Forum

'Ik doe niet aan vrienden of liefde, zelfs voor jou maak ik geen uitzondering.' Haruki keek de nieuwe aanwezige glimlachend aan, 'Ik ben gevleid, wat een creatieve bijnaam is dat! Je bent zo vriendelijk, echt een scheetje!' Haruki maakte een halve buiging terwijl hij bleef zitten en haalde een paar keer zijn neus op, alsof er een vies geurtje in de lucht hing. Zonder dat Haruki ook maar een beweging maakte, zorgde hij ervoor dat de houten stoelpoten van de stoel van de nieuwkomer een stuk kleiner werden en hij dus een stuk naar beneden ging. 'Het ziet er naar uit dat deze jonge dame hier niet langer de enige ukkepuk is.' Haruki nam de laatste hijs van zijn sigaret en drukte hem op de tafel uit, wat uiteraard een lelijke plek achterliet, en liet de stoel daarna meteen weer een normale hoogte aannemen, aangezien hij het puur als grapje bedoeld had. Heel even keek hij op toen er een nieuw iemand binnen kwam lopen en hij fronste even, waarna er een grote glimlach op zijn gezicht verscheen. De jonge man rook naar aarde, het woud en alles wat erbij hoorde. Aangezien Haruki zelf natuurlijk de kracht had van het hout, voelde de aanwezigheid van deze nieuwe aanwezige niet als een dreiging en voelde het bijna vertrouwd. 

Slechts de gedachte was al genoeg om Cassandra in vlammen op te laten gaan om nog geen seconde later op de juiste plek weer te verschijnen. Deze 'plek' was op een voorheen lege stoel in een ruimte met slechts vier andere mensen, terwijl ze eigenlijk alle zes de duivels al had verwacht. Op tijd komen was nou eenmaal niet bepaald haar ding, maar aan de andere kant was dat bij de meeste duivels niet anders dus heel erg verrassend was het nou ook weer niet dat ze nog niet compleet waren. Het was hooguit jammer, alleen deed dat haar humeur niet al te goed. "Laat me raden: we kunnen pas beginnen als we compleet zijn en aangezien we dat niet zijn, moeten we wachten." Haar blik gleed kort langs allevier de aanwezigen, toch wel nieuwsgierig naar met wie ze te maken had. Persoonlijk kende ze geen van allen, maar het was niet zo lastig in te schatten wie wat voor duivel was en om eerlijk te zijn, dat was genoeg informatie voor haar. Het vertelde haar dat de twee nog missende duivels die van water en die van ijs waren. Die twee konden maar beter opschieten, want de irritatie die eerder al te horen was geweest in haar stem, werd zeker niet beter van niets anders doen dan wachten. Geduld had ze zeker wel, maar wachten tot een vergadering kan beginnen, was niet bepaald haar favoriete bezigheid. Nee, zeker niet haar favoriete bezigheid. De enige reden dat ze hier was, was omdat het ging over iets waar ze wel plezier aan kon beleven en als ze zonodig deze vergadering bij moet wonen voor dat plezier, geen probleem.