Cecile
De nacht was terug gekeerd, het zag er mooier uit dan de nacht daar voor. Met een gerust hart keek ik naar boven, eigenlijk zijn wij heel klein in deze grote wereld om ons heen. Mijn neus die een wennende geur naam, liet mijn hoofd keren naar waar het vandaan kwam. Een schim dat steeds dichter beier kwam maakte mij een beetje onrustig, voordat ik mezelf wou veranderen naar mijn wolven gedaante werd ik besprongen. De wolven kop veranderde naar een liefelijk menselijk gezicht. Met een blij gezicht keek ik haar toe en streek ik door haar haren. Met een liefelijke stem beantwoorde ik haar, ''Hey kleine, ik heb jouw ook gemist. Ik moest wat voor mezelf doen.'' Ik lachte hard toen ik hoorde dat Adam haar weer voor zoveelste keer had gestraft. ''Je bent ook geen steek verandert Celaena, weer met mensen bemoeid? Wat hebben ze dit keer gedaan, wat je niet aanstond." Mijn blije gevoel veranderde snel, toen ik het scherpe gehuil hoorde van Adam. Mijn ogen die gelijk naar de maan gleden, gaven me het gevoel dat het dringend was. ''Celaena, we moeten gaan." Ik veranderde in mijn wolven gedaante. en liet Celaena van me af glijden. Ik pakte haar bij haar jas en gooide haar op mijn rug. In mijn bek zaten te tassen vol vlees. Met grote machtige poten verzette ik mij van de grond, om een snelheid te bereiken dat niet elke wolf zou kunnen bijhouden. Met een hoog gehuil beantwoorde ik zijn huil, en gaf ik door aan de andere dat ze moesten komen. Niet veel later waren we aan gekomen bij het kampvuur, nog steeds was ik niet zoon ven van het vuur. Ik liet Celaena van me rug glijden toen ik mijn zit poos aan nam.