Orpg :Destiny's found - Forum

clairetie schreef:
Voor me zag ik een huis. Het was groot en donker, bijna een villa. Ik kreeg er de rillingen van. Mijn lichaam voelde koud aan. Het huis straalde angst en leegte uit. Naast het huis stond een boom waar een schommel aan hing. de wind blies door mijn haren en ik hoorde de schommel kraken door de bewegingen die hij heen en weer maakte. Wat was er zo bijzonder aan dit huis? En, waarom voelde ik me zo tot deze boom aangetrokken. Stap voor stap zette ik rustig voet naar de boom, naast de voorgevel van het huis. Ik reikte met mijn arm naar voren om het schors van de boom onder mijn handpalmen te voelen. Een rilling ging door me heen bij de eerste de beste aanraking met het schors. Ik voelde een stoomstoot lopen recht naar mijn hoofd. Voor mijn ogen werd het zwart, en daarna rood. Om me heen zag ik bloed, mensen die in paniek waren, de villa achter me, in brand en een kindje alleen huilend op de grond, een baby, schreeuwend om zijn ouders. Toen ik beter keek, zag ik dat het een klein jongetje was met donkerbruin haar en blauw gekleurde ogen. Ik kende deze ogen. ik schrok, er kwam een jongen aangerend vanuit het huis, hij zag er slecht uit. Hij tilde het huilende jongetje op van de grond en rende daarna verder. Die groene ogen? Die kwamen me nog bekender voor: Rafaël? De stroomschok ontsnapte uit mijn lichaam en ik ademde snel in en uit. Ik voelde een aanraking op mijn schouder. ''Sasha we zijn er, we gaan landen'', hoorde ik een stem in mijn oor fluisteren. Ik pakte me stevig vast aan de stoelleuning van het vliegtuig en kneep er hard in. Wat was dat? Een droom, een teken? Was dat al gebeurt, en waarom zat Rafaël in..'' Rafaël keek me iets wat geschrokken aan. Hij vroeg of het goed met me ging. ''Gewoon...gewoon een nachtmerrie geloof ik'', zei ik, maar ik wist dat het niet gewoon maar een droom was. Het voelde zo echt, net als die droom in het bos. ''We moeten dit vliegtuig uit'', zei ik en hij leek erg verbaasd over mijn opmerking. Hij stelde me gerust waarna we, nou ja ik, zo snel als ik kon het vliegtuig uit rende. Het was nergens veilig. Om me heen zag ik duizenden mensen lopen. Gelukkig was Rafaël snel weer terug met onze koffers, zodat we de boot van 3 uur nog konden halen. Hij glimlachte naar me en kwam terug met een beker versgeperste jus d'orange. ''Bedankt'', zei ik en ik meende het echt. Eenmaal op de boot kon ik aan niets anders meer denken dan de villa, de vlammen en het jongetje...Rafaël. We moesten dat huis zien te vinden, zonder dat Rafaël doorheeft waarom. Volgensmij heeft hij hier meer te zoeken dan alleen informatie over mijn krachten..

Dauntless schreef:
De boot zette hen af op het San Marco plein dat vlakbij hun hotel lag. Ze zouden hier eerst hun bagage achterlaten en dan meteen aan de slag gaan met het onderzoek. In vloeiend Italiaans checkte Rafaël hen in en kreeg de sleutel van hun kamer. Hij dacht dat Sasha het wel niet zo erg zou vinden een kamer te delen. De bedden waren gescheiden, je kon je omkleden in de badkamer, dus volgens hem was er genoeg privacy.
Hij legde zijn kleren en andere spullen in sneltempo weg en stak alleen het hoognodige om door de stad te trekken in zijn rugzak. Hij gaf ook Sasha de tijd om dit te doen en verliet toen samen met haar het hotel. Hoe graag hij haar ook de mooiste plekken van Venetië wou laten zien, daar was momenteel geen tijd voor. Die dingen konden ze nog doen nadat ze meer informatie of haar krachten hadden gevonden. Hij nam haar mee naar het gebouw waar hij zeker van was antwoorden te vinden, maar hij had geen rekening gehouden met het verloop van de tijd. Wat vroeger een grote openbare bibliotheek was geweest, was nu een museum. De boeken waren vervangen door schilder- en beeldhouwkunst al was Rafaël er zeker van dat hij in de kelder zou vinden waar hij naar zocht. Jammergenoeg was de kelder niet beschikbaar voor bezoekers er zat dus nog maar een oplossing op s'nachts inbreken.