ORPG ft Felicia en Clairetie - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ft Felicia en Clairetie

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Hh

Clairetie
Straatmuzikant

clairetie schreef:
Terwijl we aan het fietsen waren leek Anna al wat meer op haar gemak. jammer genoeg werd dit rustgevende fietstochtje onderbroken door een piepend geluid komende uit Anna's richting. ''Zou je niet even kijken van wie die is?'', vroeg ik aan haar. Ze reikte me haar hand aan waarna we naast het bankje aan de zijkant van het fietspad even stopte zodat ze haar bericht kon lezen. We gingen maar even op het bankje zitten. Haar gezicht vertrok van blijdschap, dat we eindelijk weer iets samen deden sinds het uurtje dat we hadden doorgebracht bij het meer, naar een verdrietige uitstraling. Of was ze juist boos? ''Anna, ik ken je nu al heel lang, en ik weet het wanneer er iets niet goed is''. Ze keek volslagen naar de grond. ''Het is allemaal mijn schuld'', was het enige wat ze met een trillerige stem zei. ''Wat is jou schuld?'', vroeg ik maar ze keek me nog steeds niet aan. Met mijn hand onder haar kin draaide ik haar hoofd richting dat van mij zodat ze me wel aan moest kijken. Langs haar wang liep een traan. ''Valerie...'', zei ze. Ik veegde met mijn duim de warme traan weg van onder haar ogen. ''Laat je niet door haar afschrikken Ann, je weet dat ik niet in haar geïnteresseerd ben. Je weet dat ik alleen maar van jou hou! Ik zal toch nooit iets met je laten gebeuren?'', nadat ik dit had gezegd keek ze me aan met een gespannen blik in haar ogen. Haar hartslag daalde wat. Wat was ik blij dat ik haar op dit soort momenten kon bijstaan. ''Zeg je dan nu wat er in die sms staat?'', vroeg ik aan haar. Ze legde voorzichtig de telefoon in mijn handen. Het was een sms van Valerie, als ik het niet eens dacht! Wat? Ze wachten ons op? Dan zullen wij ze een stap voor zijn! Ik pakte Anna's hand vast waarna ik mijn sluwe plan in haar oren fluisterde. Valerie had geen schijn van kans...

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Ik zuchtte opgelucht. "Bedankt." Zei ik zacht. Ik glimlachte. Ik was blij met zulke vrienden. Ik dacht na over wat ze allemaal zou. Kunnen doen. Ze zouden iets met de paarden kunnen doen. Ik wist het niet. Ik zuchtte. "Zullen we weer verdergaan?" Vroeg ik. Ik stapte weer op mijn fiets. Ik ging in mijn hoofd nog de planning van vandaag na. Ashley wist dat ik naar haar toekwam, en de rest was er ook. Dat werd me wat hoor. Vanavond met de training. Als ze nu ook al vervelend ging doen, en vanavond weer. Dan was het verpest. Ik dacht aan zaterdag. Dan was de wedstrijd. Dan werd het ook waarschijnlijk ook weer gedoe. Ik hoopte dat er niet veel gebeurde. Ik schudde mijn hoofd om de rottige gedachten weg te krijgen. Ik glimlachte. Ik fietsten rustig door. Ik lachte in mezelf al om Louises gezicht als me dadelijk zag en nu weer. Ik had er nou er weer zin in. Ik wist haast precies wat er van ons verwacht werd bij de training. Maar ik wist wel dat ik Valerie voor moest blijven. Ik zuchtte. En schudde weer even mijn hoofd. Waarom kreeg ik die rotgedachten niet uit mijn hoofd.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Hh

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld