mijn ogen weer.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Shiroshi
De grond werd alsmaar kouder. Mijn hoofd voelde lichtjes aan. Voor een reden was het een helse kilte, maar tegelijk bevredigend. Ik sloot mijn ogen en zag een schijnend licht dat naar me toe kwam. Ik tilde mijn hand op en reikte naar het licht toe. Met een zachte stem werd het een gestalte. De gestalte groeide uit tot een persoon. ''Shiroshi! Shiroshi! Grote broer wordt wakker!'' Ik voelde twee handen die me door elkaar schudde.
''Shiroshi schiet op!''
Ik opende mijn ogen en zag een kleine meisje met twee staartjes. ''Wakane...'' Ik sloot mijn ogen en concentreerde me. Dit klopte niet. Wakane overleed toen ze klein was. Op haar achtste werd ze van het leven beroofd.
Ik zweefde door een blauwe licht en zag allerlei beelden om me heen. ''Wat is dit?''
''Dit zijn jouw herinneringen. Van vroeger tot nu toe.'' zei een stem in mijn hoofd.
''Wie ben je of wat ben je?''
''De draak van water. De geschiedenis speler van het verleden, heden en toekomst. Ik leef in je. Ik leef in iedereen.''
Dat verklaarde al veel. ''De draak van de mortals.'' Slipte uit mijn mond. Het was een legende niets meer dan een verhaal dacht ik.
''Shiroshi. Jouw leven is niet ontnomen. Ik moet alleen met je praten.'' Echode de stem in mijn hoofd. ''Shiroshi jouw mensen zijn niet veilig. Het meisje is...''
Voordat de zin afgemaakt kon worden voelde ik een helse pijn in mijn borstkas. Ik greep naar mijn longen. Het brandde alsof er een sterke wijn in werd gegoten.
''Zo eindelijk ben je wakker generaal.'' Ik zag een schim dat scherper werd. Het was Hyosuke.
''Hyosuke wat heb je gedaan?'' Hij keek verbaasd naar me en krapte op zijn achterhoofd.
''Nou.. uhm'' Hij stotterde en keek naar een andere richting. ''Ik heb misschien wat wijn in je mond gegooit en erin geblazen misschien?'' Hij wist dat ik altijd hierbij kwaad op hem zou worden maar dit keer niet. Hij had me gered. ''Deze keer zie ik het door de vingers.'' Ik keek om me heen en zag verder niemand. ''Waar zijn de anderen?''
''Nou... ze waren u en Horishi aan het zoeken aangezien we je niet meer zagen en vonden. Iedereen is je aan het zoeken behalve de soldaten. Zij zijn aan het uitrusten meneer.''
Ik probeerde op te staan en leunde op een boom.
''Laat me je helpen meneer!'' Hij gaf me ondersteuning.
''Ik ben oké! Waar is Horishi?! Is ze niet aangekomen bij het kamp?'' Ik verhief mijn stem en hij slikte.
''Nee meneer ze is niet aangekomen.''
''Niet aangekomen...'' Het klonk als vergif. Waar zou ze dan zijn? ''Hyosuke help me om naar het kamp te komen.''
''Ja begrepen meneer.'' Hij ondersteunde en liep meteen richting het kamp.
Dankzij zijn hulp waren we sneller aangekomen dan als ik zelf zou leiden met een gedesoriënteerde geheugen.
''Meneer...'' Zijn stem bibberde en hij keek met grote ogen open.
Het kamp was neer en de meeste mensen waren neergevallen. ''Hyosuke ga dit is niets voor jou om te zien. Roep de anderen maar.''
''Maar meneer!''
''Hyosuke dit is geen vraag, maar een bevel.'' Zei ik op een koude ijzige toon.
''Ja, meneer.'' Hij buigde en sprong van tak naar tak en verdween de duisternis in.
Het was afgrijselijk. Overal lag het onder bloed. Niemand die het overleefde. Mijn ogen vielen op bebloede voetstappen richting mijn tent die binnen verdwenen. Alles lag overhoop en niets was gespaard gebleven. Alles was zo stil tot je een gebonk hoorde. Het kwam uit een kist. Ik pakte mijn zwaard die links lag en hield me scherp tot ik de kist opende. Het gebonk stopte en de kist viel op zijn zij tot er een kleine vosje eruit kwam die met kraaloogjes naar me keken. Hij ging zitten en keek me aan. Zijn hoofdje keek links, rechts en draaide. Tot hij op me af rende en om mijn voeten knuffelde. Even lachte ik, maar Horishi was nog steeds spoorloos.

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
Een rivier vol leleys kwam voor mijn ogen, ik rustig zittend bij het meer. In een witte zijde jurk die door de lucht danste. Ik zelf kijkend naar boven die weer vervaagde, naar een zachte giechelende kinder stem. Staand op het meer naar een groot beeld kijkend omringt door bloemen zag ik, een klein meisje met 2 ouders in het zelfde velt waar ik net zelf bevond. Vrolijk lachend zaten ze in het heerlijke gras. Het kleine meisje zag er gelukkig uit, ze rende rond niet uitkijkend waar naar toe. Vallend in het water, viel ik zelf ook in het water omringt door water. Verschrikt bewoog ik mijn armen om naar boven te zwemmen, ik kwam geen ene centimeter veder. Stikkend in het water vol met angst liet ik me maar mee voeren met het water.
Het golvende water bracht me naar volgende. Ik opende mijn ogen weer wakker geworden in een heerlijk zacht bed dat werd beschenen door een heerlijke zon. Een vrouw en man stonden naar me te kijken, zonder een gezicht of ene emotie en toch leken ze naar mij te kijken en gelukkig. De man reikte een hand naar me uit, het beeld vervaagde langzaam en het beeld werd weer zwart. Alles werd weer zwart op me heen, kijkend om me heen rende ik doelloos rond op zoek naar een uitgang. Allerlei stemmen galmde door me hoofd, beelden van Shiroshi van het meisje van de vrouw en mannen kwamen rond. Alle schreeuwden ze, Chinatsu Horishi vlucht en kom pas terug als het veilig is! Opeens uit niets zat ik op een paard we verlieten een huis, dat in de brand stond. Met tranen keek ik om, ik schrok wakker op het punt dat ik van een berg want rolde.

Buiten adem schrok ik wakker en zat ik recht op in mijn bed. Rond kijkend in de kamer, ik gooide de dekens van mezelf af. Met mijn benen over de rand heen gebogen boog ik mijn hoofd naar beneden en wreef ik in mijn ogen. Wat was die droom had het een betekenis? En wie is die Chinatsu Horishi, of ben ik dat? Mijn hoofd bonkte van de vele gedachtes dat door mijn gedachte schokte. Rustig stond ik op, gleed ik mijn voeten in mijn schoenen. Eventjes tikte ik met de punt van mijn schoen tegen de grond aan. Met mijn vingers gleed ik door mijn haren heen om het wat te fatsoeneren. Met mijn rechter hand reikte ik naar mijn zwaard, die ik op mijn rug plaatse. Na denkend hoe ik Yamato Shiroshi zou naderen met deze informatie. Stapte ik de hut uit, kijkende ogen die naar mij staarde lijkend of ik een engel was die net opstond. Begon het langzaam tot me door te dringen, dat ik niet op de plek was waar ik dacht dat ik was.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Mijn gevallen mensen hadden aan mijn zij gestreden en zijn omgekomen met eer.
De avond was gevallen en ik doezelde af. Mijn oogleden werden zwaarder als er een klein muziekstukje speelde. Het beeld voor me zag ik een vrouw, Shizuka, maar de gezicht leek er niet op en liet me herinneren aan Horishi. Ik reikte mijn hand naar haar uit als in het midden van een meer verdween. Met alle kracht rende ik naar het meer dat steeds verder leek te verdwijnen.
Ik schrok in een keer wakker en voelde mijn handen klam worden. Mijn ogen gleden door de omgeving op zoek naar een vreemde schaduw dat nergens te bekennen was. Het was maar een droom fluisterde ik naar mezelf.
Met mijn zwaard in mijn linkerhand hees ik me van de grond op. Ik moest blijven zoeken naar Horishi maakt niets uit wat er gebeurde.
Na een lange tijd lopen en rennen hoorde ik stemmen in de verte. ''Generaal Yamatho is gevallen geef dat door aan de generaal!''
Ik hoorde hoe zij mijn naam uitspraken. Vol verbazing ging het rond als een lopend vuurtje.
''Yamatho is verslagen, de grote strategist. Niet te geloven! We drinken erop! Japan is voor ons en niemand die ons nog tegen houdt!'' Er klonk gelach en er werd feest gevierd. Er werden allerlei dansers naar binnen gestuurd voor het vermaak. Op een afstandje keek ik toe hoe het binnen was. Misschien was Horishi daarbinnen bij generaal Noritsune. Ik voelde een pijn in mijn hart. Wat als ze eigenlijk voor hem werkte en ik was erin getrapt. Natuurlijk moest zij mij afleiden zodat ze me konden neerhalen. Ik moest er niet aan denken. Horishi kon dat nooit doen. Haar ogen straalde onschuld uit en ze was te zachtaardig om dit te kunnen. Ik wist niet hoe ik me moest voelen. Wat als het zo was?

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Horishi
Stok stijf bleef ik voor de opening staan, met glazige ogen keek voor me uit. Was ik gevangen genomen? Nee, nee die ene meneer had gezegd dat ze me hadden gered. Voor even balde ik mijn vuisten van angst, ik moest ervoor zorgen dat ik hier weg kom. Net dat ik mezelf in beweging wou zetten werd ik bij mijn schouder gepakt, mijn zocht het lichaam af. Hij had brede schouders een smal middel met gespierde armen die uitliep naar grote handen. Scherpe jeukbeenderen en een schattige kin, lippen volborstig met een smalle neus er boven. Mijn ogen maakte contact met die van die er beangstig streng uit zagen met een sprankje vreugde. Hij bewoog zijn lippen om wat te zeggen, '' Gegroet mooie dame, ik ben generaal Noritsune. Ik vroeg me af of ik je ko begeleiden naar het feest. Om het beter te verwoorden het overwinnings feest.'' Hij boog voor me neer, ik boog ook voor hem. ''Horishi aangenaam.'' zei ik stilletjes.
Hij pakte me bij de arm en begeleide me naar de grote tent toe. Hij opende de flap en liet mij voor gaan en volgde mij vervolgens naar binnen. Het was er kaars donker, met een warmte golf van gezelligheid. Iedereen praatte door elkaar heen, je hoorde bulderende lachende mensen. Er werd drank geschonken en muziek beluisterd. Ik vroeg me af wat er te vieren viel, dit was de bloeddorstige oorlog tijd. ''Generaal wat valt er eigenlijk te vieren?'' vroeg ik wat onzeker aan generaal Noritsune. Hij keek me vragend aan net als ik juist iets heel doms had gevraagd. ''Mijn schone dame'' vervolgde hij. ''Zo als u weet was er een bloederige oorlog aan de gang. Maar die is nu beëindigt en gewonnen door ons. Omdat mijn mannen Generaal Yamatho hebben gedood, is Japan nu dus onder ons bevel.'' zei hij met een grote grijns op zijn gezicht. Met grote ongelovige ogen keek ik hem aan. Dat kan niet waar zijn vechtend tegen de tranen, liep ik de tent uit zonder iets te zeggen.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Ik keek voor me uit als een donkere gestalte het tent uit liep. Het was zo donker dat je alleen maar een silhouette zag, doordat de maan het tegenlicht was. Het had een vleugje elegantie in de bewegingen dat de persoon maakte. Waarom zou je weglopen van een feestje? Op de tent zag je de schaduwen van de dansers en dronken mannen, het leek net een schaduwspel.
Ik visualiseerde de gezicht van Horishi, ik miste haar. Waarom had ik nou zoveel gevoelens voor haar? Ik ben een van de heersers en heb een rij vrouwen die ik als bruid moet kiezen, maar toch. Ze is anders dan alle andere vrouwen die ik ooit ontmoet had. Ze was niet uit op macht, haar gezicht was altijd zo onschuldig en als ze lachte maakte ze je dag weer goed. Haar haren dat naar zonneschijn rook en hoe levendig ze was. Ze maakte voor een reden altijd het kamp wat gezelliger dan dat het normaal was.
Ik schudde mijn hoofd en probeerde te stoppen met het denken over haar. Tot nu toe kon ik het beste alle personen een voor een uitschakelen. Rustig pakte ik mijn zwaard en verliet ik mijn veilige plek, de schaduw. Sluipend liep ik op de persoon af tot ik haar gezicht kon zien en stopte ik meteen. ''Horishi...'' Glipte van mijn lippen af.
Ik kon net op tijd weg duiken als ze mijn kant op keek. Ze zou mijn misschien gezien kunnen hebben. Ik hoorde haar stappen dichterbij lopen als ik de boom in klom, verstopt in de bladeren.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld