Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

16 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ pokemonwar

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Het werkte alleszins op ons." zei Linden terwijl hij nadacht over het woord Aura Guardian. Hij had er nog nooit een ontmoet, zelfs nog nooit iets over het woord gehoord. Het zou wel heel veel training en misschien ook wel enige natuurlijke aanleg vereisen om er een te worden. Het wees er nog maar eens op dat hij veel geluk had gehad door Yendas te ontmoeten. Hij hoopte dat ooit op een dag de band met zijn pokemon zo sterk zou zijn als die van Yendas en zijn team. Ze zouden hard moeten trainen, maar daar maakte Linden zich geen zorgen om, hij vond het geweldig om met zijn team te trainen.
Efstathios kwam door het bladerdek naar hen toegevlogen. Hij landde naast Linden en gaf hem zo onopgemerkt mogelijk iets dat hij in zijn bek had zitten. Linden hoefde er niet eens naar te kijken om te weten wat het was. Hij kende de ring met het wapenschild maar al te goed, elke bediende had er een. Zelf droegen Linden en zijn vader hangers met hetzelfde wapenschild dus hoewel het zijn vader niet was die verderop dood of gewond was was het wel een van zijn helpers en was er een kans dat hij in de buurt was. "Moeten we echt naar die specifieke plek om mensen te helpen." zei Linden snel en knikte in de richting waarin ze aan het wandelen waren. "Zouden we ook niet meer naar het oosten kunnen gaan."

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Yendas hoorde dat Linden iets zei, maar het kwam van ver, heel ver. Hij stopte en staarde met grote ogen naar de grond, terwijl zijn team van angst en pijn in elkaar kromp. ''Kate...'' mompelde Yendas en begon te rennen richting Kate, verder op het slagveld. Er was daar niemand meer levend, op Kate na en zij was nu in gevaar. Eenmaal in de buurt van Kate, was het duidelijk wat er mis met haar was. Ze had een vergiftiging opgelopen, maar niet zomaar een. Een die ze nieuw hadden ontwikkeld en wat ervoor zorgde dat ze totaal woest werden. In het geval van Yendas zijn team was het nogal een probleem, aangezien zij trainde met de oorsprong der krachten. Kate's ogen gloeide een fel oranje-rode gloed, net zoals de ogen van Yendas deden. Zijn nu eenmaal vurige kleur ogen waren dit keer veel en veel feller dan zou moeten. Kate was woest en sloeg Yendas tegen de vlakte toen hij eenmaal dichterbij was. Vlug draaide hij zich om naar zijn aanstormende team. ''BLIJF DAAR, HET IS NIET VEILIG.'' schreeuwde Yendas, waarna hij overeind kwam en Kate om haar nek vloog, zich vastklemmend aan haar lichaam. Een vreemde gloed ontstond rond hen, in dezelfde kleur als hun ogen. Kate gooide Yendas van zich af en door die klap werd hij bewusteloos, met daarbij ook Gyro die tegelijk neerviel. Kate keerde terug naar normaal, nu de vergiftiging uit haar lichaam was, en zag wat ze had aangericht.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Yendas leek Linden niet echt goed te horen. Zeker omdat ze hun koers niet wijzigden. Linden slikte hij was er niet bepaald gerust op, maar wou er ook niet verder op ingaan. De geur van wapens en dood kwam hen al van ver tegemoet. Aangekomen op het slachtveld ging Lindens blik als eerste naar al de doden en gewonden. Hij bleef verschrikt staan en het was misschien zelfs doordat zijn team net zo geschokt was als hem en die paar seconden bleef staan dat Yendas hem kon waarschuwen voor het gif. Nu pas zag hij dat er iets aan de hand was met Kate. Yendas rende op haar af. "Stop het is te gevaarlijk!" riep hij en greep naar Yendas hand maar hij was te snel en sprong op zijn pokemon. Wat moest hij doen, aanvallen en Kates woede op hem en de rest richtten? Hij kon niet anders dan radeloos toekijken. Yendas andere pokemon keken hem met gemengde gevoelens aan. Langs de ene kant vonden ze hem maar bang dat hij niet ingreep. Langs de andere kant wisten ook zij niet hoe ze Yendas hadden kunnen tegenhouden.
Kate gooide haar trainer van zich af en leek terug zichzelf te worden. Ze keek verward om zich heen en zag Yendas bewusteloos liggen. De schreeuw die uit haar keel ontsnapte was zo vol van verdriet dat er iets knapte in Linden. "Iedereen achteruit, wat je ook doet kon niet op het slagveld. Veelia en Mismagius gebruik psychic om hen naar hier te tillen. " De pokemon deden wat hen gezegd werd en niet veel later stond iedereen weer in het bos. Anderen hadden Kate misschien horen schreeuwen. Linden wist dus niet zeker hoelang ze hier nog veilig konden blijven. Gyro en Yendas lagen naast elkaar, hun hartslag was nog regelmatig. Het eerste wat hij deed was wat water in hun mond en op hun voorhoofd gieten. Er kwam geen reactie. Linden nam Yendas hand vast en klemde zijn tanden op elkaar. "Komaan Yendas, je moet wakker worden. Ik weet dat je dat kunt." Zijn ogen vulden zich met tranen.
"Veelia. Ik heb een idee maar je moet me er bij helpen. Denk je dat het je lukt om Draining Kiss op mij te gebruiken en de energie dan over te zetten op Yendas." De gardevoir keek hem verbaasd aan. Zoiets hadden ze nog nooit geprobeerd, maar in tijden van oorlog moest je vaak buiten de lijnen denken. Ook aarzelde ze omdat ze nooit haar eigen trainer met opzet zou willen verwonden, maar uiteindelijk knikte ze. Yendas had zoveel voor hem gedaan, ze zouden hem niet nu al verliezen. Linden voelde zichzelf zwakker worden terwijl Veelia hem een lichte kus op zijn wang gaf die oplichtte. Daarna drukte ze een kus op Yendas voorhoofd dat ook even lichtjes gloeide. Allen bleven ze gespannen kijken of het gewerkt had.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
De energie werkte op zowel Yendas als Gyro, maar er was een onderling, geestelijk gevecht tussen de twee, waarin Yendas won. Hij wist zijn geest af te sluiten voor Gyro, zodat hij de benodigde energie had om wakker te worden en niets van de vergiftiging mee kreeg. Gyro werd wakker, Yendas voorlopig nog niet. Toen Gyro eenmaal zijn ogen open had en overeind was, begon hij te schreeuwen van verdriet en angst, net zoals de rest van zijn vrienden. Tranen welden op in zijn ogen en hij klemde zich vast aan Yendas. Iedereen van zijn team keek verbaasd op toen de stem van Yendas in hun hoofd weerklonk, maar dit gebeurde ook bij Linden en zijn team. "Maak je geen zorgen om mij, ik ben oké. Ik blijf voorlopig in deze staat tot het vergif uit mijn lichaam is. Dit zou niet al te lang duren. Als iemand met mij wil communiceren, zal je met Gyro moeten praten. Hij heeft nu ook de gave om te spreken via geest met jou, Linden. We moeten terugkeren naar huis. Charles, ik wil dat je naar het PCU gaat en ze inlicht over de situatie. Het komt goed...." en bij die woorden trok Yendas zich terug tot de connectie tussen hem en Gyro, om energie te besparen. Gyro leek niet rustig te worden, maar naar een paar woordewisselingen via geest, kalmeerde hij en wist hij wat kalmte over te brengen op zijn vrienden. De tranen waren weg en Gyro tilde zelf Yendas op, geen acht slaand op Linden, daarvoor was hij nog te erg in shock. Charles verdween in de schaduwen, op weg naar het PCU. Rachel gaf een kopstootje naar Linden, als teken dat hij mee moest, waarna ze de rest volgde, op weg naar het hutje. Luna zat nog in de pokeball, maar zodra ze thuis waren, kon ook zij eruit en zou zij te weten krijgen wat er was gebeurd.