Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

20 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

Hollow Barn City (speeltopic)

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Efstathios lag op de takken van een grote treurwilg die naast een meer stond. Het was zijn favoriete plaats in het bos en niet zo makkelijk te vinden. Maar hij had veel tijd gehad om hem te zoeken. Uit zijn broekzak haalde hij een kleine tinnen fluitje. Een groot deel van zijn eeuwige leven had hij doorgebracht met een groep herders in de Ierse hooglanden. Zij hadden hem geleerd hoe het instrument te bespelen en nog altijd deed hij het regelmatig. Op de een of andere manier kalmeerde de muziek hem waardoor hij beter kon nadenken. En als leider van de vampierclan moest hij vaak dingen overdenken. Vanaf het moment dat hij met de clan gestart was had hij geprobeerd een goede leider te zijn. Maar dat was niet altijd even makkelijk. Zeker niet wanneer sommige vampiers echt zeker waren dat ze alles beter wisten dan hij. Hij gaf de clanleden vrijheid om te gaan en te staan waar ze wouden, al waren er regels waar ze zich aan moesten houden. Zo was het niet verboden om mensenbloed te drinken, al moest je het lichaam altijd verbranden en alle sporen van de aanval verwijderen. Er waren nog wel wat regels waar ze zich aan moesten houden, deden ze dan niet dan hingen daar gepaste straffen aan vast.

MorganSaylor
Karaoke-ster

MorganSaylor schreef:
Axelle:
Ik zat wat te tekenen in het gras, een paar konijnen sprongen voorbij waarbij ik meteen naar hen keek. Ze zagen er lekker uit maar ik was al vol. Er kon echt niets meer bij. Plots voelde ik dat iemand me porde en ik schrok zo hard dat de konijnen meteen verdwenen. ''Wel bedankt.'' Zei ik tegen Alexander toen hij naast me kwam zitten. Maar ik glimlachte toch, het was eigenlijk best wel grappig.

Alexander:
Ik zocht mijn zus Axelle al een tijdje en toen ik haar gedachten hoorde ging ik er ook natuurlijk meteen op af. Ik zorgde dat ze me niet hoorde aankomen en porde haar toen ik haar eindelijk gevonden had. Ze schrok zo hard dat de twee konijnen waar ze naar aan het kijken was opkeken en wegsprongen zo snel als ze konden. ''Wel bedankt...'' zei ze en ik moest lachen. Ze glimlachte ook en ik hoorde dat ze besefte dat het best wel grappig was hoe hard ze geschrokken was.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Adam
Ik keek uit de verte mee wat Celaena aan het doen was. Ik had al duizende keren tegen haar gezegd niet te bemoeien met mensen zaken, wat ze nu juist wel deed. Aan de ene kant was ik wel trots op haar. Haar gevechtshouding was vooruit gegaan en voor een groentje was ze al flink ervaren. Alleen ze moest zich niet met hem bemoeien. Ze kon onze roedel in gevaar brengen wat ik juist wil beschermen. De man was dan ook niet van deze stad, dus het zou zeker problemen opleveren, maar tot die tijd zijn we nog veilig. Ze had gelukkig ook wel een duidelijke waarschuwing gegeven, maar mensen kon je nooit vertrouwen en zeker buitenstaanders als hij.
Ik liep rustig op de man af met zijn bebloede arm en zei: ''Gaat het wel meneer? Kom ik help u wel.''
De man was eerst helemaal in paniek en riep nog tegen me: ''Ga het bos niet in. Er is een wijf die gestoord is!''
Ik gaf hem een schouderklopje en lachte. ''Dat is nou niet aardig.'' De man keek me eerst verbaast aan totdat ik zijn nek brak en zijn leven eindigde. ''Je moet misschien betere manieren hebben.'' Ik pakte het levenloze lichaam op wat nu nog zwaarder is dan wanneer hij leefden. ''Man je moet eens gaan afvallen.'' Ik verbranden zijn lijk in een vuur diep in het bos en ruimde zo alles op. Ik wiste alle sporen van bloed uit en liep meteen richting Celaena.
''Ben je nou gek geworden? Ik moest de klusjes van jou afmaken. Je weet dat je het niet mocht doen, maar deed het toch? Ga als straf wat voedsel inslaan in de stad.''

Magiclover
Straatmuzikant

Magiclover schreef:
Gunnar

'Ik zit nog steeds gevangen terwijl mijn broer vast plannen maakt om me te bevrijden. Ik heb alle hoop op hem maar ik kan het natuurlijk niet helemaal aan hem overlaten, misschien kan ik mezelf bevrijden door te shapeshiften?' Terwijl ik diep in gedachten zit voelde ik me moe en uitgeput ik moest een stuk rennen lekker jagen. Ik ging denken aan dat lekkere jagen met de roedel en sommige shapeshifters. Mijn hoop was al bijna vervlogen maar ik moest verdergaan en hopen dat mijn broer zo snel mogelijk kwam.

Amoux

Ik ijsbeer de kamer rond en keek wanhopig om me heen. Als het maar goed kwam met Gunnar, ik vraag of Axelle of ze de rest kan halen en ze allemaal naar mij toe brengen. Al snel begin ik me echt zorgen te maken over Gunnarwant ze moet haar benen kunnen strekken. En krijgt ze wel genoeg te eten ik hoop zo dat ze het haalt...

Cynthia
Straatmuzikant

Cynthia schreef:
Hailey
Verveeld zat ik bij het meer, waar ik toen ik nog mens was al veel kwam. Veel had ik niet te doen, naast jagen, wat ik kort geleden nog gedaan had. Mijn voeten liet ik rusten in het redelijk koude water, wat een prettig gevoel was. Alsof niet al mijn menselijkheid vergaan was toen ik met de steen der wijzen ben getransformeerd in een vampier. De onsterfelijkheid was soms best prettig, al wilde ik soms dat ik weer een normaal meisje was. Een meisje die niet de gedachten kon lezen van vrijwel iedereen die ze tegen kwam. Nog zoiets waar ik een hekel aan had, altijd weten wat praktisch iedereen denkt is niet zo fijn als iedereen denkt, het was eerder zeer irritant. Een beetje alsof je in een overvolle ruimte staat, waar iedereen door elkaar heen praat.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Adam
Als ik Celaena zag lopen in de verte naar de stad liep ik terug het wilde bos in. Ik zat te peinzen wat ik het beste kon doen. Deze avond hadden we geen tijd voor het jagen dus liet ik haar boodschappen doen wat ze eigenlijk sowieso moest doen, maar om het straf te noemen maakte het alleen maar grappiger voor mij. Als ik dieper het bos inliep kwam ik eindelijk uit bij een meertje waar ik vaak kwam toen ik klein was. Als in de vroegere tijd voelde ik een aanwezigheid in een boom niet ver van me vandaan. ''Als het niet Ef is. Kom maar uit ik weet dat je hier bent idioot.''
Ef en ik waren vroegere vrienden van elkaar, maar nu moesten we elkaar zien als vijanden dat niet altijd zo gaat. We ontmoette elkaar toen we klein waren hier, precies op deze plek.

TaylorSwift333
Landelijke ster

TaylorSwift333 schreef:
Camilla:
"Zack, laat me gewoon niet meer zo schrikken.'' Zei ik met een glimlach. Ik klopte op het plekje naast me in het gras. ''Je kan naast me komen zitten.'' Zei ik snel. Hij was al jaren de beste vriend van Amanda. En sinds ik vanaf de eerste dag dat ik vampier werd dn bij deze clan hoorde , hoorde ik al bij de populairen en waren Amanda en Zack mijn beste vrienden. Ik vond het alleen raar dat Amanda niet met hem meegekomen was.

Rick:
Ik keek even rond en zag ergens in de bomen iemand zitten, het was Grace. Die had misschien een betere verstopplek nodig. Meteen klom ik zelf ook in een boom. Zo geruisloos mogelijk en sprong van boom tot boom. Bomen klimmen deed ik al van toen ik nog mens was.

Anoniem
Karaoke-ster

AmeliaDumond schreef:
Zack:
Ik moest lachen toen ze zei dat ik haar niet zo moest laten schrikken. Toen ze teken deed dat ik langs haar kon gaan zitten stapte ik naar haar toe en ging voor haar zitten. Ik zag dat ze ongelovig keek en ik moest daardoor glimlachen. Ik zag nog net in de bomen Grace zitten. ''We zijn blijkbaar niet de enigen.'' Zei ik en wees ongezien in haar richting. ''Amanda heeft nog naar je zitten zoeken.'' Zei ik nu en keek naar Camilla. Wel eigenlijk was Camilla niet zo moeilijk te zoeken, ze zat altijd hier als ze nergens te vinden was. Na een paar jaar weet je dat wel.

Amanda:
Zack was m'n beste vriend en sinds Camilla er bij is , is de groep wat levendiger, als je dat al kon zeggen van een groep vampiers. Ik zuchtte en het beeld verdween. Ik wist dat er iets ging gebeuren nu Camilla er was, ik sprak er gewoon nooit over. Mij werd altijd gezegd dat je niets mocht overhaasten. Soms twijfelde ik daar toch nog wel aan. Ik stond op en besloot ook maar naar daar te gaan. Maar iets of iemand leek me van achteren te grijpen en ik schreeuwde. Dit had ik moeten zien aankomen, en toch was het niet gebeurd. Ik werd mijn plekje uitgesleurd en kon het niet tegenhouden dus dat iets of iemand moest weten dat ik een vampier was. Ontvoerden ze me nu? Meteen zende ik via mijn gedachten een noodkreet uit naar Zack omdat ik wist dat hij gedachten kon horen.

DarkDoll
YouTube-ster

DarkDoll schreef:
Cecile
Mijn eindelijke vrijlating was gekomen van deze gruwelijke mensen. De deuren schoven voor mijn neus open, een stap over de drempel. Mijn neus begon lichtjes pijn te doen van de vele geuren door elkaar, in de jaren wat ik heb geroken was die nog het lekkerste. Een doordringende geur van bloed bereikte mijn neus, mijn pupillen die er gelijk op reageerde stak ik mijn neus in de lucht. Ik likte mijn lippen, door het heerlijke maal die mij te wachten stond. Met een versnelde pas liep ik naar het bos toe, dieper het bos in liet ik mijn gedaante veranderen. Naar mijn prachtige wolven lichaam, mij krachtige poten die zich tegen de grond aan slaakte. En de snelheid die ik maakte, met mijn gestroomde lichaam. Die zich flexibel bewoog door het dik begroeide bos. Mijn plicht in de mensen wereld was gedaan, ik had weer mijn dingen gezegd die ze wouden weten. Ook al heb ik over paar dingen gelogen voor de roedel die ik wou beschermen ook kost het mijn leven. Door mijn gedachte was ik sneller bij het maal dan dat ik dacht, het was een volwassen vos wel te bekennen een moeder. Heb ik me nou serieus nou laten gek maken door een godverdomme gewonde moeder vos. Ik gromde even met een tand vol monden, ik trok me terug in het bos. Jagend op een stom konijn dat niet belangenrijk. Ik stak mijn neus in de lucht spitste mijn oren, wachtend op een geluid. In de verte hoorde ik een krakend takje, met een snelle beweging pakte ik het konijn. Met een stevige bijt knapte ik zijn nek stuk, het bloed verstrengelde zich in mijn witte grijze vacht. Rustig baande ik mijn weg terug en legde ik het konijn bij de jongen neer, likte ik moeders wond schoon. Ik veranderde naar mijn menselijke gedaante, en keek van een afstandje toe hoe de jongen gulzig zaten te eten.

Cynthia
Straatmuzikant

Cynthia schreef:
Hailey;
Ik zag een zwarte schaduw staan in de weerspiegeling van het water. Voor ik de kans kreeg om zijn bloed te drinken had hij me al vastgepakt. 'Laat me gaan, idioot.' Riep ik verontwaardigd, maar hij had me te stevig vast. Ontsnappen was geen oplossing, maar het leek een gevaarlijke vijand. Ik voelde een hand tegen mijn mond, zodat het niet mogelijk was te gillen en op dit moment ook helaas onmogelijk om mijn tanden in mijn vijand te zetten. Tevergeefs probeerde ik de persoon achter me te trappen, maar het leek hem niks te doen. Was er dan ook geen enkele mogelijkheid om te kunnen vluchten? Het leek er nou niet op. Na nog een paar keer tegengewerkt te hebben, gaf ik het op. Ontsnappen was geen oplossing en er leek geen ontkomen aan.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ef werd uit zijn gedachten gehaald door een bekende stem en stopte abrupt met het spelen op het kleine instrument. Hij keek naar beneden en zag daar Adam staan. Hij kon de glimlach die op zijn gezicht verscheen niet onderdrukken terwijl hij uit de boom sprong en sierlijk op de grond lande. "Adam, wel ik was ook nooit echt van plan me voor je te verstoppen, aangezien dat vrijwel onmogelijk is." Hij wou zijn vriend omhelzen, maar iets hield hem tegen. Het was het feit dat hij een weerwolf was en hij een vampier. Hij wist dat het deels zijn schuld was, als hij gewoon wat sneller en beslissing had genomen dan waren ze nu geen gedwongen vijanden. De clan en roedelleden wisten niets van hun vriendschap af, dit om de reden dat vele van hen het niet zouden accepteren. Weerwolven en vampiers die twee kon je alleen in combinatie met elkaar brengen als er ook haat en vechten mee gemoeid werd.
"Dus waar heb ik je bezoek aan te danken?" zei hij terwijl hij plots verstijfde. Een koude rilling trok door zijn lichaam. Hij begreep niet waarom, maar hij voelde dat iemand in gevaar was, iemand van zijn clan. Het had waarschijnlijk iets met zijn leiderinstinct te maken en dat kon hij maar beter volgen. Veel langer zou hij jammergenoeg niet met Adam kunnen spreken. Hij moest er achter komen wat er precies gebeurd was.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Als Ef verstijfde wist Adam het maar als goed, er was iets mis. ''Ik zie dat er iets aan de hand is, maar dit nu is juist ook weer belangrijk.'' Adem nam diep adem en sprak verder. ''Er worden roedelleden van mij vermist. Ik dacht dat dit eerst een van jullie streken waren waarvan jij niet wist, maar zo te zien worden jullie ook geteisterd en het moet een verband hebben.'' Even nam hij een pauze met een twijfel, maar Ef is zijn vriend dus hij moest het wel zeggen. ''Ik weet dat ik als vriend veel vraag, maar we moeten samenwerken om dit tegen te gaan. Ik kan niet langer meer leden verliezen en jij vast ook niet. Het begint nu al bij jouw clan en het moet stoppen voordat het te ver gaat. Dat was alles en als je in nood bent. Ik sta klaar om je te helpen, maar tot nu toe scheiden onze paden weer mijn vriend. Tot onze volgende ontmoeting.''
Na mijn woorden keek ik hem nog even aan, maar moest weer vertrekken. Als ik hier te lang bleef roken andere vampieren mijn geur en zouden ze zich bedreigd voelen en aanvallen.
Als laatste gaf ik aan Ef een knik van succes en verdween de bos in als wolf op weg om uit de vampieren territorium te verlaten.

MorganSaylor
Karaoke-ster

MorganSaylor schreef:
Axelle:
"Ik denk dat ik maar terug naar de rest van de roedel ga.'' Zei ik en Alex knikte. ''Ik ga wel mee.'' Zei hij maar ik schudde m'n hoofd. Ik stond op en ging alleen naar de groep. Ik had het gevoel alsof de wereld wou dat ik alleen moest gaan. Toen ik eindelijk in het bos was hoorde ik stemmen. ''Ik zei toch dat we haar het moesten laten voelen.'' Zei iemand. ''Stomkop , nu hoort ze je.'' Zei een andere stem nu en ik keek om, maar voor ik iets kon doen werd ik gegrepen en weggebracht.

Alexander:
Ik vond het raar dat m'n zus zo graag alleen wou gaan. Ik had het gevoeldat er iets ergs ging gebeuren dus toen ze al even het bos in was ging ik ook maar, ik wist dat ik haar zou inhalen dus volgde ik haar spoor maar het spoor verdween plots. Waar was Axelle? Ze was verdwenen. ''Axelle.'' Schreeuwde ik maar kreeg geen antwoord. Mijn voorgevoel had dus alweer gelijk.

TaylorSwift333
Landelijke ster

TaylorSwift333 schreef:
Camilla:
Toen hij voor me ging zitten keek ik hem even raar aan. Toen hij daarna zei dat iemand keek , keek ik om en zag Grace in de bomen. Maar al snel zag ik dat Rick naar haar toe ging en dat ze begonnen te praten. ''Zo daar hebben we ook al geen last meer van.'' Zei ik met een glimlach en Zack knikte. Ik zag zijn blik veranderen . ''Is er iets?" Vroeg ik snel en hij knikte. ''Ik denk dat er iets met Amanda is, ze heeft net een noodkreet gestuurd.'' Zei hij nu . ''Laten we gaan.'' Zei ik en hij knikte. We stonden meteen allebij op en liepen geruisloos maar snel door het bos uit om te uit te zoeken wat er was.

Rick:
Al snel was ik bijna bij Grace. Ze riep me even en al snel was ik bij haar. Toen ze zei dat ze zich zorgen maakte om Amanda keek ik raar op. Ze mocht die Amanda toch niet. Ze zei dat ze naar Zack ging waarbij ze uit de boom sprong en mij verbaasd achter liet. Ik zag ook al snel dat toen ze op de grond terecht gekomen was Zack en Camilla al weg waren dus sprong ik ook uit de boom en ging naar haar toe. ''Of niet.'' Zei ik nu. ''Misschien heb je gelijk en zijn ze misschien wel naar Amanda.'' Zei ik nu tegen haar.

Anoniem
Karaoke-ster

AmeliaDumond schreef:
Amanda:
Ik hoopte maar dat Zack me gehoord had. Ik schopte onderweg nog een paar keer naar achteren waardoor ik wel een kreun los kreeg van een van de 2 die me vasthield en meesleurden. Toen we het bos uit waren stopten ze me in een donkere wagen en gingen allebij aan weerskanten van mij zitten waardoor ik hun gezichten zag. Het waren gewone mensen, misschien waren ze wel getraind om zo sterk te zijn. Ik hoopte maar dat Zack me kon redden, met Camilla. Wel die twee waren in die jaren heel close geworden, ik grapte er wel eens over.

Zack:
''Daar hebben we dan ook geen last meer van.'' Zei Camilla toen Rick in de bomen naar Grace toen ging en ze begonnen te praten. Ik kreeg meteen een akelige noodkreet door van Amanda. ''Is er iets?" Vroeg Camilla toen ik blijkbaar heel bezorgd keek. ''Ik denk dat er iets met Amanda is, ze heeft net een noodkreet gestuurd.'' Zei ik snel en bezorgd. Wat zou er toch kunnen zijn? Amanda riep nooit om hulp. ''Laten we gaan." Zei Camilla nu en ik knikte, blij dat ze het begreep. Camilla was best wel een goede vriendin. Amanda maakte al grapjes over dat Camilla en ik volgens haar zo close waren. Meteen stonden we allebij op en gingen snel het bos uit, meteen richting het kamp waar de noodkreet vandaan kwam. Maar eenmaal ik daar was was ze er niet. ''Waar kan ze zijn?'' Vroeg ik bezorgd.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld