Riraito schreef:
Hoog genoeg voor je?
Ze moesten toch weten dat ze niet zomaar verslagen zou worden, waarom hadden ze haar anders gekozen? Misschien gebeurde het wel dat er eens in de zoveel tijd een mooi gezichtje werd meegenomen om in stukken gescheurd te worden, echter was dat niet hoe het dit maal zou gaan en zodra de bel ging -wat betekende dat het gevecht kon beginnen- gooide ze haar benen over haar hoofd heen en kwam in een staande houding overeind. De man keek haar als een dom schaap aan, zag niet dat je aan haar acties en beweging kon zien dat ze getraind was en dacht dat dit een ''makkie'' ging worden. 'Ik zal lief voor je zijn kleine meid, geen zorgen,' hij keek haar eventjes smeulend aan en wijs als ze was ging Eveline er niet op in, tot hij besloot de eerste klap uit te delen en ze deze makkelijk ontweek door door haar knieën te zakken en de andere kant uit te springen. Achter hem kwam ze weer omhoog, trapte met haar been tegen de zijkant van zijn lichaam en mikte precies op zijn ribben, waarvan ze er minstens ééntje hoorde kraken. De man gromde, vloekte en draaide zich toen naar haar om. 'Slét die je bent, ik zal je krijgen,' een lichte glimlach verscheen op haar gezicht.
'Kom me halen dan, grote boze wolf,' haar mierzoete stem zou de mannen waarschijnlijk niet verrassen, het was de stem van een meisje dat met je sliep en 's nachts je keel doorsneed. Zo leerden ze haar nog wel kennen. Echter waren deze woorden gewoon om hem uit te lokken, ze wist waar mannen niet tegen konden en als een vent ondoordacht ging aanvallen, verloor hij het sowieso van haar. Als een stormram kwam hij aangerend, probeerde haar middel te pakken, was alleen te laat en Eve was al over zijn schouders heen gesprongen. De man remde niet meer op tijd af, kwam tegen een van de ijzeren palen die de ''ring'' -eigenlijk was het een vierkant- bij elkaar hielden en bleef morsdood liggen. De klap had die paal in zijn hoofd geduwd, zijn hersenpan verbrijzeld en dit had hij helaas niet overleefd. Alle mannen stonden ongeveer met open mond te kijken. Dat terwijl Eve nog niet eens had laten zien wat ze echt kon, welgeteld één trap had ze uitgedeeld en verder had ze alleen zijn eigen stupiditeit tegen hem gebruikt.
'Breng haar weg,' gromde de man die haar in de ring geplaatst had, zijn stem klopte echter niet met zijn uitdrukking. Er stond een grijns op zijn gezicht die impliceerde dat hij geweten had dat ze zou winnen, de uitdrukking stond haar niet aan. Ondertussen werd ze naar de cellen gesleept, eentje waar al een jongeman in zat werd geopend en ze duwden haar naar binnen. Wantrouwend keek ze hem aan, het slot werd erop gezet en ze bleef over met de jongeman. O, plus de honderd andere gevangen die daar in kooien zaten opgesloten.