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gyro opende zijn ogen en Linden kreeg weer hoop dat ook die van Yendas binnen enkele seconden weer zouden opengaan, maar hij bleef er even levenloos bij liggen. Enkel zijn borst die langzaam op en neer ging bewees het tegendeel. Gyro greep de t-shirt van zijn trainer vast en probeerde hem uit alle macht wakker te schudden. Linden wou zich sterk houden, want ook zijn pokemon treurden om het niet wakker worden van hun nieuwe vriend. Je kunt je wel indenken hoe blij Linden was toen Yendas stem door zijn hoofd klonk. Eerst dacht hij dat hij droomde maar het was daadwerkelijk Yendas stem die hij hoorde. Nadat hij alles had uitgelegd werden hij en de pokemon terug rustiger. Velen veegden snel hun tranen weg en begonnen richting huis te wandelen. Linden maakte aanstalte om Yendas op te pakken en te dragen, maar Gyro was hem voor. Van iedereen was hij diegene die het meest ongerust leek, maar dat was begrijpelijk gezien de band die hij met zijn trainer had. Linden kon hem zijn botte gedrag dus ook moeilijk verwijten. In het huis werd Yendas op zijn bed gelegd. Linden ijsbeerde door het huis. Langs de ene kant moest hij nog altijd naar het pokemoncenter om met professor Oak te spreken. Langs de andere kant was er Yendas die hij niet in de steek kon laten ook al had hij wel al zijn pokemon die hielpen hem te verzorgen. Hij ging naar Efstathios en nam hem even apart. Op een papiertje had hij kort zijn boodschap aan de professor geschreven. "Kun je dit naar het pokemoncenter brengen. Ik weet dat het gevaarlijk is. Als je Charles tegenkomt neem hem dan mee, met zijn tweeën zijn jullie veiliger." Ef knikte en vloog door de open deur naar buiten. Linden hoopte dat hij een juiste keuze had gemaakt door dit te doen.
De rest van de dag ging moeizaam voorbij. Linden kookte eten, of probeerde dat toch. Thuis had het personeel altijd voor hem gekookt dus zijn maaltijden waren niet bepaald culinaire hoogstandjes. Natuurlijk kon hij wel kleine dingen als een ei bakken of rijst koken. Er was nog wat soep over van gisteren die hij opwarmde. Nadat hij gegeten had probeerde hij ook Yendas enkele lepeltjes te voeren.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Ook al leek het voor de buitenwereld alsof Yendas in een diepe slaap was, in werkelijkheid was hij bezig al het vergif uit zijn systeem te krijgen. En dat lukte, al ging het met moeite. Hij voelde hoe iets warms tegen zijn lippen kwam en even later zijn mond in gleed. Soep. Voorzichtig bewoog hij zijn mond wat, zodat hij het door kon slikken. Even later opende hij langzaam zijn ogen, al moest hij knipperen tegen het licht, ook al was het niet zo fel. Het eerste wat hij zag, waren de heldere ogen van Linden boven zich, waarna zijn gezicht scherper werd en Yendas hem geheel zag. Voorzichtig rolde hij om, op zijn zij, en greep Linden zachtjes vast bij zijn schouder, waarna hij zichzelf tegen hem aandrukte. Hij rilde, maar glimlachte zwakjes, wetende dat het de realiteit was en niet weer een vergiftigde droom waarin hij opnieuw en opnieuw werd vermoord door iedereen die hij kende. ''Het is oké, het is oké...'' mompelde hij, meer om zichzelf gerust te stellen dan Linden. Yendas schudde even zijn hoofd, waarna hij weer terug zakte op het bed en in elkaar kromp van de kou. Zijn connectie met Gyro was er weer gelijk, daardoor wachtte Gyro er ook mee met zijn aantocht te maken richting zijn maatje. Ook hij wilde Linden even de tijd geven om vragen te stellen, over van alles en nog wat. Het was wel nogal vreemd dat iemand via de geest met je kon praten en dat diegene een connectie had met een Pokémon via geest.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Lindens handen begonnen te trillen en de kom soep viel op de grond en verspreidde zich over de vloer. Hij wou iets zeggen maar de woorden bleven in zijn keel steken. In plaats daarvan drukte hij voorzichtig zijn armen rond Yendas. Het was lang geleden dat hij iemand had omhelsd. Zijn vader omhelsde hem wel, maar dat voelde op de een of andere manier anders aan dan nu. Toen herinnerde hij zich dat Yendas nog maar net wakker was geworden en zich waarschijnlijk nog altijd niet helemaal gezond voelde en nog altijd veel rust nodig had. Hij liet hem snel weer los verward doordat hij zo onbewust had gehandeld en bang dat hij Yendas pijn had gedaan. Natuurlijk had Linden vragen, maar momenteel vond hij Yendas gezondheid belangrijker. "Ik echt blij dat je weer wakker bent." zei hij stilletjes. "Je zult nog wel moe zijn en Gyro en de anderen zullen je ook zo snel mogelijk willen zien." Zijn blik ging naar de soep op de grond. "Sorry daarvoor trouwens. Ik ruim het zo snel mogelijk op. Het is gewoon dat ik echt oprecht blij ben dat je terug bent." Linden vond het moeilijk uit te leggen wat hij precies voelde op dit moment, maar hij wist dat Yendas het begreep. Toen hij de deur opende stond Gyro al te wachten en rende om zijn trainer af. "Ik zal jullie wel even alleen laten." zei Linden en verliet toen de kamer om een vod en warm water te zoeken om later de vloer mee op te ruimen. Ondertussen probeerde hij zich voor te bereiden op het gesprek dat hij met Yendas zou moeten voeren. Ten eerste waren er alle vragen die hij wou stellen en dan was er nog de kwestie van zijn overige pokemon die nog altijd in gevaar verkeerden. Gelukkig waren Efstathios en Charles ondertussen teruggekeerd. "Is het gelukt." vroeg Linden en de pokemon knikten. "Goed dan hoop ik dat we snel een antwoord krijgen."

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Yendas voelde nog de warmte van Linden zijn lichaam door zich heen trekken, maar het was niet genoeg om de kou buiten te sluiten. Het was moeilijk voor Yendas om te praten, daarom vormde hij een geruststellende en begrijpende glimlach. Gyro kwam binnen en begon meteen zijn trainer te omhelzen. "Het is oké Gyro, we zijn veilig, wij allemaal." sprak Yendas via geest. Hij voelde hoe ongerust Gyro was en in de verte ook zijn eigen team, maar door geruststellende gevoelens door te sturen, kalmeerden ze wat. "Haal Linden voor me, wil je? Ik hoef geen connectie met hem te hebben om te merken dat hij heel veel vragen had." sprak Yendas met een schorre, vermoeide stem. Gyro knikte, knuffelde zijn trainer nog een keer en haalde toen Linden. Ondertussen ging Yendas overeind zitten, met een kussen tegen zijn rug en de dekens goed om hem heen gewikkeld. Toen Linden er weer was, glimlachte hij weer zwakjes en sprak; "Je had vragen voor me, merkte ik. Veel vragem, wat meer dam begrijpelijk is. Dus stel ze maar, allemaal." Dit was met een nog steeds schorre en vermoeide stem gesproken, maar Yendas wilde er niet mee wachten, Linden verdiende namelijk een antwoord.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Net toen Linden een vod had gevonden en een emmer met warm water had gevuld kwam Gyro naar hem toe. "Yendas zou je graag willen spreken." nog altijd was hij het niet gewend dat de pokemon met hem via gedachten kon communiceren. Blijkbaar was deze band niet verdwenen na Yendas wakker worden. Het was ook alleen Gyro waarmee hij deze band had, wat hij langs de ene kant wel jammer vond, want hij was wel nieuwsgierig naar wat zijn eigen pokemon dachten.
Hij ging de kamer van Yendas binnen en begon met het schoonmaken van de vloer terwijl hij luisterde naar van hij te zeggen had. Al snel merkte hij dat schoonmaken niet een van zijn grootste talenten was. Hij maakte het alleen maar erger eigenlijk. Daarbij vond hij het ook niet beleefd om zijn ogen op de vloer gericht te houden terwijl Yendas tegen hem sprak. Hij moest nu één ding tegelijk doen en nam plaats op de stoel naast Yendas bed. "Zeker dat je niet eerst nog wat wilt rusten. Niet slecht bedoeld, maar je ziet er nog altijd niet goed uit."
Yendas schudde zijn hoofd. Linden haalde diep adem "Ok eerst zou ik graag wat meer willen weten over aura guardians. Kan je communiceren met pokemon omdat je een aura guardian bent of is dat om een andere reden? Hoe wordt je een aura guardian, wordt je zo geboren of kun je het leren? En hoe kan het dat ik opeens met Gyro via gedachten kan communiceren?" De woorden stroomden uit zijn mond. "Sorry ik stel teveel vragen tegelijk." zei hij en voelde zijn wangen rood kleuren. Zijn vader had nieuwsgierigheid altijd als iets slechts gezien. Het was ook dit gevoel dat ervoor gezorgd had dat Linden gevlucht was.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
''Je stelt niet te veel vragen, om eerlijk te zijn zijn dat veel minder vragen dan dat ik had verwacht.'' grinnikte Yendas met een schorre stem. Hij kuchte even voordat hij verder ging. ''Goed, om te beginnen, het Aura Guardian gebeuren. Om te beginnen moet je weten dat je alleen een Aura Guardian kan worden als je daar het talent voor hebt. Niet iedereen kan het worden door de wijzen ervan te leren. Je hoeft niet perse een Pokémon te hebben die het ook kan leren, maar het versterkt wel je eigen krachten en die van je partner. Doordat ik een Aura Guardian ben, kan ik met Pokémon communiceren via gedachten en zo ook met mensen en andere levende wezens. Dat ik werkelijk met ze kan praten en gelinkt ben aan ze, is dat ik een anders gevormde geest heb. Mijn geest was vroeger altijd instabiel, ik kon anderen pijn bezorgen als ik zelf pijn had en visa versa. Dit voornamelijk met Gyro, aangezien zijn geest net zoals de mijne was. Doordat wij onze geesten linkten met elkaar, waren onze geesten weer stabiel, maar dat betekende wel dat wij voor altijd alles voelde wat de andere voelde en alles deelde qua gedachten en gevoelens. We kunnen ons voor elkaar afsluiten als dit nodig is of wanneer we dat willen.'' Yendas nam even een pauze om te hoesten, zijn keel deed pijn, net zoals de rest van zijn lichaam, maar hij wilde dat Linden zijn antwoorden kreeg. Daarom probeerde hij zo min mogelijk pijn te laten zien. ''Dit is ook de reden dat Gyro met je kan communiceren. Hij stond het eerst nooit toe, maar hij ziet er nu de noodzaak van in. Hij is ook een Aura Guardian... Nu, voordat je verder gaat praten, laat ik je eerst iets vertellen over dat vergif. Het heeft weinig effect, naast ziek worden of buiten controle raken, op mensen en Pokémon die niet trainen met de oerkracht. Dit is een hele oude mythe, maar hij bestaat. Vroeger waren Pokémon en de mens zo innig met elkaar verboden, dat de mens krachten kon overnemen van zijn partner, behalve bepaalde vliegkunsten, want de mens had geen vleugels toen. De mens toen begon te kijken naar of een Pokémon dit ook kon overbrengen op een andere Pokémon. Dit kon, maar alleen als de band goed genoeg was daarvoor. Hierbij geld weer de kwestie van het vliegen. Mijn team en ik oefenen hiermee, daarom heb ik er nu zoveel last van en was Kate buiten controle van ons allemaal. Het is... lastig, om ermee te werken, maar ik kan je het leren als je dat wilt, net zoals ik je kan leren om een Aura Guardian te zijn, mits je daar aanleg voor heb.'' Na dit vele gepraat liet Yendas zich achterover zakken op zijn matras, tot hij lag en wat meer rust had. Het was best veel om in een keer binnen te krijgen voor Linden en zodra hij meer vragen had, zou Yendas ze gelijk beantwoorden.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Linden probeerde de informatie die Yendas hem zo gaf zo snel mogelijk te verwerken, maar het was gewoon zoveel dat hij er door overrompeld werd. Daarbij was hij niet zeker of hij wel een aanleg tot Aura Guardian had. Voor hem was het uitdrukken van emoties niet bepaald gemakkelijk en ook het begrijpen van andermans gevoelens was iets waar hij vaak problemen mee had. Toch kon proberen geen kwaad en met een leermeester als Yendas zou hij er sowieso wel iets uit leren. "Je had het over de oerkracht en dat deze praktisch verdwenen is, hoe is dat precies gebeurd? En hoe komt dat je dit allemaal weet aangezien je niet veel ouder dan ik kan zijn?" Linden had Yendas nooit specifiek naar zijn leeftijd gevraagd, maar hij was er altijd van uitgegaan dat hij ongeveer zo oud als hem was. "En hoe kom je hier eigenlijk terecht, alleen met je pokemon. Wat is er met je ouder gebeurd?" Hij realiseerde dat hij deze vraag beter niet had kunnen stellen, aangezien Yendas dan ook nieuwsgierig zou worden naar zijn thuissituatie. Er waren genoeg jongeren die zonder ouders rondzwierven omdat deze slachtoffers van de oorlog waren geworden. Linden wist nu al dat wanneer hij zou moeten liegen tegen Yendas het hem pijn zou doen, maar dat hij die pijn zou verwelkomen als het betekende dat hij zijn verleden voor hem verborgen kon houden. Hij was er zelfs niet helemaal zeker van of liegen tegen Yendas wel mogelijk was. Als Aura Guardian zou hij het misschien snel doorzien en dat zou alleen tot nog maar meer pijn lijden. Het beeld van de dode bediende flitste weer voor zijn ogen en hij voelde het gewicht van de ring in zijn broekzak. "Ben je er echt zeker van dat iedereen die daar lag dood was?"

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Yendas zwaaide een beetje met zijn hand terwijl hij onder de dekens kroop en even rilde van de kou. ''Evolutie. Mensen voelde zich beter dan de Pokémon en namen afstand, waardoor de band met de oerkracht ook weg ging. Pokémon bleven trouw aan zichzelf en daardoor kunnen zij vaak dingen uitvoeren die wij mensen niet normaal zouden kunnen.'' mompelde hij nonchalant, want dit was over het algemeen bekend. Daarom waren er nu ook oorlogen. ''Ik... zwerf al een tijdje rond. Sinds mijn 8e jaar ben ik van huis weg gegaan. Mijn moeder was nou niet bepaald diegene die liefhebbend was en mijn vader was tijdens haar zwangerschap van mij weggelopen, wat ik snap. Ik weet niet of hij nog leeft, ik hoop van wel. Mijn moeder... tja, ze sloot me altijd op in mijn kamer, deed alsof ik niet bestond, ik kreeg nauwelijks eten of drinken en moest het doen met het voedsel dat de Pokémon in het nabijgelegen bos mij brachten. Alleen de professor van mijn stad wist dat ik bestond en bracht me Gyro. Ik hield hem verborgen voor mijn moeder, maar ze wist dat er iets was en op mijn 8e verjaardag kwam ze erachter hoe ik overleefde in dat kamertje. Als de soldaten iets later waren binnengekomen, waren Gyro en ik er niet meer geweest. Toen was het al het begin van de oorlog, klein genoeg om het in de doofpot te stoppen, groot genoeg om zich uit te breiden. Sindsdien ben ik op pad en heb ik geholpen waar ik maar kon. Zo kwam ik aan het geld om te overleven, mijn hut op te bouwen en iedereen hier te onderhouden, om ondertussen te sparen voor eventuele tegenslagen of bijkomstigheden.'' zei Yendas en hoestte toen even. Hij merkte dat er iets was met Linden. Hij hield iets verborgen en was onzeker en bang. Yendas wist gelijk dat Linden het er niet over wilde hebben. ''Daar ben ik zeker van. Verder in het veld misschien wel, zo ver kan mijn kracht niet reiken. De enige energie die daar was, kwam van ons.'' mompelde hij en krulde meer op als een bolletje. ''Ik weet trouwens dat je iets dwarszit, maar dat je het niet wilt vertellen. Dat is oké, maar als je er ooit over wilt praten, kan je altijd naar me toe komen.'' Met die woorden richtte Yendas zijn vurig gekleurde ogen op Linden en glimlachte zwakjes.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Linden glimlachte zwakjes terug. "Dat weet ik wel en dat zal ik zeker doen. Het is alleen zo dat ik deze dingen zelf nog niet helemaal begrijp en dit iets is waar ik zeker van ben dat ik het zelf moet regelenen." Hij keek naar Yendas die opgekruld in een bolletje op bed lag. "Misschien is het beter je nog maar even wat te laten slapen. Alle pokemonen moeten nog eten krijgen, dus ik heb nog genoeg ander werk te doen." Hij wist wel dat Yendas hem waarschijnlijk opnieuw zou tegenspreken, dat hij zag dat nog niet al zijn vragen beantwoord waren, maar dat vond Linden ook niet nodig. Hij was zeventien, ondanks de oorlog was er de kans dat hij nog lang zou leven en nog tijd genoeg had om dingen bij te leren. Zonder op antwoord te wachten wandelde hij de kamer uit en sloot de deur achter zich. Hij stroopte zijn mouwen op en keek de pokemon een voor een aan. "Wie heeft er honger." Door al dit gepraat over connecties en aura guardians verwachtte hij hun stemmen in zijn hoofd te horen, maar alleen die van Gyro weerklonk. Al was het overduidelijk dat ze allemaal wel wat eten konden gebruiken. Hij vulde hun etensbakken met pokevoer en maakte voor zichzelf een ommeletje klaar, of toch hij deed een poging. Er was nog even tijd voor de zon onderging en Linden richtte zich tot zijn pokemon. "Ik weet dat we er door omstandigheden geen tijd voor hebben gehad, maar wat denken jullie er van als we nog even gaan trainen?"

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
TS van twee weken
~
Yendas was weer op en top fit en buiten een ronde aan het hardlopen om zijn overtollige energie kwijt te raken. Zijn witte haren, die altijd al warrig zaten, gingen door de aanhoudende wind nog meer warrig zitten. Eenmaal gestopt was zijn ademhaling versnelt, maar die had hij al snel weer onder controle. Gyro stopte naast hem, ook uitgeput, maar glimlachend dat zijn maatje weer beter was. Al gauw kwam de rest ook achter hen aan, Luna via het water, Charles en Kate via de lucht en Rachel kwam kalmpjes erachter aan gehobbeld via het nabijgelegen veld. Zij had al getraind vanmorgen, zij had er immers nu ook geen zin in. ''Oke, ik moet echt mijn krachten met de Aura weer bijwerken. Dus, laten we trainen!'' zei Yendas lachend. Kate was diegene die ging aanvallen op Yendas. Soms werd hij geraakt en achteruit geslagen, andere keren kreeg hij Kate te pakken met Aura Bollen, Aura Speren of andere aanvallen. Uiteindelijk lagen ze beide uitgeput op de grond, terwijl de rest er bij ging zitten en hen ging plagen. Yendas kwam omhoog en gaf Gyro, die bij hem zat en hem plaagde, een duw, Gyro gaf een duw terug en zo liep het uit in een stoeiende worsteling waarbij de rest geamuseerd toekeek. Het was ook best een grappig gezicht, te zien hoe de twee zich als gelijken gedroegen en niet als een wezen van een ander ras, met een andere hoogte qua rangorde.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ook met Linden ging het psychologisch beter. Hij hoefde zich niet meer bezorgd te maken over Yendas gezondheid, aangezien hij opnieuw in topvorm was en ook zijn drie overige pokemon waren teruggebracht. Blijkbaar was Yendas bevriend met professor Oak. Het was niet makkelijk geweest maar uiteindelijk was de professor er in geslaagd naar hen te komen. Lang kon hij niet blijven, maar Linden was vooral gelukkig dat zijn team weer helemaal compleet was. Het was niet makkelijk negen pokemon evenveel aandacht te geven. Sowieso was het mocht je eigenlijk maar zes pokemon bij je hebben. Maar het was oorlog en tijdens een oorlog golden anderen of zelfs geen regels.
Linden was het bos nabij het huisje ingegaan. Hij was een boom in geklommen en hield in zijn hand een gekleurde veer. Ook Efstathios en Aster hadden er een gekregen. Het idee achter de training was simpel. Diegene die een veer hadden moesten deze zien vast te houden, de anderen moesten hem zien af te pakken en zo konden ze wel een tijdje doorgaan. Linden floot op zijn vingers, het teken dat de 'jacht' geopend was. Efstathios scheerde voorbij met de veer in zijn bek meteen gevolgd door Vesper. Ook zag hij dat Rufus, zijn keldeo, precies onder Ef galoppeerde. Hij had gedacht dat Rufus achter Aster aan zou gaan. Maar het was al vaak voorgekomen dat zijn pokemon hem verbaasden met hun innovatieve ideeën.
Door naar de anderen te kijken was hij helemaal vergeten dat hij zelf een veer in zijn hand had. Net op tijd kon hij naar een volgende boom springen of Orion had hem afgepakt. Toch gaf de infernape niet zomaar op en sprong in Lindens richting. Steeds kwamen ze dichter en dichter bij de bosrand en aangezien Linden niet gemaakt was voor het klimmen in bomen sprong hij uiteindelijk op een tak die zijn gewicht niet kon dragen en viel naar beneden. Gelukkig had Solana dit net op tijd gezien en gebruikte psychisch om de val van haar trainer te breken. Linden die dacht dat hij op zijn minst iets zou breken zuchtte opgelucht en net op dat moment sprong Orion op hem en nam de veer uit zijn hand en vluchtte er zelf mee weg. Zo ging het spel nog een tijdje door. Uiteindelijk werd het een grote chaos en rolden ze gezamenlijk het veld op. Op dit moment voelde Linden zich werkelijk gelukkig. Hij dacht aan wat Yendas had gezegd over aura guardians. Om teleurstelling tegen te gaan was hij nog niet op zijn aanbod ingegaan. Maar nu hij zich vrolijk en euforisch voelde wist hij dat het tijd was. Het was nu of nooit. "Yendas. Ik ben klaar om te zien of ik het in me heb, of ik een aura guardian kan worden."

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld