Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
ladybambi schreef:
Uit de RPG Disney next generation
Vroeg in de ochtend klonk er zacht geklop op de slaapkamerdeur van Melanie, wat een slaperige kreun van haar lippen veroorzaakte. "Prinses Melanie, staat u ook op. Vandaag is uw eerste schooldag. U mag niet te laat komen" klinkt de stem van de koninklijke butler. Melanie had er een hekel aan om vroeg gewekt te worden. Maar haar titel als prinses weerhield haar ervan om lekker uit te slapen. Altijd had ze wel weer koninklijke verplichtingen of lessen om haar ijskrachten onder controle te houden. "Liefde is de sleutel Melanie, onthoudt dat eens. Je bent een gevaar voor je volk" klinkt bijna elke dag de stem van haar moeder, koningin Elsa van Arrendall. Altijd weer het gezeur. Alsof het zo makkelijk was! Goed, voor moeder misschien. Omdat tante Anna zich voor haar had opgeofferd en ze het voorbeeld had gezien. Zelf had Melanie geen voorbeeld, of een ander die haar ermee kon helpen. Ze was enigst kind en haar moeder had het vaak veel te druk met haar taken als koningin om echt te helpen. Zoveel gezeur, ze werd er gek van! Hopelijk zou dat nu voorbij zijn. Nu ging ze naar een speciale kostschool. Speciaal voor de kinderen die speciale krachten hadden. Ze was benieuwd hoe het daar zou zijn.
Langzaam ging Melanie zitten en keek om zich heen. Haar bed had weer een dun ijslaagje aangezien ze zonder handschoenen sliep. Dat zou wel moeten wennen. In de nacht handschoenen aan. Altijd sliep ze zonder. Maar dan was de kans ze de volgende ochtend in een ijskamer wakker werd. Waarschijnlijk zou haar kamergenootje op school daar niet blij mee zijn. Of zij moest toevallig de zelfde krachten hebben. Maar dat betwijfelde Melanie. Voor zover ze wist, waren haar moeder en zij de enige met deze krachten. Best jammer, maar helaas. Zuchtend staat ze op van haar ijs bed, gelukkig was de rest van de kamer vandaag niet bevroren. Dat scheelde heel wat problemen.
Langzaam liep Melanie op blote voeten naar haar kleren, die aan een paspop hingen. Gister had een kleermaakster de kleren al klaar gehangen en op de juiste maat hersteld. Het was een elegant roze met blauw jurkje. Niet dat het veel voorstelde. Gewoon een normaal jurkje voor school. De kleuren maakten het balans. Ijs blauw voor haar gave, roze voor haar favoriete kleur. Langzaam trok ze haar kleren aan en deed haar haren en make-up goed. Er waren genoeg mensen in het paleis die het konden doen, maar ze haatte het dat een ander aan haar lange, blonde haren kwam. Het zelfde gelde voor haar gezicht.
Toen ze klaar was stond ze langzaam op en liep haar kamer uit. Een paar bedienden liepen al door de gangen met haar koffers en brachten ze naar de hal. Kort haalde Melanie haar hand door haar haren heen, maar liep toen naar de eetzaal waar haar moeder, tante en Olaf (De levende sneeuwpop) al op haar zaten te wachten. "Goedemorgen" zei ze slaperig en schuif aan tafel voor het ontbijt. De andere begroeten haar ook en beginnen aan het ontbijt. "Heb je er al zin in?" vroeg Olaf grijnzend en Melanie glimlacht zwak. "Een beetje wel, ja" antwoordde ze dan. "Ik zou willen dat ik met je mee kon" zei Olaf toen dromerig en begon opeens een gek liedje te zingen waar Melanie zachtjes om moest grinniken. "Wie weet kun je eens langs komen Olaf" zei ze met een glimlach en staat op als het ontbijt klaar is. "Ik ga maar" zei ze en loopt samen met de andere naar buiten waar ze in een sneeuwwitte koets stapt, getrokken door witte paarden. De koffers stonden al in de koets naast haar.
Langzaam begon de koets te rijden. Eigenlijk had ze best een hekel aan de koets, maar dat kon ze moeilijk zeggen. Dat zou onbeleefd zijn.
HowlingMagic schreef:
voorbeeldstukje?
houvanramb schreef:
Mag ik een meisjes halfbloed zijn?
Mag ik een meisjes halfbloed zijn?
voorbeeldstukje?
Uit de RPG Disney next generation
Vroeg in de ochtend klonk er zacht geklop op de slaapkamerdeur van Melanie, wat een slaperige kreun van haar lippen veroorzaakte. "Prinses Melanie, staat u ook op. Vandaag is uw eerste schooldag. U mag niet te laat komen" klinkt de stem van de koninklijke butler. Melanie had er een hekel aan om vroeg gewekt te worden. Maar haar titel als prinses weerhield haar ervan om lekker uit te slapen. Altijd had ze wel weer koninklijke verplichtingen of lessen om haar ijskrachten onder controle te houden. "Liefde is de sleutel Melanie, onthoudt dat eens. Je bent een gevaar voor je volk" klinkt bijna elke dag de stem van haar moeder, koningin Elsa van Arrendall. Altijd weer het gezeur. Alsof het zo makkelijk was! Goed, voor moeder misschien. Omdat tante Anna zich voor haar had opgeofferd en ze het voorbeeld had gezien. Zelf had Melanie geen voorbeeld, of een ander die haar ermee kon helpen. Ze was enigst kind en haar moeder had het vaak veel te druk met haar taken als koningin om echt te helpen. Zoveel gezeur, ze werd er gek van! Hopelijk zou dat nu voorbij zijn. Nu ging ze naar een speciale kostschool. Speciaal voor de kinderen die speciale krachten hadden. Ze was benieuwd hoe het daar zou zijn.
Langzaam ging Melanie zitten en keek om zich heen. Haar bed had weer een dun ijslaagje aangezien ze zonder handschoenen sliep. Dat zou wel moeten wennen. In de nacht handschoenen aan. Altijd sliep ze zonder. Maar dan was de kans ze de volgende ochtend in een ijskamer wakker werd. Waarschijnlijk zou haar kamergenootje op school daar niet blij mee zijn. Of zij moest toevallig de zelfde krachten hebben. Maar dat betwijfelde Melanie. Voor zover ze wist, waren haar moeder en zij de enige met deze krachten. Best jammer, maar helaas. Zuchtend staat ze op van haar ijs bed, gelukkig was de rest van de kamer vandaag niet bevroren. Dat scheelde heel wat problemen.
Langzaam liep Melanie op blote voeten naar haar kleren, die aan een paspop hingen. Gister had een kleermaakster de kleren al klaar gehangen en op de juiste maat hersteld. Het was een elegant roze met blauw jurkje. Niet dat het veel voorstelde. Gewoon een normaal jurkje voor school. De kleuren maakten het balans. Ijs blauw voor haar gave, roze voor haar favoriete kleur. Langzaam trok ze haar kleren aan en deed haar haren en make-up goed. Er waren genoeg mensen in het paleis die het konden doen, maar ze haatte het dat een ander aan haar lange, blonde haren kwam. Het zelfde gelde voor haar gezicht.
Toen ze klaar was stond ze langzaam op en liep haar kamer uit. Een paar bedienden liepen al door de gangen met haar koffers en brachten ze naar de hal. Kort haalde Melanie haar hand door haar haren heen, maar liep toen naar de eetzaal waar haar moeder, tante en Olaf (De levende sneeuwpop) al op haar zaten te wachten. "Goedemorgen" zei ze slaperig en schuif aan tafel voor het ontbijt. De andere begroeten haar ook en beginnen aan het ontbijt. "Heb je er al zin in?" vroeg Olaf grijnzend en Melanie glimlacht zwak. "Een beetje wel, ja" antwoordde ze dan. "Ik zou willen dat ik met je mee kon" zei Olaf toen dromerig en begon opeens een gek liedje te zingen waar Melanie zachtjes om moest grinniken. "Wie weet kun je eens langs komen Olaf" zei ze met een glimlach en staat op als het ontbijt klaar is. "Ik ga maar" zei ze en loopt samen met de andere naar buiten waar ze in een sneeuwwitte koets stapt, getrokken door witte paarden. De koffers stonden al in de koets naast haar.
Langzaam begon de koets te rijden. Eigenlijk had ze best een hekel aan de koets, maar dat kon ze moeilijk zeggen. Dat zou onbeleefd zijn.
21
