Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

12 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Orpg with Magiclover and Dauntless

Magiclover
Straatmuzikant

Magiclover schreef:
Azura

In de pauze hoor ik allemaal verhalen over goden nu weet ik het zeker ik ga het vragen. Ik loop naar Blake "hey" zeg ik "ik hoorde verhalen over goden ofzoiets, oke ik ben een goden dochter en nu jij ben jij zoon van een god?" Na school de powers en extra dingen. Na de eerste dag school sta ik voor de straat tegenover school. Ik zie Blake aankomenlopen. Dus je bent echt een godenzoon ik laat mijn vleugels tien seconden ofzo zien en daarna zijn ze weg. Mijn kracht is lucht kijk zeg ik en er komt een zachte warme windvlaag over hem heen. En nu jij zeg ik wat heb jij?

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Zou je misschien niet meer mijn karakter willen spelen? Dat vind ik niet zo leuk eigenlijk.
______________________

Na nog een aantal saaie lessen was het eindelijk pauze. Blake stond bij een paar mensen die waar hij tussen de leswisselingen kennis mee had gemaakt en hij was redelijk verbaasd toen Azura hem plots apart nam. Al was het niet te vergelijken met hoe verbaasd hij was toen ze zei dat ze een goden dochter was, al hield hij deze verbaasdheid verborgen. Ze was al weer weg voor hij kon antwoorden, wat maar goed was ook, want hij ging niet aan haar neus hangen wat hij nu wel of niets was. Al was hij wel van plan meer over haar te weten te komen. Na school ging hij naar de afgesproken plaats en weer begon ze zichzelf al prijs te geven nog voor hij ook maar iets kon zeggen.
Hij had wat tijd gehad om zich voor te bereiden en toen ze haar vleugels toonde en een warme bries tevoorschijn toverde werden zijn ogen groot van verbazing, hij slaagde er zelfs in een beetje wit weg te trekken. "Nee, is dit echt, dit moet een grap zijn toch. Komaan dochter van goden. Ik ben atheïstisch sorry, al wil ik die trucjes wel heel graag kunnen. Die vleugels leken net echt, zit je soms bij een circus?" vroeg hij.

Magiclover
Straatmuzikant

Magiclover schreef:
Sorry

___________

"Hahaha grappig hoor jij bent de zoon van Apthe godin van de leugens en bedrog." "Ik weet alle namen van de goden en jou naam is toevallig blake je hebt zwart haar en je lijkt precies op het plaatje van het boek dus vertel het nou maar." "Ik stond erop dat hij het vertelde kom op wat wil je nog meer te weten komen over me als jij het moet vertellen." "Ik doe er echt alles voor maar ik wil niet de enige zijn als je een jongen bent moet ik van deze school af dus vertel het nou maar."

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blake was nog lang niet van plan toe te geven. Zeker niet nu ze de naam van zijn moeder niet eens fatsoenlijk uitsprak. Het was Apate niet Apthe en ze was niet de godin van de leugens, maar van bedrog en dromen. Ok bedriegen en liegen waren twee nauw verbonden dingen, maar toch al het hier op aankwam was hij heel minutieus.
"Ik weet niks over een boek en er zijn wel wat meer zwartharige Blakes op deze wereld." Het was echt waar dat hij niets wist over een boek met alle kinderen van goden in. Waarschijnlijk omdat hij niet echt veel gaf om die andere kinderen en het hem enorm weinig kon schelen dat ze bestonden. Hoe zouden ze trouwens aan een foto van hem zijn geraakt om er in te plakken. Zijn moeder kennende zou ze deze waarschijnlijk zelfs vervalst hebben.
"Azura, ik vind je een heel aardig persoon. Maar ik denk dat je dit toch moet laten rusten. Jammergenoeg, ben ik gewoon niet de persoon die je zoekt."

Magiclover
Straatmuzikant

Magiclover schreef:
" Oke jij weet mijn geheim nu moet ik terug ik zie je uhh denk ik nie meer want ik ben officieel geschorst." Ik loop weg een van de zijstraten in en ik ga op een daK zitten met mijn vleugels. Ik wordt een met de wind zodat niemand me kan zien als ik ben aangekomen plof ik neer en doe de deur op slot. Ik spijbel maar wat uurtjes tja eigenlijk loet ik zoieso van school af dus ja wat boeit het nu nog. Mijn kleine draakjes verschijnen op mijn hand. Wacht even kleintjes ik laat het donderen op het ene moment scheen de zon maar nu regent en dondert het een klein luchtdraakje spuwt een bliksemstraal uit naar de aarde. Je hoort het donderen en bliksemen maar ik zit in de zon alleen ik en pap kunnen het laten bliksemen. Al snel licht alles goed onder water ik maak sierlijke bewegingen en laat elke wolk verdwijnen ze trekken ziht terug en komen hoger en hoge totdat ik ze kan vangen. Mijn draakjes zijn blij en opgewonden over mijn nieuwe truukjes ik ga maar is een wandelingetje in hemet dorp maken zeg ik
tegen mijn draakjes terwijl ik ze een aaitje geef mijn draakjes springen op mijn schouder he he jullie moeten meelopen zeg ik terwijl ik ze op de grond neer zet ik loop naar het dorp en overal wordt er voor me gebogen ik kijk ze vriendelijk aan en koop een appeltje.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Hoofdschuddend wandelde Blake weg. Wat had hij met haar schorsing te maken, dankzij hem was ze zelfs ingeschreven geraakt. Hij wandelde nog maar net het gebouw in toen het zonnige weer omsloeg in een storm. Er had geen wolkje aan de hemel gestaan toen het opeens begon te bliksemen en donderen. Dit kon niet anders dan Azura's werk zijn. Ze was sterk, dat moest hij toegeven, maar ze leek niet iemand die haar krachten zou willen gebruiken om er zelf beter uit te worden. Voor 'het slechte' zoals de meeste mensen het zouden noemen en daarom had Blake dus erg weinig aan haar. Haar vader Zeus zou het ook nooit goedkeuren moest ze met hem omgaan. Het idee alleen al. Ze hadden zijn moeder niet voor niets opgesloten in de doos van Pandora.
Net zo snel als de storm gekomen was ging hij weer liggen en Blake die volgde gewoon de saaie lessen, dromend over alle veel leukere dingen die hij op dit moment had kunnen doen.

Magiclover
Straatmuzikant

Magiclover schreef:

Ik kijk naar blake en zie dat hij zich verveeldt tijdens de lessen ik verveel me ook zeg ik tegen mijn luchtdraakjes ik ga maar even wat doen zeg ik en ik verander mezelf in lucht ik pak blake zijn pen en ik schrijf op "sorry van je moeder ik wou ook niet dat het zo moest maar mijn vader kom er niks aan doen Azura." Ik vlieg terug en ik kijk wat hij er van vindt mijn gedachte dwaalt weg ik droom over dat ik een normaal mens ben en dat ik nu gewoon nog op school zal zitten ik schrik op uit mijn gedachte door de schoolbel. Ik loop over de wolken meer naar het pleintje, ik zie een paar meisjes giechelend naar blake kijken. Opscheppers ze denken echt dat ze stoer zijn zonder mijn hulp komen de wolken bij een ze huilen samen er is weer iets op de aarde gebeurd. Ik laat het stormen zo hard als ik kan ik gooi een koude windvlaag langs de giechelende meisjes mijn krachten zijn niet vaak zo woest en groot ik weet wel waarvoor het is niet mijn schuld dat ik van school af ben en ook niet die van blake, hij heeft me er juist op geholpen. Het is wel je schuldt Azura ik ga het oplossen ik moet het oplossen ik moet terug naar school. mijn ouders terug zijn vertel ik het ze zouden wel boos zijn maar ja dan maar even in de hete lucht ruimte volvoert teru naar dwilloos die boven de school hangt ik zit erop en ik kijk eenzaam de school in.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Dus nu kwam ze ook nog eens midden in de les met haar luchtkrachten zichzelf excuseren. Het begon toch wel moeilijk te worden om niet te laten merken dat zij gewoon over zijn moeder moest zwijgen. Hopelijk stopte ze gewoon als hij haar negeerde. Nu had hij ook eindelijk de tijd om eens kennis te maken met de mensen en dus de opdracht te volbrengen die zijn moeder hem gegeven had. Zoals hij al had verwacht waren ze naïf en leek het hem wel te lukken in hun groep opgenomen te worden.

Magiclover
Straatmuzikant

Magiclover schreef:
Blijkbaar was blake helemaal niet blij met mijn excuses, ik wil het alleen maar goed doen zeg ik joods tegen mezelf ik laat het gebouw een beetje slingeren door een enorme luchtbol op de school loods te laten ik laat het weer doen wat ie moet doen en alles en iedereen die buiten stond is drijf nat. Ach jo zeg ik tegen mezelf laat ook maar ik vlieg met mijn vleugels naar de wolken. He wat is er gebeurd dat jullie zo erg huilen, ik troost de wolken een beetje door over hun hoofdjes te strelen er zie weer oorlog en er zijn veel mensen doodt enzo. Awh het geeft niet zo gaat de kringloop van het leven shhht maar de mensen op aarde hebben ook last van jullie traantjes he stil maar de wolken zijn gekalmeerd en ik ga op mijn schommel zitten en kijk naar de mensen op aarde

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Plots schudde de school heen en waar. Alsof er een aardbeving was. Iedereen werd naar buiten geëvacueerd en kreeg de rest van de dag vrij tot ze hadden onderzocht hoe dit mogelijk was. 'Ze zouden nog lang kunnen zoeken' dacht Blake in zichzelf, want sowieso was dit weer Azura's werk. Al was hij haar hier wel dankbaar voor. Want hij was niet zeker hoeveel langer hij die lessen nog zou hebben uitgehouden.
Snel sprong hij op zijn fiets en reed er vandoor. Hij ging nog niet meteen naar huis. Eerst stopte hij aan het stadspark en zette zich neer in een schaduwrijke plek tegen een boom. Hij vond het wel grappig om naar de mensen te kijken, hun grootste angsten en verlangens te lezen. Soms waren er echt heel hilarische dingen bij.

Magiclover
Straatmuzikant

Magiclover schreef:
Ik keek naar blake die bij een boom ging staan ik ging er maar niet naar toe maar ja ik heb ze wel geholpen ik moet eenzaam in de wolken zitten. Mijn draakjes konden natuurlijk wel naar benenden dus ik stuur ze erop af maar niet op blake alleen als hij het leuk vond gingen ze met hem spelen maar alleen dan. Ik stuurde de draakjes op een klein windvlaagje naar beneden, eenmaal daar aangekomen gaan ze in de boom waar blake tegen aan leunt vrolijk spelen. Mijn draakjes stoeien heel lang tot er een tak net naast blake valt. Ik hoop voor mezelf dat ie ze leuk zal vinden want ik heb een cadeautje voor hem in hun bekjes gedaan. Ze schieten een bliksemstraal en daar uit kot een bliksemdraakje nu spelen zo vrolijk verder met hem. Ik stuur het draakje naar blake inmezelf hoop ik dat hij het leuk vindt maar hoe weet ik dat nou.

Magiclover
Straatmuzikant

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Azura kon hem blijkbaar echt niet gerust laten. "Als je je huisdiertjes stuurt kun je net zo goed zelf komen." zei hij rustig al was hij er vrij zeker van dat ze het zelf wel had gehoord. Niet dat hij de diertjes niet leuk vond, ze waren best vermakelijk. Waarschijnlijk had Azura hen zelfs goed getraind en deden ze alles wat ze hen opdroeg.
Hij stak zijn hand naar ze uit en zoals verwachtte vleide eentje zijn kopje er tegenaan. Teleurgesteld trok hij zijn hand weer terug. "Hij had zelfs niet de intentie om te bijten." mompelde hij zachtjes tegen zichzelf. Daarom vond hij ze alleen maar vermakelijk. Ze waren niets bij wat draken ooit geweest waren. Reusachtige monsters die steden platbranden en gevreesd werden door mensen. Bewakers van schatten van onnoembare waarde. Dit waren gewoon troeteldiertjes.

Magiclover
Straatmuzikant

Magiclover schreef:
Het stelde me niet gerust dat hij de draakjes aannam minstes een draakje. De draakjes kwamen erug met een blij gezicht ik zette ze in de voorraad kast. Ik loop naar mijn kamer niet wetend dat mijn ouders daar op me aan het wachten zijn. Ik loop naar binnen en zie mijn ouders zitten ik kan alles uitleggen dat is wel nodig zegt mijn vader. "Sorry pap ja ik heb het laten bliksemen het spijt me maar ik heb ze niet van jou gebruikt." "En er zit nog een god op school ik weet het zeker kijk dit is hem" ik laat hem zien in een soort van luchtwolk daarna gaat ons gesprek verder "Ik heb mijn gave's aan hem verteld omdat ik zeker weet dat hij ook een god is" Azura de hetelucht kamer in je weet wat je te doen staat mijn moeder was er tegen maar ik werd erin gestopt. De hete luchtkamer nam voor 2 uur mijn geest af het was verschrikkelijk je voelde je koud en hol. Ik val flauw mijn geest is er niet meer en zonder geest kan ik niks ook geen krachten. Mijn ouders zijn druk aan het praten over alles en nog wat krachten doorverteld nog een god waar heeft ze het vandaan me ouders zien me door het raam liggen oke het werkt het is niet erg het voelt als slapen denkt hij maar voor mij is het een soort van pijnlijke lange dood en heel vermoeiend.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Het begon donker te worden en Blake voelde zich al snel beter, sterker. Hij was altijd al een nachtmens geweest. Waarschijnlijk omdat zijn oma de godin van de nacht was. Rustig stond hij op en fietste naar de stad om daar ergens iets te gaan eten. Hij wist wel dat hij huiswerk had, net zoals hij wist dat hij dat niet ging maken.
Hij hoorde het gekras van een raaf boven zich en glimlachte. De stad was wat te druk voor hem, maar Blake kon er wel op rekenen dat hij straks gezelschap van Diaval zou krijgen. Die nam meestal de gedaante aan van een raaf maar als schaduwling kon hij zo wat elke vorm aannemen, al moest het wel donker zijn. S'ochtend ging hij zich altijd ergens ondergrond verschuilen en s'nachts kwam hij tevoorschijn.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld